वाराणस्यां मध्ये निवसन्तः महर्षयः सम्यगाचारसम्पन्नाः भगवन्तं परमेश्वरं सम्यगुपासते। ते निष्कामभावेन यज्ञान् कुर्वन्ति, रुद्रं स्तुवन्ति, शम्भुं प्रणमन्ति। अहं भवाय योगधाम्ने नमः, स्थाणुं गिरिश्रेष्ठं शरणं प्रपद्ये। हृदि संस्थितं रुद्रं स्मरामि, बहुरूपधारिणं महादेवं वेद्मि। एवं श्रीपद्मपुराणस्य स्वर्गखण्डे चतुस्त्रिंशोऽध्यायः समाप्तः। नारद उवाच—तत्रान्यदपि श्रेष्ठं लिङ्गं विद्यते, यत् कपर्दीश्वरनाम्ना प्रसिद्धम्। तत्र विधिवत् स्नात्वा पितृभ्यः तर्पणं कृत्वा, राजन्, सर्वपापैः विमुक्त्यर्थं मोक्षसुखद्वयं लभ्यते। तत्राप्यन्यं पुण्यक्षेत्रं पिशाचमोचनतीर्थमस्ति। तत्रैव चाश्चर्यरूपः प्रभुः, मोक्षदः सर्वदोषनाशकः, सन्निहितः। कदाचित् तत्र कश्चन दानवः भीषणव्याघ्ररूपं धृत्वा समुपागतः। स तु व्याघ्रः काचिद् हरिणीं भोक्तुमिच्छन् तत्र स्थितः। सा हरिणी, भयाकुलहृदया, उत्तमं कपर्दीश्वरलिङ्गं पुनः पुनः प्रदक्षिणीकुर्वती तत्र रक्षां याचमानासीत्। सा हरिणी महाभयभीता तस्मात् व्याघ्रात् पलायमानाऽपि, व्याघ्रस्य वशे पतिता। तदा स बलवान् व्याघ्रः ताम् तीक्ष्णनखैः विदार्य जग्धवान्। ततः महर्षीन् दृष्ट्वा स व्याघ्रः अन्यं निर्जनदेशं गतः। सा च हरिणी तत्रैव कपर्दीश्वरस्य समीपे मृत्युमुपगता। तदा दिवि सूर्यसमप्रभा महती ज्वाला प्रादुरभूत्, या त्रिनेत्रा नीलकण्ठा चन्द्रमौलिशोभिता चासीत्। वृषारूढः स भगवान् स्वस्वरूपैः पुरुषैः परिवृतः, दिव्याः प्रजाः सर्वतः पुष्पवृष्टिं कृतवन्तः। सा हरिणी तु स्वयम् गणनायका जाता, ततः प्रभृति न दृष्टा। तदद्भुतं दृष्ट्वा देवाः सपरिषदः स्तुतिं कृतवन्तः। कपर्दीश्वरलिङ्गस्य स्मरणमात्रेण सर्वसञ्चितपापैः शीघ्रं विमुच्यते। वाराणस्यां निवसतां विषयादिदोषाः सर्वे कपर्दीश्वरपूजनात् विनश्यन्ति। अतः स कपर्दीश्वरः सदा द्रष्टव्यः, यत्नेन पूजनीयः, वेदस्तुतिभिः स्तवनीयश्च। यत्र शमितचित्ताः योगिनः यथाविधि ध्यानं कुर्वन्ति, षण्मासाभ्यन्तरे योगसिद्धिः सुलभा—त्रयो नात्र संशयः। तं पूजयित्वा ब्रह्महत्यादिपापानि नश्यन्ति; पिशाचमोचनतीर्थे स्नानात् शान्तिर्लभ्यते। तस्मिन्नेव क्षेत्रे पुरा शङ्कुकर्णनाम्ना दृढव्रतधारी ब्राह्मणयोगी शंकरस्य पूजां कृतवान्। स निरन्तरं रुद्रस्तोत्रं, प्रणवं ब्रह्मस्वरूपं जपन्, पुष्पधूपादिभिः पूजनं, नमस्कारप्रदक्षिणादिकं चकार। स योगी दीर्घव्रतधारणां कृत्वा तत्रैव पूजायामन्वस्थितः। कदाचित् स पिशाचः तत्र समुपस्थितः, क्षुधया पीडितः। अस्य शरीरे अस्थिस्नायुबद्धता, पुनः पुनः दीर्घश्वासो दृश्यते। तं दृष्ट्वा स महर्षिः करुणया परिपूर्णः सञ्जातः। स पप्रच्छ—"कः त्वम्? कुतः अत्र आगतः?" तस्मै पिशाचः क्षुधया क्लान्तः प्रत्युवाच—"पूर्वजन्मनि ब्राह्मणोऽहमासम्, धनधान्यसम्पन्नः, पुत्रपौत्रादिभिः परिवृतः, गृहभरणे प्रवृत्तः। न कदापि महादेवं, न गोः, न अतिथिं पूजितवान्, न किंचिदपि पुण्यकर्म कृतवान्। "एकदा तु भगवतः वृषभध्वजस्य सर्वेश्वरस्य वाराणस्यां दर्शनं, स्पर्शनं, नमस्कारं च मया कृतम्। ततः शीघ्रमेव मम मरणमभवत्; न च यमस्य भीषणा स्थली दृष्टा। अधुना तृष्णया पीडितः, हिताहितं न जानामि; यदि कश्चित् उपायः अस्ति, तं दर्शय। त्वां शरणं प्रपन्नोऽस्मि, करुणां कुरु।" एवं श्रुत्वा शङ्कुकर्णः तस्मै पिशाचाय उवाच—"यस्मात् त्वया भगवतः शिवस्य साक्षात् दर्शनं, स्पर्शनं, नमस्कारश्च कृतम्, त्वत्तः पुण्यतरः कोऽन्यः? तस्यैव पुण्यस्य प्रभावेन त्वं अत्र प्राप्तः। अतः एकचित्तः अस्मिन् सरसि शीघ्रं स्नात्वा, एषः दुःखमयः जन्मान्तरोपि त्यज्यते।" एवं करुणया प्रोक्तः स पिशाचः त्रिनेत्रं जटाधरं देवं स्मरन्, मनः समाधौ स्थापयित्वा, तत्रैव स्नात्वा, योगिनः सन्निधौ, दिव्याभरणैः भूषितः मृत्युमुपगतः। स सूर्यवत् दिव्यरथस्थः, चन्द्रचूडमणिविशिष्टः दृश्यते। रुद्रगणैः, देवैः, अपूर्वयोगिभिः परिवृतः, वाळखिल्यादिभिः सहितः, स देवः उदयमानः सूर्य इव सर्वान् देवांश्च प्रकाशयन् स्थितः। सिद्धगणाः, देवाः, स्तुतिं कृतवन्तः; सुन्दरी अप्सरः नृत्यन्ति; गन्धर्वविद्याधरकिन्नरादयः पुष्पवृष्टिं सलिलसंयुतां कृतवन्तः। स महर्षिसंघैः स्तुतः, भगवतः प्रसादेन ज्ञानं प्राप्य, तत्रैव त्रैवेदिके परममण्डले रुद्रसंयुक्ते प्रविष्टः। दानवपिशाचयोः मोचनं दृष्ट्वा, स ऋषिः हृष्टचित्तः, महेश्वरं चिन्तयन्, रुद्रं कविमग्निं जटिलं च प्रनम्य स्तुतिं कृतवान्— "हे जटाधर! त्वं परात् परः, एकः रक्षकः, सनातनः पुरुषः। त्वां योगनाथं, कामितं, सूर्यं, अग्निं, हरिणारूढं प्रपद्ये। त्वं ब्रह्मस्वरूपः, हृदि संस्थितः, सुवर्णमयः, आदियोगी। त्वां रुद्रं शरण्यं, दिविस्थं, महायोगिनं, ब्रह्ममयं, शुद्धं प्रपद्ये। सहस्रपादाक्षिशिरसः, सहस्ररूपिणं, तमसः परं, ब्रह्मणः पारमिति शम्भुं हिरण्यगर्भं त्रिनेत्रं वन्दे।