अथ तस्य दिवसे जन्म मम सफलम्, जीवितं च पूर्णतां प्राप्नोति, विष्णुः अद्य मयि तुष्टः, अद्य अहं रक्षितः शुद्धः च। धन्योऽहं अद्य, धन्यं मम गृहम्, धन्याः मम बान्धवाः, धन्याः पितरः, धन्याः गावः, विद्या, धनं च। यतः तव पादयोः दर्शनं मया कृतम्, ये त्रिविधं तापं हरन्ति; तव दर्शनं हि हरिदर्शनसमानं सौभाग्यं। एवं तान् सत्कृत्य, पादप्रक्षालनं कृत्वा, श्रद्धया तं जलं शिरसि स्थापयामास, हे नरश्रेष्ठ। यत्र स वैश्यः श्रद्धया पाद्यं शिरसि धारयति, सुगन्धिपुष्पैः, अक्षतैः, धूपदीपैः च सह, भक्त्या च। तान् तपस्विनः सुशक्ताहारैः सत्कृत्य, भोज्यं दत्वा, त एव परमहंसाः तृप्ताः सायं देवालये विश्रान्ताः। ते परं ब्रह्म चिन्तयन्तः, यत् तेजः तेजसां स्मृतम्, तेषां सत्कारजन्यं पुण्यं त्वं प्राप्स्यसि, हे नरश्रेष्ठ। अहं तद् वदितुं न शक्नोमि, सहस्रवदनः अपि चेत्; प्राणिनां मध्ये ज्ञानिनः श्रेष्ठाः स्मृताः। ज्ञानिनां मध्ये देवाः श्रेष्ठाः, मनुष्येषु ब्रह्मजाः, ब्राह्मणेषु विद्वांसः, विदुषां मध्ये प्रज्ञावन्तः। प्रज्ञावन्तां मध्ये कर्तारः, कर्तॄणां मध्ये ब्रह्मविदः; तस्मात् ते पूज्यतमाः, त्रिषु लोकेषु श्रेष्ठाः। सैव संगतिः, हे नरश्रेष्ठ, महापापं नाशयति; गृहस्थाः स्वगृहे ब्रह्मविद्भिः सह स्थिताः तृप्तिम् अनुभवन्ति। यत् पापं जन्मतः सञ्चितम्, तत् क्षणेन विनश्यति; यद् यावत् मृत्युपर्यन्तं गृहस्थेन सञ्चितम्। यः सन्यासी एकरात्रं अपि तिष्ठति, स सर्वं दहति; तं पुण्यं भ्रात्रे दातव्यं, येन स नरकात् विमुच्यते। दूतवचनं श्रुत्वा, स शीघ्रं पुण्यं दत्तवान्; हृष्टचित्तः भ्राता अपि नरकात् निर्गतः। देवैः पुष्पवृष्ट्या पूजितौ, तौ स्वर्गं गतौ; दूतः अपि ताभ्यां पूजितः यथागतं निर्गतः। दिव्यदूतस्य वचनानि श्रुत्वा, यानि शास्त्रसमानानि, सर्वलोकविद्याप्रकाशानि, स वैश्यपुत्रः स्वपुण्यदानात् भ्रातरं उद्धृत्य तेन सह देवेन्द्रस्य उत्तमं लोकं गतः। यः कश्चन राजवंशीयः एतद् इतिवृत्तं पठति वा शृणोति वा, स अपि सहस्रगवां दानफलं लभते, दुःखरहितः भवति। नारद उवाच— ततः, हे राजन्, सुगन्धनामकं तीर्थं यत्र जगति प्रसिद्धम्, तत्र गन्तव्यम्; तत्र सर्वपापैः विमुक्तः, ब्रह्मलोकसम्मानितः भवति। ततः, नृपते, पुण्यतीर्थभक्तः रुद्रावर्तं गच्छेत्; तत्र स्नात्वा, दिव्ये लोके पूज्यते। गङ्गासरस्वत्योः संगमे, स्नानं कृत्वा, अश्वमेधफलं लभते, स्वर्गलोकं गच्छति। तत्र कर्णसरोवरं स्नात्वा शंकरं पूज्य, स कदापि दुष्प्राप्यगतिं न लभते, स्वर्गं च गच्छति। ततः, क्रमशः, पुण्यतीर्थभक्तः कुब्जाम्रकं गच्छेत्; तत्र सहस्रगवां दानफलं लभते, स्वर्गं च गच्छति। तीर्थसेवी राजा अरुन्धत्याश्रमं गच्छेत्, सामुद्रकं स्पृशेत्, त्रिरात्रोपवासं कुर्यात्। तेन सहस्रगवां पुण्यं लभते, स्वर्गं गच्छति; ततः, ब्रह्मावर्तं ब्रह्मचारी गच्छेत्। तत्र अश्वमेधफलं लभते, स्वर्गं गच्छति; यमुनायाः स्रोतः प्राप्य, तस्य जलस्पर्शं कृत्वा। अश्वमेधफलं लब्ध्वा, ब्रह्मलोके पूज्यते; दर्वीसङ्क्रमणं पुण्यतीर्थं प्राप्त्वा, त्रिलोके प्रसिद्धम्। अश्वमेधफलं लभते, स्वर्गं गच्छति; सिन्धुस्रोतः प्राप्त्वा, सिद्धगन्धर्वसङ्कुलः। तत्र पञ्चरात्रं स्थित्वा, बहु सुवर्णं दद्यात्; ततः, दुष्प्राप्यां देवीं सम्प्राप्य। अश्वमेधफलं लभते, उशनः पथं प्राप्नोति; ऋषिकुल्यां वसिष्ठं च सम्प्राप्य, हे भारत। वसिष्ठं तीर्थं गत्वा, सर्ववर्णद्विजातीनां मध्ये, योऽत्र स्नात्वा, स ऋषिलोकं प्राप्नोति। तत्र मासमेकमोषधिभोजनं कृत्वा, भृगुतुङ्गं प्राप्त्वा, वाजिमेधफलं लभते। वीरप्रमोक्षं गत्वा, सर्वपापैः विमुक्तः भवति; तत्र दुर्लभे तीर्थे कार्तिकमाघयोः, धर्मकृदग्निष्टोमातिरात्रयोः फलं लभते। ततः, सन्ध्यां पुण्यतीर्थं ज्ञानपरमं गत्वा। तत्र जलस्पर्शात् सर्वविद्यावान् भवति; महाश्रमं एकरात्रं स्थित्वा, सर्वपापैः विमुक्तः भवति। एकभुक्तेन मासमेकं स्थित्वा, पुण्यलोके वसति; षडह्नोपवासं कृत्वा, महालये, स पितॄन् दश पूर्वान् दश चोत्तरान् तारयति। तत्र महेश्वरं देवैः पूजितं दृष्ट्वा, सर्वकर्मसमाप्तः, मृत्योर्यत्रापि न शोचति; सर्वपापविनिर्मुक्तात्मा, बहु सुवर्णं लभते। ततः, वेतसिकां पितृपूजितां गच्छेत्; तत्र अश्वमेधफलं लभते, परमां गतिं प्राप्नोति। ततः, पुण्यां सुन्दरीकां सिद्धसेवितां गत्वा, प्राचीनैः दृष्टः सौन्दर्यसम्पन्नः भवति। ततः, ब्राह्मणिकां गत्वा, ब्रह्मचारी पद्मरथः ब्रह्मलोकं प्राप्नोति। एवं पुण्यतीर्थयात्रया, स्नानदानोपवासैः च, जीवः सर्वपापैः विमुक्तः, दिव्यलोकान् प्राप्नोति।