पुनः ताः एव राक्षस्यः रणभूमौ पुनरुदिताः, तिव्रतृष्णाभिव्यथिताः, स्वदर्शनमात्रेण भीतिं जनयन्त्यः। ताः स्त्रियः, वाक्चित्तदोषेण पापं कृत्वा, राक्षस्योनौ द्विजन्मप्राप्तिम् अलभन्त। तेन पापेन नृपश्च तयोः नगर्यौ च विनष्टे; अतः परदारेषु संगमः कदापि न कर्तव्यः। भगवन्, याः स्त्रियः पापभीता अपि स्युः, ताः स्वस्वं पतिं—स रोगी वा, मन्दबुद्धिः वा, दरिद्रः वा, अन्धः अपि वा—वाक्चित्तेन न कदापि परित्यजेयुः, यदि परं श्रेयः इच्छन्ति। एवं सम्पूर्णं वृतान्तं, वाक्चित्तसमुत्थितं पापं, परदारेषु भक्तिफ़लं च विस्तरेण ते शिबे कथितम्। याः पुण्यस्त्रियः इन्द्रप्रस्थं न गताः, किन्तु द्वारकायां दृश्यन्ते, तासां काचित् स्त्री देहात् जलबिन्दु पतिते नगरस्त्रियः आकुलम् उच्चैः चुक्रुशुः। ताः चित्तवाक्संयोगेन परदारेषु भक्तिं कृत्वा घोरां मांसभक्षिकां स्थितिं प्राप्ताः, ततः विमुक्ताः दिव्यस्त्रियः भूत्वा देवानन्ददायिन्यः अभवन्। एवं श्रीपद्ममहापुराणे पंचपञ्चाशत्सहस्रसंख्यकवर्णिते उत्तरखण्डे कालिन्दीमाहात्म्ये द्विशततमोऽध्यायः 'द्वारकावर्णन' इति नाम्ना समाप्तः। नारद उवाच—स तु शुद्धब्राह्मणः द्वारकां नीत्वा तत्र आगतः; पुनः श्रीहरौ भक्तिं काङ्क्षमाणाः तैः स्नानं कृतम्। तदा, हे राजन्, मेघनिनादसमः शब्दः आकाशे प्रादुरभूत्। आकाशवाणी—श्रुणु, विप्रश्रेष्ठ, एष हरितीर्थः; अस्य प्रसादेन विष्णुभक्तिं लभेथाम्, यया संसारोऽज्ञानमोहं जहाति। नारद उवाच—तां वाणीं श्रुत्वा तौ ब्राह्मणश्रेष्ठौ परस्परं प्रोचतुर्ः—'एष हरिग्रन्थिः' इति। तत्रैव विधिवत्स्नानं कृत्वा परमां हरिभक्तिं प्राप्य, साष्टाङ्गनमस्कुर्वन्तौ, तदा परस्परं समभाषेताम्। तावूचतुर्भ्रातृ—यथा मार्गे संयोगः स्वयमेव जातः, एवं गृहे स्त्रीपुत्रादिसंयोगोऽपि जायते; इदानीं पन्थागतवत् वियोगोऽपि निश्चितः। एवं स्त्रीपुत्रादयोऽपि कालक्रीडायाः वशे वर्तन्ते; स धर्मात्मा लोके यः एषां संयोगस्य क्षणिकत्वं ज्ञात्वा भगवतः शरणं यच्छति, स एव धन्यः। एवं नित्यं भगवद्भजनं कृत्वा, नारद उवाच—'स्मर्तव्यं, अहं भवद्भ्यां पादाश्रितः दासोऽस्मि' इति। एवं निश्चित्य, 'मया सन्देशः प्रेषणीयः' इति उक्त्वा, तौ स्वगृहाण्यगच्छताम्। शृणु, राजन्, ततो विमलायाः सखीसम्बन्धे यदभवत्। राक्षसीनां मोक्षः तस्य मार्गगमनकाले सम्प्राप्तः; स ब्राह्मणः निर्जलप्रदेशं प्राप्य तत्र गच्छन्। तत्र पापपीडिताः, तृष्णाशक्ताः राक्षस्यः, दूरात् तम् उत्तमद्विजं पन्थानं चरन्तं अपश्यन्। तं कमण्डलुधारिणं दृष्ट्वा, ताः परस्परं वदन्त्यः—'पन्थागतः कश्चिदस्ति, हस्ते कमण्डलुं धारयन्,' इत्यूचुः। 'किञ्चिदस्माकं तृष्णाशान्तिः स्यात्; तम् खादामः, यत् हस्ते तस्य तदपि पिबामः।' 'शतसंवत्सरं तृषार्ताः स्मः; अस्य पात्रम्, जलं, तृष्णा—' नारद उवाच—'आद्यं कश्चन अस्य शरीरात्तप्तमांसं खादेत्,' इति। 'रुधिरं पीत्वा जीवितं पुनः प्राप्स्यामि,' इत्यन्या; 'कियत् अस्य हस्ति-मुखस्य स्थूलत्वम्?' इत्यन्या। 'मम व्याघ्रमुख्याः अपि पर्याप्तं न दृश्यते,' इत्यन्या; 'रथचक्राख्या अहम्, मम वचनानि शृणुत,' इत्यन्या। 'अस्य अन्त्रैः कर्णाभरणं कटिसूत्रं च करिष्यामि,' इत्यन्या; 'दन्तैः, कृष्णीकृतैः, अक्षाणि क्रीडागृहे करिष्यामि,' इत्यन्या। 'स षोडशाक्षक्रीडायाम् निपुणः,' इत्युक्त्वा, सर्वाः द्विजवरं प्रति समुत्पेतुः। विवृतास्याः, लोलजिह्वाः, दीर्घबाहवः, स्फुरद्वलयाः, तमुपसृत्य द्विजः भयाकुलः अभवत्। स सर्वतः वेदमन्त्रैः आत्मानं संरक्ष्य, ताः भयंकरशक्तिराक्षस्यः समीपम् आगत्य दूरस्थाः स्थिताः। तेजसा मन्त्रैश्च ताः प्रतिहताः, राजन्, ऊचुः—'त्वं कः? कुत्रतः आगतः? ब्रूहि।' 'त्वां दृष्ट्वा मनः शान्तिं लभते; त्वच्चरणस्पर्शात् किम् फलम् न स्यात्? अतः स्वपद्मपादं शिरसि स्थापय।' नारद उवाच—तासां वचः श्रुत्वा, हरिदत्तस्य पुत्रः प्रत्युवाच। ब्राह्मण उवाच—'पुण्यतीर्थेषु स्नानं कृत्वा, अहं विप्रः अत्र आगतः।' 'इदानीं पुष्करं गच्छामि। किं मम इच्छथ? यद्यर्हं दातुं, तद् दास्यामि।' राक्षस्य ऊचुः—'विप्रश्रेष्ठ, केषु केषु तीर्थेषु त्वया स्नानं कृतम्? सर्वाणि तानि पुण्यानि, पापयोनिजानाम् अपि मोक्षदायिनि। अस्माकं तृष्णाभिवृद्धिः अतीव क्लेशदायिनी।' ब्राह्मण उवाच—'अवन्त्याश्रमात् हरिपुरीं गतः, तत्रतः द्वारकां यत्र सोमोद्भवजलस्नानम् अकरवम्।' 'ततः प्रभासतीर्थं समुद्रतीरे प्राप्तवान्; तत्रतः सेतौ स्नात्वा, परमपावने।' 'ततः महापुण्ये किष्किन्धां प्राप्तवान्, यत्र वालिः रामेण हतः।' 'ततः सरस्वतीनर्मदातटे स्थितं मठं प्राप्तवान्, यत्र भारती सर्वैः पूज्यते।' 'ततः दक्षिणदिग्भागे वेणीं प्रविष्टवान्, तत्र शिवकाञ्ची, विष्णुकाञ्ची नगरी च दृष्टाः।' 'यत्र मृत्युप्राप्तः शिवो वा विष्णुर्वा भवति; तत्रतः उत्कलदेशं गतः, यत्र हरिः ईश्वरश्च वसतः।' 'सः चतुर्वर्गप्रदः भक्तैः वाञ्छितः; तत्र सम्यगुपास्य, नियतं नैवेद्यं कृत्वा,' 'तस्य प्रसादं लब्ध्वा, गङ्गासमुद्रसङ्गमे गतः; तत्र देवर्षिपितॄन् विधिवत् तर्पितवान्।' 'यत्र गङ्गा शतमुख्या जाता, तत्र गत्वा, ततः गयां प्राप्य, तत्र नियतं पिण्डदानं कृतवान्।' एवं स ब्राह्मणः पुण्यतीर्थस्नानानन्तरं, राक्षस्यः पापपीडिताः, तृषार्ताः, तस्य पुण्यकथां श्रुत्वा, मोक्षमार्गं प्राप्ताः।