ततः तासां राक्षसीनां मध्ये काचित् रुधिरपानं कृत्वा पुनः जीवितलाभं कर्तुम् इच्छन्ती स्वयम् अवदत्—“अस्य गजमुखस्य कियत् सारं स्यात्?” अपराऽपि व्याघ्रमुखी स्वात्मनः तृप्त्यर्थं तत्र पर्याप्तं नास्तीत्यवदत्। रथचक्रनाम्नी तत्रान्या राक्षसी प्रोवाच—“मम वचनानि शृणुत।” सा अवदत्—“अस्यान्तरयन्त्रेभ्यः कर्णकुण्डलं च मेखलं च करिष्यामि।” अपराऽन्या अवदत्—“अस्य दन्तैः, ये कालेन श्यामिताः, क्रीडागृहायाक्षाणि करिष्यामि।” तत्रैव कश्चन उक्तवान्—“एषः षोडशाक्षक्रीडायां निपुणः।” एवं परस्परं संवाद्य ताः सर्वाः द्विजं प्रति वेगेन धावितवत्यः। ताः राक्षस्यः विवृतमुखाः, लोलजिह्वाः, दीर्घबाहवः स्थूलस्तम्भसदृशः, सन्निकर्षं ययुः। ताः दृष्ट्वा ब्राह्मणः भयग्रस्तः अभवत्। सः राजन्, वेदविधिना स्वमात्मानं सर्वतः मन्त्रैः रक्षितवान्। ताः भीषणशक्तयः राक्षस्यः समीपं गत्वा दूरे तस्थुः। तस्य तेजसा मन्त्रैश्च ताः प्रतिहताः, राजन्, ऊचुः—“त्वं कः? कुतः आगतः? तत् वद।” “त्वां दृष्ट्वा अस्माकं चित्तं शान्तिं प्राप्नोति; ब्रह्मन्, तव पादस्पर्शात् किम् फलम् न स्यात्? अतः तव पद्मसमं पादं अस्माकं शिरसि स्थापय।” इत्युक्त्वा ताः। नारदः उवाच—तासां वचनं श्रुत्वा हरिदत्तस्य पुत्रः प्रत्युवाच। ब्राह्मणः उवाच—“तीर्थेषु स्नात्वा अहं ब्राह्मणः अत्र आगतः।" “अद्याहं पुष्करं गच्छामि। किं इच्छथ? यत् इच्छथ, तत् पृच्छत; यद्यहम् शक्नोमि, तद् दास्यामि।” राक्षस्यः ऊचुः—“ब्रह्मन्, केषु तीर्थेषु त्वया स्नानं कृतम्, तद् वद। तानि सर्वाणि तीर्थानि पावनानि, पापयोनिजानपि मोचयन्ति। अस्माकं तृष्णा-क्षुधाभ्यां दुःखम् अतीव तीव्रम्।” ब्राह्मणः उवाच—“अवन्त्याश्रमात् हरिपुरीं गतः, ततो द्वारकां यत्र सोमसम्भवतोये स्नातवान्। ततः प्रभासं समुद्रतीरे पुण्ये तीर्थे प्राप्तवान्; तत्र सेतुबन्धे परमपवित्रे स्नातवान्। ततो महापुण्यां किष्किन्धां प्राप्तवान्, यत्र वालिः वानराधिपः रामेण हतः। ततः सरस्वत्याः नर्मदायाश्च तटे स्थिते मठे, यत्र भारती सर्वैः पूज्यते, तत्र प्राप्तवान्। ततो दक्षिणदिशि वेणीं प्रविष्टवान्, यत्र शिवकाञ्ची विष्णुकाञ्ची च नगरी दृष्टाः। यत्र मृत्युनाऽपि प्राणी शिवो वा विष्णुर्भवति; ततोऽहं उत्कलम् अगच्छं, यत्र हरिः ईश्वरश्च स्थितौ। सः प्रत्यक्षं धर्मार्थकाममोक्षान् ददाति, भक्तैः वाञ्छितः; तं सम्यग् अर्चयित्वा विधिवद् नैवेद्यं निवेद्य, तस्य प्रसादं लब्ध्वा, गङ्गासमुद्रसङ्गमं गतः। तत्र देवर्षिपितृणां विधिना तर्पणं कृतम्। यत्र गङ्गा शतमुख्या निर्गता, तत्र प्राप्तवान्; ततः गयां गत्वा नियतं पिण्डदानं कृतम्। पितृभ्यः तुलसीचन्दनजलैः पूजनं कृत्वा, ततः कोशलां सरयूं च गतवान्, यत्र वातवाहिता वारि वहति। तत्र सर्वजनस्पर्शेन शुद्धः अभवम्; तत्र गोप्रतारनामकं तीर्थं, देवैरपि दुर्लभम्। तत्र स्नानादिकं कृत्वा, ततः काशीमगच्छं, यत्र उमापतिराजपुरी। तत्र विश्वेश्वरं नमित्वा बिन्दुमाधवं च, मणिकर्णिकायां ज्ञानकूपे च भक्त्या स्नात्वा, तत्र त्रिरात्रं स्थित्वा, पुनः प्रयागमुपेत्य, यत्र प्रजापतिः पौषशुक्लचतुर्दश्यां प्रकटः। माघमासे प्रातःस्नानं कृत्वा, ततो नैमिषारण्यं गोमतीतीरं गतः। यत्र सर्वाणि तीर्थानि स्वयमेव स्थितानि; ततो मथुरां गतः, यत्र विश्रान्तिनामकं स्थानम्। तत्रासिकुण्डं परमतीर्थं, कृष्णगङ्गा, ध्रुवा, अक्रूर, केशिकालियादीनि तीर्थानि। तत्र यमुना महापुण्या, सर्वकामदायिनी; तस्याः उभयतटे द्वादशवनानि श्रीमन्ति। तानि सुरैरधिगम्यानि, सर्वार्थसिद्धिदानि; यत्र स्नात्वा पीत्वा च पुनर्जन्म न विद्यते। ततः परमपवित्रं हस्तिनापुरं प्राप्तवान्, यत्र गङ्गा श्रीपतिपादसम्भूता। ततो हिमवत्प्रदेशे नारायणालयं गतवान्; माधवं दृष्ट्वा केदारं प्राप्तवान्। तत्र जगन्नाथं पूज्य पुनः हंसतोयं पीत्वा, जाह्नवीतीरे हरिद्वारं महापुण्यं प्राप्तवान्। तत्र स्नात्वा पितृदेवर्षीन् तर्पयित्वा, कुरुक्षेत्रं प्राप्तवान्, यत्र पूर्वसारस्वती प्रवहति। तत्रापि संयतात्मा सर्वकर्माणि कृत्वा, श्रीपतेः पादारविन्दं पूज्य, पुष्करं प्रति प्रस्थितवान्। मार्गमध्ये, मित्रं विमलनामकं विप्रं, इन्द्रप्रस्थतीर्थात् व्रजं यान्तं, मम साक्षात् प्राप्तम्। तेन द्विजेन पुनः राक्षसीस्थानं नीतः; ततः तीर्थात् निवर्त्य, शक्रप्रस्थं सर्वकामदं प्राप्तवान्। तत्र विष्णुनिर्मिता द्वारका, यत्र विष्णुः साक्षात् मानुषरूपे दृष्टः। तत्र अहं सः च विष्णुभक्तिसिद्ध्यर्थं स्नातवन्तौ; तत्र एव विष्णुना कृष्णरूपे भक्तिर्दत्ता। तत्र हरिवाणी श्रुतवती, रूपं तु न दृष्टम्; तत्रैव भक्तिं लब्ध्वा, ततः पुष्करं प्रति गतवान्।