द्विजः तु यः, तस्य कर्तव्यं यत् सः द्वौ दण्डौ धारयेत्—एकं वंशदण्डं, अपरं पलाशदण्डं—उभौ केशान्तपर्यन्तौ। अथवा यज्ञयोग्यस्य वृक्षस्य कोमलस्य निर्दोषस्य दण्डः एकः धार्यः। सः द्विजः सन्ध्याकाले प्रातःकाले च भक्त्या सन्ध्योपासनं कुर्यात्। यः कामात् लोभात् भयात् मोहात् वा तद् त्यजति, पतितः भवति। ततः शुद्धचित्तः सः प्रातः सायं च अग्निकर्माणि कुर्यात्। स्नात्वा देवर्षिपितृगणान् तर्पयेत्। देवतान् पुष्पैः पत्रैः यवैः वारिणा च पूजयेत्। वृद्धान् धर्मानुसारं सदा नमस्कारपूर्वकं सम्मानयेत्। नमस्कारं कृत्वा, "अहं अमुकः, भगवन्," इति स्पष्टं, निद्रादिभिः रहितः, दीर्घायुष्यम् आरोग्यं च प्राप्तुं वदेत्। प्रत्युत्तरं ब्राह्मणः, "दीर्घायुष्मान् भव, सौम्य," इति वदेत्, नाम्नः अन्त्याक्षरं दीर्घं कुर्यात्। यो ब्राह्मणः नमस्कारस्य प्रत्युत्तरं न जानाति, तं विद्वांसः न नमस्कुर्युः; सः शूद्रवत् एव। आचार्यपादयोः स्पर्शे, वामपादं वामहस्तेन, दक्षिणपादं दक्षिणहस्तेन स्प्रशेत्। लौकिकं वेदं आत्मविद्यां वा यः यत्नेन लभते, प्रथमं आचार्यं नमस्कुर्यात्। देवकार्ये जलं भिक्षां पुष्पं यूपदण्डं वा, तादृशं किञ्चन न वहेत्। ब्राह्मणं कुशलं पृच्छेत्, क्षत्रियं आरोग्यं, वैश्यं संपत्तिं, शूद्रं सुखं पृच्छेत्। आचार्यः पिता ज्येष्ठभ्राता आपत्समयः रक्षकः मातुलः श्वशुरः मातामहः पितामहः—जात्याः श्रेष्ठः पितृव्यः—एते गुरवः; माता मातामही पितृमातृस्वस्रियः अपि गुरवः। श्वशुरा पितामही वृद्धधायः—एताः स्त्रियः गुरवः; मातृपितृपक्षयोः एष गुरुगणः ज्ञेयः। मनसा वाचा कर्मणा तान् अनुसर्यात्; गुरून् दृष्ट्वा उत्तिष्ठेत्, नमस्कुर्यात्, अञ्जलिं बद्ध्वा तिष्ठेत्। तैः सह न उपविशत्, स्वार्थाय न विवादेत्; जीविताय अपि, गुरून् प्रति वैरभावेन न भाषेत्। अन्यैः गुणैः युक्तः अपि, यो गुरून् द्वेष्टि, सः अधो गच्छति। सर्वेषु गुरुषु, पञ्च विशेषतः पूज्याः। तेषु प्रथमत्रयः श्रेष्ठः; तत्र माता सर्वाधिकं पूज्या—यः पोषकः, यः जन्मदाता, यः ज्ञानदाता। ज्येष्ठभ्राता, पतिः—एते पञ्च आचार्यत्वेन गण्यन्ते; सर्वयत्नेन, जीवितं अपि यच्छित्वा, तान् पूजयेत्। एते पञ्च विशेषतः संपत्तिं इच्छता पूज्याः; यावत् पिता माता च अपरिवर्तितौ स्तः। तावत् पुत्रः सर्वं त्यक्त्वा तयोः भक्तः भवेत्। यदा पितरौ पुत्रस्य गुणैः सन्तुष्टौ स्तः, तदा सः पुत्रः सर्वधर्मं प्राप्नोति। मातुः समः देवः नास्ति, पितुः समः आचार्यः नास्ति। तयोः प्रतिफलनं किञ्चन नास्ति; तयोः प्रियं सदा कर्मणा मनसा वाचा च कुर्यात्। तयोः अनुमतिं विना अन्यं कर्म न कुर्यात्, मुक्तिप्रदं नित्यनैमित्तिकं वा कर्म अपि। एष धर्मस्य सारः, मृत्युं पश्चात् अनन्तफलप्रदः। आचार्यं सम्यक् पूज्य शिष्यः ज्ञानफलं तस्य अनुमत्याः सह भुङ्क्ते। शिष्यः ज्ञानफलं भुङ्क्ते, मृत्युः पश्चात् स्वर्गं प्राप्नोति; परन्तु यो मूढः ज्येष्ठभ्रातरं पितरं यथा अवमानयति, सः दोषात् मृत्युः पश्चात् घोरं नरकं गच्छति। पतिः पुरुषेषु सदा पूज्यः, विधिना। इह अपि माता सहाय्यस्य कारणात् पूज्यते; मातुलः पितृव्यः श्वशुरः ऋत्विक् आचार्यः च—एते। उत्तिष्ठेत्, नमस्कुर्यात्, "अहं आगतः," इति वदेत्; यद्यपि कनिष्ठः, दीक्षितः नाम्ना न संबोधनीयः। धर्मज्ञः तं "आर्य," "भवान्," इति संबोधयेत्; नमस्कृत्य, शिरसा नमेत्। ब्राह्मणः क्षत्रियः अन्ये च संपत्तिं इच्छन्तः सदा सन्मानं कुर्युः; ब्राह्मणः क्षत्रियादिभ्यः प्रत्युत्तरं न नमस्कुर्यात्। ज्ञानकर्मगुणैः युक्तः, विद्वान् अपि, वेदः ब्राह्मणं सर्ववर्णान् आशीर्वादं दातुं आदेशयति। समानवर्णेषु नमस्कारः कर्तव्यः; द्विजेषु अग्निः आचार्यः, वर्णेषु ब्राह्मणः आचार्यः। स्त्रीणां पतिः आचार्यः, अतिथिः सदा आचार्यः। ज्ञानं कर्म आयुः बन्धुत्वं च चत्वारः, वित्तं पञ्चमः। एते पञ्च पूज्यवस्तूनि, पूर्वः पूर्वात् श्रेष्ठः; त्रिवर्णेषु, श्रेष्ठः बलीयः पूज्यः। यत्र तानि सन्ति, सः पूज्यः—even शूद्रः दशमस्थानं प्राप्तः। पन्थानं ब्राह्मणाय, स्त्रियै, राज्ञे, बुद्धिमते दातव्यम्। यत्नेन प्रतिदिनं, वृद्धाय क्लिष्टाय रोगिणे दुर्बलाय च, योग्यगृहात् भिक्षां आनयेत्। आचार्याय समर्प्य, तस्य अनुमत्याः सह, वाक्संयमेन, भुङ्क्ते। द्विजः यज्ञोपवीती, तव अनन्तरं भिक्षां याचेत्। तव मध्ये क्षत्रियः अनन्तरं, तस्य पश्चात् वैश्यः। मातुः स्वस्रियाः वा, स्वस्य मातृस्वस्रियाः गृहात्— प्रथमं भिक्षां याचेत्, ताम् न अवमानयेत्; केवलं समानवर्णगृहेषु, वा सर्ववर्णगृहेषु।