अहं तु पितृभ्यः तुलसीपत्रैः चन्दनैः जलैः च विधिवत् पूजनं कृत्वा, ततः कोशलां दिशं सरयूतीरं च गत्वा, या सरिता वातवाहिता, तत्र आगच्छम्। तत्र सर्वजनसंस्पर्शेन शुद्धः सञ्जातः, यत्र गोप्रतार इति देवैरपि दुर्लभः पुण्यतीर्थः अस्ति। तत्र स्नानादिकानि कर्माणि यथाविधि कृत्वा, काशीं नगरीं उमापतेः राजधानीं प्राप्तवान्। तत्र विश्वेश्वरं देवमभिवन्द्य बिन्दुमाधवमपि, मणिकर्णिकायां ज्ञानकूपे च भक्त्या स्नानं कृतवान्। तत्र त्रिरात्रं वासं कृत्वा, पुनः प्रयागं प्रतिनिवृत्तः, यत्र प्रजापतिः पौषशुक्लचतुर्दश्यां साक्षात् विराजते। ततः माघमासे प्रातःकाले स्नानं कृत्वा, तस्मात् नैमिषारण्यं गोमतीतीरं ययौ। यत्र सर्वाणि पुण्यतीर्थानि स्वबलात् स्थितानि, तत्रातः मथुरां प्राप्तवान्, यत्र विश्रान्तिनाम्नि स्थलं प्रसिद्धम्। तस्य समीपे परमं तीर्थमसिकुण्डाख्यं, कृष्णगङ्गा, ध्रुवा, अक्रूरतीर्थं, केशिकालियतीर्थं च अन्यानि च पुण्यतीर्थानि सन्ति। तत्र यमुनानदी, महापुण्या, सर्वकामदायिनी, तस्याः उभयतीरे द्वादश काननानि धनसमृद्धानि विराजन्ति। सा दिव्या, सुरगम्या, सर्वार्थसाधिनी च, यत्र स्नानपानं कृत्वा पुनर्जन्म न विद्यते। एवं हास्तिनापुरं परमपवित्रं प्राप्तवान्, यत्र गङ्गा नदी श्रीपतिपादकमलोत्थिता प्रवहति। ततः हिमालयप्रदेशे नारायणस्थानं गत्वा, माधवदर्शनं कृत्वा केदारं प्राप्तः। तत्र जगन्नाथं पूज्य, हंसतीर्थस्य जलं पुनः पीत्वा, महान् हरिद्वारं जाह्नवीतीरं प्राप्तवान्। तत्र स्नानं कृत्वा, पितृन्, देवान्, ऋषींश्च तर्पयित्वा, कुरुक्षेत्रं यत्र पूर्वसरा सरस्वती प्रवहति, तत्र आगच्छम्। तत्र अपि यथाविधि सर्वकर्माणि कृत्वा, श्रीपतेः पादाब्जं पूज्य, पुष्करं प्रति प्रस्थितः। मार्गे विमलनामकः सखा, इन्द्रप्रस्थतीर्थात् व्रजं प्रति आगतः, मम संयोगं प्राप्तवान्। तेन द्विजेन पुनः राक्षसीतीर्थं नीतः, ततः पुण्यतीर्थात् प्रतिनिवृत्त्य, इच्छाप्रदं शक्रप्रस्थं प्राप्तवान्। तत्र विष्णुना स्वयमेव निर्मिता पुण्या द्वारका अस्ति, यत्र विष्णुः मानुषरूपे साक्षात् दृष्टः, स्ववाक्येन प्रतिपादितः। तत्र अहं स च विष्णुभक्तिसिद्ध्यर्थं स्नानं कृतवन्तौ; कृष्णरूपेण विष्णुना तयोः भक्तिः प्रदत्ता। तत्र हरिवाणी श्रुतवती, रूपं न दृष्टवती; तस्मात् स्थलात् भक्तिं प्राप्य, पुनः पुष्करं प्रति गतवती। तस्य पुण्यतीर्थस्य, द्वारकाख्यस्य, एषा कुम्भस्थिता वारि दिव्या; अहं रजनीचरः इति प्रतिजानामि। यत् त्वया पृष्टं तत् अहं सम्यक् आख्यातवान्; तव वर्तमानदुःखदर्शनात् मम हृदि दया उत्पन्ना। किं करिष्यामि अद्य? त्वदीयाज्ञायाम् एव स्थिता अस्मि। ज्ञानं ते जायेत—इति उक्त्वा, स तान् जलैः प्रोक्षयामास। तस्य जलेन संस्पृष्टाः, सर्वजन्मकृत्यानि स्मृत्वा, तैः तीव्रराक्षसीदेहान् परित्यक्ताः। दिव्यदेहान् प्राप्य, सप्तमे दिव्यरथे आरूढाः, ते अप्सरसः सञ्जाताः, द्विजर्षिं प्रणम्य। ताः ऊचुः—"द्विजोत्तम! द्वारकाजलसंयोगेन राक्षसीत्वात् विमुक्ताः, दिव्यलोकं यामः।" "द्विज श्रेष्ठ! इन्द्रप्रस्थे स्थितेयं द्वारका परमं पुण्यतीर्थं, अन्यत् सर्वकामदं तीर्थं लोके नास्ति।" नारदः उवाच—एवं उक्त्वा, ताः दिव्यरथान् आरोह्य, राजन्, द्विजात्प्रसादं प्राप्य, पूर्वदिकं ययुः। राजन्! यमुनातीरे द्वारका स्थिताऽस्ति; तस्य माहात्म्यं शृण्वन् पापात् मुच्यते। वेदविद्भ्यः शतं विप्रान् भोजनं दत्त्वा यत् पुण्यं लभ्यते, तत् केवलं तस्य माहात्म्यश्रवणेन लभ्यते। यथा गोविन्दस्य यथाविधि पूजनेन्द्रियाणां सुखं, तथा द्वारकायाः माहात्म्यश्रवणेन अपि सुखं प्राप्यते। सूर्यग्रहणे वा चन्द्रग्रहणे वा सुवर्णस्य विंशतिप्रमाणदानस्य यत् फलम्, तत् अस्य माहात्म्यश्रवणेन लभ्यते। सुतप्राप्तिकथां शुद्धां शृण्वन् सुतं लभते; यत् परमं भक्तिं मित्रेण प्राप्तां, सा अपि लभ्यते। श्रद्धया राक्षसीनां मोक्षकथां शृणोति यः, स ताभिः सह दिव्यरथेन देवलोकं याति। नरश्रेष्ठस्य च द्वारकायाश्च, या इन्द्रतीर्थे त्रैलोक्यजनैः पूज्यते, एषा महिमा वर्णिता। किं पुनः परमं पुण्यं ते पुरतः कथयामि? वद, श्रेयःसाधने विलम्बो न कर्तव्यः। इति श्रीपद्मपुराणे उत्तरखण्डे कालिन्दीमाहात्म्ये द्वारकाख्यानं नाम द्विशताष्टाधिकद्विशततमोऽध्यायः समाप्तः। युधिष्ठिरः उवाच—"महर्षे! शिबेः इन्द्रतीर्थं गते, नारदेन कस्य तीर्थस्य माहात्म्यं कथितम्?" "तस्मात् मम अपि श्रोतुमिच्छा जायते; शिबेः च नारदस्य च पुण्यसंवादं कथयस्व, ते तवामृतवाणीं शुश्रूषे।" सौभरिः उवाच—"राजन्! धर्मराज! शिबिः, नारदस्य द्वारकामाहात्म्यश्रवणं कृत्वा, सविनयं पुनः पप्रच्छ।" शिबिः उवाच—"देवश्रेष्ठ! ब्रह्मसूनो! इन्द्रप्रस्थतीरे या द्वारका, तस्या अत्युत्तमं माहात्म्यं श्रुत्वा, अहं विस्मितः अस्मि।