यत्र गङ्गायमुनयोः संगमं, तत्र स्नानस्य पुण्यं चतुर्वेदाध्ययनस्य सत्यम् च लभ्यते। ततोऽपरं भोगवती नाम परमं तीर्थं वासुकितीर्थं च, यत्र स्नानात् अश्वमेधस्य फलम् प्राप्यते। तत्र हंसप्रपतना नाम प्रसिद्धं तीर्थं त्रिलोकविख्यातम् अस्ति, तथा दशाश्वमेधिका नाम गङ्गायाः तीर्थं कुरुवंशानन्दन। यत्र गङ्गा कुरुक्षेत्रवत् अस्ति, तत्र स्नानं विशेषतः प्रशस्तम्; परन्तु प्रयागः सर्वोत्कृष्टः, सर्वोत्तमः च। यदि शतं पापानि कृतानि स्युः, गङ्गाजलेषु सेवया तानि सर्वाणि अग्निना दारूणि इव दग्धानि भवन्ति। गङ्गाजलानि सर्वं दहन्ति, यथा अग्निः तृणराशिं दहति; कृतयुगे पुण्यं स्मृतम्, त्रेतायां पुष्करं, द्वापरे कुरुक्षेत्रम्, कलियुगे गङ्गा स्मृता। पुष्करे तपः कर्तव्यम्, महालये दानं दातव्यम्, मलये अग्निम् आरोक्तव्यम्, भृगुतुङ्गे अनशनं कर्तव्यम्; पुष्करे, कुरुक्षेत्रे, गङ्गाजलेषु, मध्यदेशे च। एकेनैव जीवः सप्तपुत्रपर्यन्तं मोक्षं लभते; स्तुत्या पापात् शुद्धिः, दृष्ट्या पुण्यं लभ्यते। स्नानेन वा पानं वा सप्तसन्ततिपर्यन्तं शुद्धिः, यावत् अस्य हड्डयः गङ्गाजले स्पृशन्ति। यावत् कालम्, राजन्, स्वर्गलोके पूज्यः भवति, यथा तीर्थानि, देवस्थानानि पुण्यं ददति। पूजया पुण्यलाभेन परलोकं प्राप्नोति; गङ्गायाः सदृशं तीर्थं नास्ति, न च केशवात् श्रेष्ठो देवः। ब्राह्मणात् उच्चतरं किमपि नास्ति, इति पितामहः उक्तवान्; यत्र गङ्गा प्रवहति, तत्र भूमिः मीयते। गङ्गातटप्रदेशः सिद्धिक्षेत्रं इति विद्धि; द्विजातीनां, साधूनां, शुद्धचित्तानां च सत्यं। मोक्षमन्त्रं योग्यस्य भक्तस्य च कर्णे पठितव्यम्; धर्म्यम्, शुद्धम्, स्वर्गदं, सुखदम्। एतत् परमं तीर्थं, रम्यं, शुद्धिकरं, श्रेष्ठधर्मः; पृथिव्याः शिरः, गुह्यम्, सर्वपापापहं। द्विजातीनां अध्ययनात् शुद्धिः लभ्यते; यशस्वि, दिव्यं, महापुण्यं, शत्रुनाशनम्, शुभम्। एतत् बुद्ध्युत्कर्षं जनयति, पुण्यक्षेत्रवंशं कथयति; अपुत्रः पुत्रं लभते, दरिद्रः धनं प्राप्नोति। राजा पृथिवीं जयति, वणिक् धनं लभते; सेवकः कामान् प्राप्नोति, ब्राह्मणः जपेन तीतरति। यः शुद्धः सदा एतत् श्रुणोति, तीर्थपुण्यं, स पूर्वजन्मस्मृतिम् प्राप्य, परमं स्वर्गं आनन्दति। अपि च तीर्थानि उक्तानि, नो दृष्टानि, मनसा उपगम्य, सर्वाणि तीर्थानि संप्राप्यन्ति। एतानि वसुभिः, आदित्यैः, मरुतः, अश्विभिः, ऋषिभिः देवसदृशैः पुण्यकर्मणा सिद्धानि। अतः, कौर्व्य, त्वम् अपि, धर्मनिष्ठः, संयमेन तीर्थयात्रां कुरु; पुण्यं पुण्येन वर्धते। पुण्यकर्मिणां, श्रद्धालूनां, श्रोत्रदृशां, साधूनां, ऋषिवर्तिनां च, तीर्थानि लभ्यन्ते। यः अप्रस्तुतः, अशुद्धात्मा, अपवित्रः, चौरः वा, कौर्व्य, तीर्थे स्नानं न कुर्यात्, न च कुटिलचित्तः। परन्तु त्वया, धर्मार्थदर्शिना, युक्तकर्मणा, सर्वे पितरः तुष्टाः, सर्वे पूर्वपितरः, पितामहप्रमुखाः देवाः, ऋषिगणाः च सन्तुष्टाः। वसिष्ठः उवाच— त्वं धर्मज्ञः सदा धर्मे तुष्टः, दिलीपस्य महतीं शाश्वतीं कीर्तिं पृथिव्यां प्राप्स्यसि। नारदः उवाच— एवं उक्त्वा अनुमत्य च, वसिष्ठः महर्षिः प्रसन्नः, हृष्टचित्तः तत्र अन्तर्धानम् अगच्छत्। दिलीपः, कुरुसिंह, शास्त्रस्य सारं अर्थं च विज्ञाय, वसिष्ठस्य वचनैः, पृथिवीं विचरन्। एवं, भाग्यशालिन्, प्रतिष्ठाने तीर्थयात्रा स्थापिताः; तीर्थयात्रा महापुण्यदायिनी, सर्वपापविमोचनी। यः पृथिवीं एवं याति, स मृत्युं प्राप्य शतैकाश्वमेधस्य फलम् अनुभवति। ततः, पार्थ, त्वं अष्टगुणं परमं पुण्यं प्राप्स्यसि, यथा दिलीपः पूर्वे। ऋषिस्वामिन्, अष्टगुणं फलम् लभिष्यसि; एतानि तीर्थानि, भारत, राक्षससमूहैः युक्तानि। त्वं एव, कुरुवंशानन्दन, एतत् प्राप्नोति; एषा देवर्षिकथा सर्वतीर्थसम्बद्धा। यः प्रातः उत्तिष्ठ्य पठति, सर्वपापात् विमुक्तः भवति; यत्र श्रेष्ठाः ऋषयः सदा निवसन्ति— वाल्मीकि, कश्यपः, अत्रिः, कौण्डिन्यः, विश्वामित्रः, गौतमः, असितः, देवलः, मार्कण्डेयः, गालवः, उद्दालकः, भरद्वाजशिष्यः, शौनकः पुत्रसहितः, व्यासः तपस्विनां श्रेष्ठः, दुर्वासाः, जाबालिः महातपस्वी— एते सर्वे महर्षयः तपोभरः त्वां प्रतीक्षन्ते। एतेषां सहायतया तीर्थयात्रां कुरु; महाभिषस्य यथा महती कीर्तिः, तथा तव। ययातिः धर्मात्मा, पुरूरवाः राजा यथा, तथा त्वं कुरुसिंह, स्वधर्मेण दीप्तिम् प्राप्स्यसि।