वाराणसीं प्राप्तः पुरुषः, पापी वा मायावी वा धर्मात्मा, स्वकुलं समग्रं शुद्धिम् अधिगच्छति। ये महादेवं वाराणस्यां पूजयन्ति स्तुवन्ति च, तान् शिवगणाधिपान् विहितान् सर्वपापविमुक्तान् ज्ञेयम्। अन्यत्र योगेन ज्ञानत्यागादिभिः परमं पदम् लभ्यते, किन्तु सहस्रजन्मान्तरेणैव। देवि, ये भक्ताः वाराणस्यां निवसन्ति, ते एकस्मिन्नेव जन्मनि परमं मोक्षं प्राप्नुवन्ति। यत्र योगज्ञानमोक्षः एकस्मिन्नेव जन्मनि लभ्यते, स अविमुक्तं प्राप्त्वा अन्यं तीर्थवनं न इच्छति। मया अविमुक्तं इति नाम्ना उक्तं, तस्मात् अविमुक्तं स्मृतम्; एष एव परमगूढं रहस्यं, एष ज्ञानं एव उद्घोषितम्। ज्ञानस्थोऽज्ञानस्थो वा, यो परमसुखकामः, तस्य पन्थाः प्रसिद्धः, देवि, अविमुक्ते मृतस्य। यानि शुभलक्षणानि अविमुक्तस्थस्य शरीरस्य दृश्यन्ते, तेषु सर्वेषु वाराणसी श्रेष्ठा, अतिशुभा च। तत्र देहान्ते महादेवः स्वयं मुक्त्यर्थं ब्रह्म तत् साक्षात्करोति। यत् परमं तत्त्वं तद् अविमुक्तं इति कथ्यते; देवि, वाराणस्यां तद् एकस्मिन्नेव जन्मनि लभ्यते। यथा अविमुक्तं भ्रूमध्ये, नाभौ, हृदि, शिरसि प्रतिष्ठितम्, तथा वाराणस्यां सूर्ये अपि तद् अस्ति। वाराणस्यां वारणा-आसि-मध्यस्थे नगरे, तत्र सत्यम् अविमुक्तरूपेण नित्यं प्रतिष्ठितम्। न वाराणस्यात् श्रेष्ठं स्थानम् अभूत् कदाचित्, न भविष्यति; यत्र नारायणः, महादेवः, सुरेशः च वसन्ति। तत्र देवाः गन्धर्वयक्षनागराक्षसैः सह नित्यं देवदेवं पितामहम् पूजयन्ति। देवि, महानां पापिनां मध्ये अपि ये अतिपापिनः, ते वाराणसीं प्राप्त्वा परमं पदम् अधिगच्छन्ति। तस्मात् मोक्षकामः तत्र यावज्जीवं नियमेन वसेत्; वाराणस्यां महादेवाज् ज्ञानं प्राप्त्वा विमुक्तः भवति। पापबुद्धीनां तु विघ्नाः जायन्ते; तस्मात् कदाचित् कायवाङ्मनसैः पापं न कुर्यात्। एष देवपुराणगूढं रहस्यं, सुभगे; अविमुक्तस्थं ज्ञानं कश्चन न जानाति। नारदः उवाच—यदा देवर्षयः महात्मानः शृण्वन्ति स्म, तदा देवदेवः एतद् पापनाशनं वचनम् उक्तवान्। यथा नारायणः देवेषु परमः पुरुषः, तथा तीर्थेषु एष प्रमुखः, यथा गिरिशः अधिपतिषु। ये पूर्वजन्मनि रुद्रं पूजयन्ति स्म, ते शिवस्थानम् अविमुक्तं जानन्ति। कलिपापदुष्टचित्ताः तु तं परमेश्वरस्थानम् न जानन्ति। ये वाराणसीं कालं स्मरन्ति, वदन्ति च, तेषां पापं शीघ्रं नश्यति। यानि पापानि तत्र वासिनां क्रियन्ते, तानि सर्वाणि शिवः कालरूपः नाशयति। यः मोक्षकामैः सेवितं स्थानम् आगच्छति, स मृत्वा पुनर्जन्मं संसारसागरे न लभते। तस्मात् यत्नेन वाराणस्यां वासः कार्यः—योगी वा अयोगी वा, पापी वा उत्तमधर्मात्मा वा। अविमुक्तपथे मनः न विचालयेत् लोकपितृगुरुवाक्यैः। नारदः उवाच—अत्र ओंकार इति विशुद्धं लिङ्गं वर्तते, यस्य स्मरणेन सर्वपापात् विमुक्तिः। एष परमज्ञानं, पंचश्रयः उत्तमः, यं वाराणस्यां मुनयः मोक्षार्थं नित्यं सेवन्ति। तत्र महादेवः पंचश्रयरूपेण स्थितः; पुण्यः रुद्रः जीवेषु मोक्षप्रदः तत्र रमते। एष पाशुपतज्ञानं पंचश्रयः इति कथ्यते; तस्मात् विशुद्धं ओंकारलिङ्गं अत्र अस्ति। शान्तिः परा, शान्तिः एव, परमज्ञानं, प्रतिष्ठा, निवृत्तिः—एते पंच लिङ्गस्य तत्त्वानि। पंचरूपचिह्नं ब्रह्माद्यैः सह प्रतिष्ठितम्; ओंकारप्रकाशकं चिह्नं पंचश्रयः इति प्रसिद्धम्। दिव्यं पंचश्रयचिह्नं अचलम् स्मरेत्; देहान्ते धीराः परमज्योतिः सुखं च प्रविशन्ति। तत्र दिव्याः ऋषयः ब्रह्मर्षयः च, ईशानं पूजयित्वा, अन्तः परमं पदम् प्राप्तवन्तः। मत्स्यतीरस्य पुण्ये, राजन्, गुप्तं शुभस्थानम् गोचर्ममात्रम्, ओंकारेश्वरः परमः इति प्रसिद्धम्। कृतिवासेश्वरः, मध्यमेश्वरः, विश्वेश्वरः, ओंकारः, कन्दर्पेश्वरः—एते चिह्नानि। एतानि वाराणस्यां गुप्तचिह्नानि, युधिष्ठिर; शम्भोः प्रसादेन विना कश्चन न जानाति। कृतिवासेश्वरस्य महत्त्वं शृणु, राजन्; तत्र पुरा दैत्यः गजः सञ्जातः, शिवं समीपं गच्छति स्म। स ब्राह्मणान् वधाय आगच्छत्, तान् तत्र नित्यं पूजयति स्म; तेषां कृते त्रिनेत्रः महादेवः लिङ्गरूपेण प्रादुरभवत्।