वासुदेवः धर्मराजं युधिष्ठिरं स्नेहात् सम्बोध्य एवं प्राह—“मम वचनानि पालनीयानि; त्वदर्थं प्रियं वदामि। त्वं सदा यज्ञनिष्ठः सन् प्रयागे वस, क्लेशरहितः भव। अस्माभिः सह प्रयागं नित्यं स्मरन्, राजन्, त्वं स्वयमेव शाश्वतं दिव्यं लोकं प्राप्स्यसि। यः प्रयागमार्गं समनुयाति वा तत्र वसति, स पापरहितात्मा स्वर्गलोकमवाप्नोति। यः दानग्रहणात् विरमति, सन्तुष्टः, नियमशीलः, शुद्धः च भवति, स च फलं यात्रीणां लभते। यः अहंकाररहितः, कोपात् दूरः, सत्यवादी, व्रतनिष्ठः, सर्वभूतान्यात्मवत् पश्यति, स च तीर्थयात्राफलं प्राप्नोति। ऋषिभिः च देवैश्च यज्ञाः क्रमशः विहिताः, किन्तु, राजन्, दरिद्रः यज्ञं कर्तुं न शक्नोति। यज्ञः बहुविधानि साधनानि, नानाप्रकारद्रव्यसमूहं च अपेक्षते; सः कदाचित् साधनसम्पन्नैः वा धनाढ्यैः एव साध्यते। किन्तु, नराधिप, शृणु, येन दरिद्राणामपि बुद्धिमतां सिद्धिः भवति; यत् यज्ञफलसमं पुण्यं, तत् त्वं जानीहि। एषः, भारतश्रेष्ठ, मुनिनां परमगुह्यं—तीर्थयात्रायाः पुण्यं यज्ञफलादपि अधिकम्। दशसहस्रकोट्यः त्रिंशत् च कोटयः, नरश्रेष्ठ, माघमासे गङ्गां यान्ति। त्वं च, महाबाहो, क्लेशरहितः राज्यं भोक्ष्य; विशेषतः यज्ञशीलः सन् पुनः पश्यसि। एवं श्रीपद्ममहापुराणे स्वर्गखण्डे ‘प्रयागमाहात्म्य’ नाम्नि एकोनचत्वारिंशदुत्तरचत्वारिंशत्तमे अध्याये उक्तम्। ततः मुनयः पप्रच्छुः—“यत् त्वया कीर्तितं, यच्च पृष्टं, तत् सर्वं विस्तरेणोक्तम्; अधुना एकं पुनः पृच्छामः, ब्रूहि, विद्वन्। तीर्थसेवायाः किम् फलम्? एकेन कर्मणा सर्वेषां फलं कथं प्राप्यते?” इति। सूतः उवाच—कर्मपथः वर्णानां द्विजमुख्यानां विहितः; तत्र बहुविधानि कर्माणि, किन्तु तेषु एकं श्रेयः—हरिभक्तिः, या मनसा वाचा कर्मणा च क्रियते। स जयति, स जयति, स नूनं जयति—न संशयः; यो हि केवलं हरिं, सर्वदेवाधिपतिं, उपासते। हरिनाममहामन्त्रैः पापकृत् राक्षसो विनश्यति; एकवारं शुद्धभावेन हरिं प्रदक्षिणीकृत्य। सर्वतीर्थस्नानफलम् आप्नोति—नात्र संशयः; हरिमूर्तिदर्शनात् सर्वतीर्थफलप्राप्तिः। विष्णोः परमाणि नामानि जपतः सर्वमन्त्रफलम् लभ्यते; तुलसीगन्धग्राहिणः विष्णुप्रसादस्य तत्फलम्। यमस्य तं भीषणं घोरं मुखं न पश्यति; एकवारं कृष्णं प्रणम्य जननीं न निष्फलं पिबति। येषां चेतांसि हरिपादेषु स्थितानि, तान् अहं सदा नमामि; पुलिन्दाः श्वपचाः वा येऽपि स्युः। ये केवलं हरिपादसेवायै समर्पिताः, ते पूज्याः, महाभाग्यवन्तः; किमुत पुण्यकर्मिणः ब्राह्मणाः, भक्ताः, राजर्षयः च। हरिभक्तौ स्थापितायां, पुनर्जन्म न दृश्यते; यो हि उच्चैः हरिं नृत्यन् नाम कीर्तयति। स लोकं शुद्धयति, यथा गङ्गाद्याः वारिणः; तस्य दर्शनात्, स्पर्शात्, संभाषणेन वा भक्त्या। ब्रह्महत्यादिपापात् विमुक्तः भवति—न संशयः; हरिं प्रदक्षिणीकृत्य नाम उच्चारयन्। हस्तप्रहारैः मधुरैः शब्दैः अपि ब्रह्महत्यापि नश्यति तेन ताडनेन। यो हरिभक्तिं विना कथाः शृणोति, तस्य दर्शनमात्रेण शुद्धिर्भवति। तस्य पापेषु कः संशयः, मुनिश्रेष्ठाः? कृष्णस्य नाम सर्वतीर्थेषु श्रेष्ठतमम्। ये कृष्णनामग्रहणं कुर्वन्ति, ते जगदपि तीर्थं कुर्वन्ति; अतः, मुनिवर्याः, एतत् पुण्यात् परं नास्ति। विष्णुप्रसादशेषं भुक्त्वा वा शिरसि स्थाप्य, मानवः विष्णुरेव भवति, यमशोकविनाशकः। केवलं हरिः पूज्यः, सन्देहः नास्ति; स यः महदव्यक्तविष्णुः वा महेश्वररूपेण। यः तयोः ऐक्यदर्शनं करोति, स पुनर्जन्म न प्राप्नोति; अतः, विष्णुं आद्यन्तरहितं नित्यं विद्धि। हरिमेव पश्य, तमेव पूजय; यः हरिं चान्यांश्च देवताः समं पश्यति—ते नरकगामिनः, न तान् गणयति पण्डितः, मूर्खः विद्वान् वा, केशवप्रियः ब्राह्मणः अपि। नारायणः स्वयमेव श्वपचं अपि मोचयति; तस्मात् नारायणात् परं नास्ति, स एव महापापदाहकः। घोरपापं कृत्वापि, कृष्णनाम्ना विमुच्यते; नारायणः स्वयमेव जगद्गुरुः स्वनाम्नि वर्तते। धर्मिष्ठैः स्वातः अधिकं बलं स्थाप्यते; ये तर्कयन्ति, ते कृत्स्नं प्रयत्नसौकर्यदृष्ट्या। फलभारात् ते बहून् नरकान् यान्ति; अतः, हरौ भक्तिं कृत्वा तस्य नामाश्रयणं कुर्यात्। भगवान् भक्तं पृष्ठतः रक्षति, नामस्मारकं वक्षसि; हरिनाममहावज्रं पापशैलान् विदारयति।