नृपते, पद्मनाभस्य दिव्यौ द्वौ दिवसौ पापनाशकौ उच्येते। यावत् शुभं पद्मनाभदिनं न पालनं क्रियते, तावत् पापानि देहे तिष्ठन्ति। यावत् प्राणी शुभं पद्मनाभदिनं न पालनं करोति, तावत् सहस्राणि अश्वमेधयज्ञानां शतानि राजसूयक्रियायाः च, एकादश्याः उपवासस्य षोडशभागमपि पुण्यं न प्राप्नुवन्ति। व्यापारीणां च, एकादशेन्द्रियाणां च पुरुषाणां, यत् पापं कृतं तस्य सर्वस्य नाशः एकादशी-उपवासेन भवति। एकादश्याः पुण्यस्य तुल्यं किमपि लोके न विद्यते। यः जनः केवलं प्रपञ्चाय एकादशीं पालयति, सः अपि सूर्यस्य वशे भवति; एषा दिव्यदिना स्वर्गं, मोक्षं, आरोग्यं च ददाति। उत्तमाः पत्न्यः जीवन्तः पुत्राः च लभ्यन्ते; गङ्गा, गया, काशी, पुष्करः, वा अन्यः कोऽपि वैष्णवतीर्थः हरिदिनस्य तुल्यं न भवति; यमुनाऽपि चन्द्रभागाऽपि हरिदिनस्य समं न भवतः। हरिदिनस्य उपवासेन रात्रौ जागरणं कुर्वन्, प्रयत्नं विना वैष्णवलोकः प्राप्तः। पित्रुपक्षात् दश, मातृपक्षात् दश, प्रियस्य कुलात् दश—एते वैश्येन निश्चितं मोचिताः। द्वन्द्वेषु अनासक्ताः, गृहस्थत्वं त्यक्त्वा व्रतानि कृतवन्तः, हारैः पीतवस्त्रैः भूषिताः, ते हरिलोकं गच्छन्ति। बाल्ये, यौवने, वृद्धावस्थायाम्—यः पुरुषः एकादशी-उपवासं पालयति, सः दुःसाध्यं भाग्यं न प्राप्नोति। अत्र त्रिरात्र-उपवासेन, तीर्थस्नानेन, सुवर्णतिलदानेन, जनाः स्वर्गं प्राप्नुवन्ति। यः तीर्थे स्नानं न कृतवान्, सुवर्णं न दत्तवान्, तपः न कृतवान्, सः सर्वत्र दुःखितः भवति। सङ्क्षेपेण, धर्मः नरकवर्णनं च उक्तम्—सर्वभूतानां अहिंसा वाचा, मनसा, कायेन; इन्द्रियनिग्रहः, दानं, हरिसेवना, वर्णाश्रमधर्मस्य पालनं च। स्वर्गकामः स्वस्य तपः वा दानं न विज्ञापयेत्; स्वशक्त्या दद्यात्, स्वहितं कामयन्। पादत्राणं, वस्त्रं, अन्नं, पत्रं, मूलं, फलम्, जलं—दिनं प्रति किञ्चित् फलप्रदं कुर्यादपि दीनः वैश्यः। अत्र, परत्र च, यत् न दत्तं तद् न अनुसरति; दातारः यमस्य विविधानि यन्त्रणानि न पश्यन्ति। ये दीर्घायुषः, धनवन्तः, पुनः पुनः अत्र जन्म लभन्ते; अधिकं वचनं किम्? अधर्मेण ते दुष्टं गतिं यान्ति। धर्मेण जनाः सर्वत्र सर्वदा स्वर्गं यान्ति। अतः बाल्यादारभ्य धर्मसंग्रहं कुर्यात्। सर्वं ते उक्तं, किं अन्यद् श्रोतुम् इच्छसि? विकुण्डलः उवाच—तव वचनानि श्रुत्वा, सौम्य, मम मनः निर्मलं जातम्; साधूनां वचनानि गङ्गायाः सदृशानि, तानि क्षणेन पापं नाशयन्ति। साधूनां स्वभाविकं गुणं उपकारः, सौम्यवचनं च। चन्द्रः केन शीतलः कृतः, यस्य सुधामयः मण्डलः शमयति? अतः, दिव्यदूत, कृपया मम पृच्छतः उत्तरं वद—कथं मम भ्राता क्षणेन नरकात् विमुक्तः स्यात्? तस्य वचनं श्रुत्वा, दिव्यदूतः उवाच—दृष्ट्वा, क्षणं चिन्तयित्वा, स्नेहबन्धं बद्धवान्। यत् पुण्यं त्वया अष्टमे वैश्यजन्मनि सञ्चितम्, तत् सर्वं भ्रातृर्थं दातुम् इच्छसि चेत्, तेन भ्राता स्वर्गं यास्यति। विकुण्डलः उवाच—किम् तत् पुण्यं? कथं जातम्? पूर्वजन्म कः? सर्वं वद, दूत, ततः शीघ्रं दास्यामि। दिव्यदूतः उवाच—शृणु, वणिजः, तत् पुण्यं तस्य कारणं च वक्ष्यामि। पुरा मधुवने पुण्ये, शाकुनि नाम ऋषिः आसीत्। सः तपस्यां, स्वाध्याये च निपुणः, ब्रह्मणा तुल्यः तेजसा। तस्य पत्नी रेवत्याः नव पुत्राः जाताः, ग्रहाणां सदृशाः। ध्रुवः, शीलः, बुधः, तारः, ज्योतिष्मान् पञ्चमः—एते अग्निहोत्रे निष्ठाः, गृहकार्येषु रमन्तः। निर्मोहः, जितकामः, ध्यानकोशः, गुणाधिकः—एते चत्वारः द्विजस्य पुत्राः गृहत्यागिनः। चतुर्थाश्रमं प्रविश्य, सर्वकामनात्यक्ताः, ते एकस्मिन ग्रामे निरासक्ताः, निरुपाधिः वसन्ति। अपेक्षारहिताः, प्रयत्नरहिताः, मृत्तिका-पाषाण-सुवर्णं समं पश्यन्तः, यद् यत् लभन्ते तेन आवृताः, यद् यत् लभन्ते तद् खादन्तः। सन्ध्यावन्दनं नित्यं कुर्वन्तः, विष्णुध्यानपरायणाः, निद्रान्नजयः, वातशीतसहनाः। चराचरं विश्वं विष्णुरूपं पश्यन्तः, पृथिव्यां क्रीडन्तः, परस्परं मौनं धारयन्तः। एते योगिनः लाभाय किमपि कर्म न कुर्वन्ति; साक्षात्कारविज्ञाः, संशयरहिताः, चित्तवृत्तिपरिणामेषु निपुणाः। एवं अष्टमे पूर्वजन्मनि ब्राह्मणत्वेन, मध्यदेशे पुत्रैः, पत्नीया, कुलैः सहितः वसन्—ते तपस्विनः मध्याह्ने, क्षुधिताः, तृषिताः, वैश्वदेवविधिकाले तव गृहं आगच्छन्। त्वं तान् गृहे ददर्श, कण्ठगद्गदः, अश्रुपूर्णनेत्रः, हर्षविक्षिप्तः, सस्नेहं नमस्कारं कृतवान्। नमित्वा, पादौ शिरसा स्पृशन्, अञ्जलिं कृत्वा, मधुरवचनैः तान् सत्कारं कृतवान्।