यदा मनुष्यः विष्णोः प्रसादशेषं भुक्त्वा वा शिरसि स्थापयति, तदा स विष्णुरेव भवति—यमस्य दुःखस्य च नाशकः। हरिः एव पूज्यः, नमनीयः च—नात्र संशयः; स चाहे महत् अव्यक्तरूपेण विष्णुः भवति, चाहे महेश्वररूपेण देवः। ये जनाः तयोः एकतत्त्वदर्शिनः सन्ति, ते पुनर्जन्म न प्राप्नुवन्ति; अतः अनाद्यनन्तं अक्षरं विष्णुं आत्मानं विद्धि। हरिमेव पश्य, तमेव पूजय; ये हरिं अन्यैः देवैः सह समानरूपेण पश्यन्ति— ते जनाः घोरनरकेषु गच्छन्ति; तान् पण्डितः न गणयति, मूढान् वा विदुषः वा, केशवप्रियं ब्राह्मणं अपि। नारायणः स्वयं प्रभुः श्वपचं अपि मोचयितुं समर्थः; नारायणात् परं किमपि नास्ति—स पापकूटानलः। यदि किञ्चिद् महापापं कृतं भवेत्, कृष्णनाम्ना विमुक्तिः लभ्यते; नारायणः स्वयं जगद्गुरुः तस्य नाम्नि उपस्थितः। धर्मात्मानः स्वातः अधिकं बलं स्थापयन्ति; ये इह विवादन्ति, तेषां प्रयासस्य सुखदुःखयोः क्षुद्रदृष्टिः अस्ति। फलभारात् ते बहूनि नरकानि गच्छन्ति; अतः हरौ भक्तिं कुर्यात्, तस्य नाम्नि शरणं गच्छेत्। भगवान् पूजकं पृष्ठतः रक्षति, नामजपिनं वक्षसि; हरिनाम्नः महावज्रः पापपर्वतान् विदारयति। तस्य पादौ फलदाः, तस्मिन्नेव गमनयोग्यः; तस्य हस्तौ पूजायोग्याः, त एव पुण्याः। सा शिरः उत्तमा या हरौ नमति; सा जिह्वा पुण्या या हरिं स्तौति, सा मनः या तस्य पादानुगता। तानि रोमाणि स्तुत्याः, यानि हरिनामश्रवणे स्फुरन्ति; तानि अश्रूणि, यानि अच्युतकृपया नेत्रेभ्यः पतन्ति। हन्त! जनाः भाग्यविपर्ययेन मोहिताः; केवलं नामोच्चारणेन मुक्तिः लभ्यते, तथापि ते तद् न गृह्णन्ति। ते अपवित्राः मोहिता, स्त्रीसंगरता; तेषां रोमाणि कृष्णनामश्रवणे न स्फुरन्ति। मूढाः, असंयताः, पुत्रादिदुःखग्रस्ताः; बहुवचनैः रोदन्ति, कृष्णनाम्नः स्तुतिं न कुर्वन्ति। संसारमध्ये जिह्वा लब्ध्वा अपि, कृष्णनाम्नः जपं न कुर्वन्ति; मोक्षसोपानं लब्ध्वा, प्रमादेन पतन्ति। अतः पुरुषः विष्णुं कर्मयोगेन यत्नेन पूजयेत्; कर्मयोगेन पूजितः विष्णुः तुष्टः भवति, अन्यथा न। विष्णुपूजा तीर्थात् अधिकं तीर्थं उच्यते; स्नानेन, पानं, सर्वतीर्थेषु निमज्जनेन ये फलं लभन्ति, तत् कृष्णसेवया अपि लभ्यते। केवलं पुण्यजनाः कर्मयोगेन हरिं पूजयन्ति। अतः, हे ऋषयः, कृष्णं परममङ्गलं पूजयेत्। एवं 'विष्णुभक्तिस्तुतिः' इति पञ्चाशत्तमोऽध्यायः श्रीपद्मपुराणस्य स्वर्गखण्डे समाप्तः। ततः ऋषयः ऊचुः—हे सूत! केन कर्मयोगेन हरिः पूज्यते? हे भाग्यशालिन्, कथय, कथं स तुष्टः भवति। केन उपायेन भगवन् परमात्मा मोक्षकामैः पूज्यते? सर्वलोकरक्षणाय धर्मस्तापनाय तत् ब्रूहि। हे सूत, embodied कर्मयोगः कथ्यताम्; ब्राह्मणाः श्रवणोत्सुकाः तव पुरतः स्थिताः। सूतः ऊचुः—एवमेव सतीवत्याः पुत्रः व्यासः पुरा अग्निसदृशैः ऋषिभिः पृष्टः; तेन उत्तरं दत्तम्—तद् शृणु। व्यासः ऊचुः—शृणुत, हे ऋषयः, यदहं ब्राह्मणानां सनातनं कर्मयोगं फलप्रदं वक्ष्यामि। यत् सर्वं परम्परायाम् स्थापितम्, तत् ब्राह्मणार्थं दर्शितम्; पूर्वे मनुः प्रजापतिः शृण्वद्भ्यः ऋषिभ्यः उक्तवान्। तद् सर्वरोगनाशकं, पुण्यं, ऋषिसंवदितम्; एकचित्तेन मम वचनं शृणुत। उपनीतिः कृत्वा, द्विजश्रेष्ठः वेदानधीतव्यः—गर्भाष्टमे वर्षे वा जन्माष्टमे वा, स्वीयकुलनियमेन। दण्डधारणं, मेखलायुक्तं, यज्ञोपवीती, कृष्णाजिनधारी, मुनिव्रती, भिक्षान्नभोजी, गुरुविनियोगाय कर्म, गुरुमुखदर्शनं च कुर्यात्। यज्ञोपवीताय ब्रह्मणा प्राचीनकाले कत्तुम् कृतम्—त्रिसूत्रं ब्राह्मणाय, कुशासूत्रं वा वस्त्रसूत्रं वा। द्विजः सदा यज्ञोपवीतं धारयेत्, शिखां च सदा बद्धां कुर्यात्; अन्यथा यत् कर्म, तत् अयुक्तम् भवति। अपरिवर्तितवस्त्रं वा, काषायवर्णं कर्तुम्; शुभं श्वेतं सूक्ष्मसूत्रं वस्त्रं उत्तमम्। उपरिवस्त्रं कृष्णाजिनं शुभं निर्दिष्टम्; तदभावे गोचर्म वा मेषवस्त्रं शास्त्रेण। दक्षिणबाहुं उत्तोल्य, वामे स्थाप्य, यज्ञोपवीतं उपवीतं सदा धारयेत्; ग्रीवायां स्थाप्य, तद् निवीतम्। वामबाहुं उत्तोल्य, दक्षिणे स्थाप्य, प्राचीनावीतं इति कथ्यते, तद् पितृकार्ये उपयोज्यं। अग्निशाले, गोशाले, यज्ञे, तपसि, अध्ययनकाले, भोजनकाले, ब्राह्मणसन्निधौ सदा। पूजाकाले, गुरुसन्निधौ, सन्ध्याकाले, सत्संगसमये, सदा यज्ञोपवीतं धारयेत्—एषा शाश्वती विधिः। ब्राह्मणाय त्रिसूत्रं मुञ्जग्रामे मेखला कर्तव्या; मुञ्जाभावे कुशेन वा एकत्रि वा ग्रन्थिना कर्तव्या।