शृणु, हे वणिजः, शालग्रामशिलानां द्वादशानां विधिपूर्वकं पूजनस्य पुण्यं अहं ते कथयामि। यः पुरुषः एकस्मिन्नेव दिने द्वादश शालग्रामशिलाः पूजयति, स द्वादशकोटिलिङ्गानां द्वादशवारं सुवर्णपद्मैः पूजनात् प्राप्तं पुण्यं समं प्राप्नोति। यः भक्त्या शालग्रामशिलां शतवारं पूजयति, स हरिलोकवासानन्तरं भूविलक्षणः सर्वराज्याधिपः भवति। यः अधमः कामक्रोधलोभयुक्तः अपि शालग्रामशिलां पूजयति, स हरिलोकं प्राप्नोति। यः पुरुषः हर्षेण शालग्रामशिलायां गोविन्दं पूजयति, स स्वर्गात् महाकल्पपर्यन्तं न पतति। यः शालग्रामशिलां पूजयति, तस्य तीर्थयात्रा, दान, यज्ञ, विशेषज्ञानं च आवश्यकं नास्ति; वणिजः अपि मोक्षं प्राप्नोति। पापिष्ठः वणिजः अपि शालग्रामशिलां पूजयन् नरकं, योनि, पशुजन्म, कीटावस्थां वा न प्राप्नोति। यः मन्त्रज्ञः दीक्षार्हः, होमकर्ता च—गङ्गा, गोदावरी, रेवा, सर्वे मुक्तिदायकाः नद्यः—शालग्रामशिलायाः जलमध्ये निवसन्ति। पूजनद्रव्याणि, पुष्पाणि, धूपः, दीपः, लेपनानि च तत्र सन्निहितानि भवन्ति। कलीयुगे यः भक्त्या गीतैः, वाद्यैः, स्तुतिभिः शालग्रामशिलायाः पूजनं करोति, स सहस्रकोटियुगपर्यन्तं हरिसन्निधौ रमते। यः लिङ्गानां दर्शनैः पूजनात् लभते फलं, तत् शालग्रामशिलायाः एकदिनपूजनात् वा शालग्रामशिलोत्पन्नलिङ्गस्य एकवारपूजनात् अपि लभ्यते। केशवः यत्र शालग्रामशिलारूपेण स्थितः, तत्र पुरुषः सांख्यज्ञानं विना अपि मोक्षं प्राप्नोति। यत्र शालग्रामशिलायाः श्राद्धं क्रियते, तत्र देवाः, दिव्याः, यक्षाः, चतुर्दशलोकाः च सन्निहिताः भवन्ति। तस्य पितरः स्वर्गे शतकल्पपर्यन्तं तुष्टाः भवन्ति। यः पुरुषः प्रतिदिनं शालग्रामशिलायाः जलं पिबति, तस्य सहस्त्रपञ्चगव्यसेवनस्य, सहस्त्रकोटितीर्थसेवनस्य च किम्? शालग्रामशिलायाः जलपानात् यत्र शालग्रामशिला तत्र त्रयोयोजनपर्यन्तं तीर्थं भवति। तत्र यत् दानं यत् यज्ञः, तस्य फलं शतकोटिगुणं भवति। यः शालग्रामशिलायाः जलस्य एकबिन्दुं पिबति, स विष्णुप्रसादं लभ्यते, पुनः मातुः स्तनं न पिबति। शालग्रामशिलायाः समीपे एकक्रोशपर्यन्तं यः कीटः तत्र मृतः, स वैकुण्ठं गच्छति। यः शालग्रामशिलाचक्रं परमदानरूपेण ददाति, स शालग्रामशिलायाः मूल्यानुग्रहेण भूमेः क्षेत्रं, पर्वतान्, वनानि, उपवनानि च ददाति। यः शिलां विक्रीणाति, अनुमोदति, निरीक्षते वा, ते सर्वे सृष्टिप्रलयपर्यन्तं नरकं गच्छन्ति। अतः वणिजः शालग्रामशिलायाः विक्रयं वर्जयेत्; विस्तरेण वचनस्य आवश्यकता नास्ति; वणिजः पापभीतः सत्कर्माणि कुर्यात्। वासुदेवस्य स्मरणं, हरिः सर्वपापहारः, तपः; यः पुरुषः निग्रहितेन्द्रियः घोरवने तपः करोति, स गरुडध्वजं नमस्कृत्य यत् फलम् प्राप्नोति, तदपि। यदि पुरुषः बहुपापं कृत्वा मोहितचित्तः हरिं प्राप्नोति, स नरकं न गच्छति। पृथिव्यां सर्वे तीर्थस्थलानि, देवस्थानानि च, विष्णुनामजपात् तेन लभ्यन्ति। ये विष्णवे शरणं गताः शार्ङ्गधारिणे, ते न यमलोकं पश्यन्ति, न नरके वसन्ति। किन्तु यः वैष्णवः शिवं निन्दति, स वैष्णवलोकं न प्राप्नोति, महान्नरकं गच्छति। यः पुरुषः एकादशीव्रतम् अपि संयोगेन पालनं करोति, स यमयातनां न प्राप्नोति—एतद् लोमशात् श्रुतम्। त्रिषु लोकेषु शुद्धिकरं किमपि नास्ति। पद्मनाभस्य उभयदिनं पापनाशनं; हे राजन्, शुभपद्मनाभदिने पापं शरीरस्थं तिष्ठति। यावत् प्राणी शुभपद्मनाभदिनं न पालयति, तावत् सहस्त्राश्वमेधयज्ञाः, शतराजसूयाः अपि एकादशीव्रतस्य षोडशांशं पुण्यं न प्राप्नुवन्ति। वणिजः पुरुषः च एकादशीव्रतस्य पालनात् सर्वं पापं नाशयति; एकादशीपुण्यस्य तुल्यं किमपि नास्ति। ये मिथ्याचार्यः अपि पालनं कुर्वन्ति, ते सूर्याधीनाः भवन्ति; एषा तिथि स्वर्गं, मोक्षं, आरोग्यं च ददाति। एषा तिथि सुभार्या, जीवन् पुत्रं च ददाति; न गङ्गा, न गया, न काशी, न पुष्करं, न किञ्चिद् वैष्णवतीर्थं हरिदिनस्य समं। न यमुना, न चन्द्रभागा हरिदिनस्य तुल्या। यया प्रयासं विना वैष्णवलोकं अत्रैव लभ्यते; हरिदिने जागरणं उपवासं च कृत्वा। पितृपक्षतः दश, मातृपक्षतः दश, प्रियपक्षतः दश—एते सर्वे वैश्येन मोक्षं प्राप्नुवन्ति। ये द्वन्द्वसङ्गं त्यक्त्वा, गृहस्थत्वं वर्जयित्वा, व्रतानि कृत्वा, माल्यैः अलङ्कृताः, पीतवासाः च, ते हरीलोकं गच्छन्ति। इति शालग्रामशिलापूजनस्य, एकादशीव्रतस्य, विष्णुस्मरणस्य च महिमा पुराणे भगवता विवृतः।