ततः अहं परमपावनं हस्तिनापुरं प्राप्तवान्, यत्र गङ्गा नदी श्रीपतिपादाम्बुजसमुत्थिता सर्वनदीश्रेष्ठा प्रवहति स्म। ततः हिमालयप्रदेशे स्थितं नारायणालयं गत्वा, माधवस्य दर्शनं कृत्वा अहं केदारं प्राप्तवान्। तत्र विश्वेश्वरस्य पूजनं कृत्वा, पुनः हंसतीर्थजलपानं च कृत्वा, अहं महापुण्यं हरिद्वारं जाह्नव्याः तटे अगच्छम्। तत्र स्नानं कृत्वा, पितॄन् देवांश्च ऋषींश्च तर्पयित्वा, अहं पूर्वसारस्वतीप्रवाहविशिष्टं कुरुक्षेत्रं प्राप्तवान्। तत्र अपि निगृहीतेंद्रियः सर्वाणि विधीनि सम्यक् निर्वर्त्य, श्रीपतेः पादपद्मं पूज्य, अहं पुष्करं प्रति प्रस्थितवान्। मार्गे तु, विमलनाम मित्रं मम, इन्द्रप्रस्थतीर्थात् व्रजं प्रति आगच्छन्तं, मम साक्षात् समागतम्। तेन द्विजेन पुनः राक्षसीस्थानं प्रति नीतः, ततः तस्मात् पुण्यतीर्थात् निवर्त्य, शक्रप्रस्थं सर्वकामदं प्रत्यागच्छम्। तत्र विष्णुना स्वयमेव निर्मिता पावनी द्वारका अस्ति; तत्र विष्णुः मानवस्वरूपेण प्रत्यक्षतः दृष्टः, स्ववचनैः तद् उद्घोषितं। तत्र अहं सः च विष्णुभक्त्यर्थं स्नानं कृतवन्तः; तत्र विष्णुना कृष्णरूपेण भक्तिः मम तस्य च प्रदत्ता। तत्र अहं हरिवचनं श्रुतवान्, रूपं तु न दृष्टवान्; तस्मात् स्थलात् भक्तिं प्राप्य, अहं पुष्करं प्रति गतवान्। तस्य पुण्यस्थस्य द्वारकायाः यद् जलं कुम्भस्थं, तत् परमपावनं; अहं निशाचरः एतत् उद्घोषयामि। यद् त्वया पृष्टं तत् अहं सम्यक् आख्यातवान्; तव अद्यस्थितदुःखदर्शनेन मम हृदि करुणा जायते। किं मया अद्य कर्तव्यम्? त्वदीयाज्ञायाः वशः अहम्। ज्ञानं तव उत्पद्यताम्—इत्युक्त्वा, सः तान् जलैः प्रोक्षयामास। तस्य जलेन स्पृष्टाः, सर्वजनन्युत्कृष्टकृत्यान् स्मृत्वा, ताः घोरराक्षसीदेहान् परित्यक्तवन्त्यः। दिव्यदेहान् प्राप्य सप्तमे दिव्यरथे आरोह्य, ताः अप्सरसः भूत्वा द्विजर्षये प्रणेमुः। ताः ऊचुः—"द्विजोत्तम, द्वारकाजलसंयोगेन वयं राक्षसीत्वात् विमुक्ताः देवालयं यास्यामः।" "द्विज, एषा इन्द्रप्रस्थस्थितं द्वारका परमा; अन्यत् पुण्यतीर्थं लोके नास्ति यत् सर्वकामदं भवति।" नारदः उवाच—एवं उक्त्वा, ताः दिव्यरथान् आरुह्य, राजन्, द्विजात् अनुमत्य लब्ध्वा पूर्वदिशं जग्मुः। हे राजन्, यमुनातटे द्वारका स्थितम्; तस्य माहात्म्यं श्रुत्वा, नरः पापात् विमुच्यते। वेदविद्भ्यः शतं विप्रान् भोजयित्वा यत् पुण्यं लभ्यते, तत् केवलं तस्य माहात्म्यश्रवणेन सिध्यति। यथा उचितेन गोविन्दपूजने इन्द्रियसुखं लभ्यते, तथा अस्य द्वारकायाः माहात्म्यश्रवणेन अपि सुखं प्राप्यते। सूर्यग्रहणे वा चन्द्रग्रहणे वा विंशतिग्रामस्वर्णदानस्य यत् फलम्, तत् अस्य माहात्म्यश्रवणेन लभ्यते। पुत्रप्राप्तिकथां शुद्धां श्रुत्वा, इह पुत्रः लभ्यते; मित्रस्य या परमा भक्ति: सा अपि सिध्यति। श्रद्धया यः राक्षसीमोक्षणकथां शृणोति, सः अपि ताः इव दिव्यरथेन सुरालयं याति। एवं त्रैलोक्यजनपूजितस्य इन्द्रतीर्थस्थितस्य द्वारकायाः च, धर्मराजस्य च माहात्म्यं वर्णितम्। किं पुनः परमं पुण्यं तव पुरतः वदामि? वद, यतः श्रेयसि विलम्बो न कर्तव्यः। इति श्रीपद्मपुराणे उत्तरखण्डे कालिन्दीमाहात्म्ये द्वारकाकथनं नाम अष्टाधिकद्विशततमोऽध्यायः समाप्तः। युधिष्ठिरः उवाच—"भगवन्, नारदः कस्य पुण्यतीर्थस्य माहात्म्यं शिबये इन्द्रतीर्थे स्थित्वा आख्यात्?" तस्मात्, मम श्रोतुम् इच्छाऽभवत्; तस्मात्, शिबेः नारदस्य च पुण्यसंवादं वद, तव अमृतोपमवचनपानेन अहं तृप्तुं इच्छामि। सौभरिः उवाच—"राजन्, धर्मराज, शिबिः नारदवक्त्रात् द्वारकायाः माहात्म्यं श्रुत्वा, सादरं पुनः पप्रच्छ।" शिबिः उवाच—"देवश्रेष्ठ, ब्रह्मसूनो, इन्द्रप्रस्थतीरे स्थितायाः द्वारकायाः परमं माहात्म्यं श्रुत्वा, अहं विस्मितः। यदि आयोध्यायाः किञ्चित् पुण्यं अस्ति, तत् मम आख्याहि, तव अमृतोपमे वचने अहं तृषितः।" नारदः उवाच—"अस्ति अत्र पुण्यकथा या महापापविनाशिनी, तस्यां नूतनकाले कृतवत्योः केशकर्त्रुः द्विजस्य च चरितम्।" राजन्, तत्र केशकर्त्ता ब्रह्महाऽभवत्, द्विजश्च अकाले मृतः, तौ अपि कोसलानुग्रहात् स्वर्गं गतौ। चन्द्रभागायाः तटे तद् नगरे स्थितम्, तत्र चण्डकः नाम पापात्मा केशकर्त्ता वसति स्म। सः परधनं चौर्येण गृह्णाति, पापकर्मा, यात्रिकान् शस्त्रैः रज्ज्वा च लुण्ठयति। सः सदा द्यूतपानप्रियः, परदाराभिलाषी, देवालयस्य भित्तिं भित्वा, ईटाश्मानौ विक्रयति स्म। तस्य समीपे मुकुन्दः नाम ब्राह्मणः, धनाढ्यः, वेदकर्मनिपुणः, निवसति स्म। एकदा रात्रौ, सः ब्राह्मणः नवयुवत्याः पतिः, तया सह आलिङ्गनं कृत्वा, रमणक्लान्तशरीरः, निर्भयः सुप्तः। तदा निश्यर्धे चण्डकः तस्य गृहं प्रविश्य, यत् किञ्चिद् भूषणं धनं च तत्र आसीत्, तत् गृहात् आदत्तुम् आरब्धवान्। यत् बहिः उपयुक्तं तस्य गृहात् आदाय, स्वगृहं गतः, पुनः तस्य ब्राह्मणस्य गृहम् प्रविश्य...