तेषां पुरुषाणां, शङ्खचक्रधारिणां, ब्रह्मलोकं प्रविश्य, विष्णुसदृशरूपैः विष्णुलोकवासः सम्पद्यते। ये हृदि, सूर्ये, वारिणि, प्रतिमायां, भूमौ वा हरिं पूजयन्ति, त एव वैष्णवं धाम प्राप्नुवन्ति। मोक्षकामैः वासुदेवः शालग्रामशिलायाम्, मणौ, चक्रे, वज्रकीटसम्भवकृतिमध्ये च नित्यं पूजनीयः। यत्र विष्णोः स्थानं, तत्र सर्वपापनाशनं, पुण्यप्रदं, मोक्षदं च। शालग्रामशिलासम्भूतचक्रे यः हरिं पूजयति, स प्रतिदिनं सहस्रराजसूययागफलम् आप्नोति। वेदान्तिनः नित्यं शाश्वतं ब्रह्म स्तुवन्ति; शालग्रामशिलापूजया तस्य कृपा मानवेषु जायते। यथा महादारुषु अग्निः यज्ञस्थले प्रकटः भवति, तथा सर्वव्यापी हरिः शालग्रामशिलायाम् प्रकटः भवति। पापकर्मारतः, यज्ञायोग्यः अपि, शालग्रामशिलायां पूजां कृत्वा यमलोकं न प्राप्नोति। हरिः लक्ष्म्यां, स्वपुर्यां न तावद् रमते, यथा शालग्रामशिलाचक्रे सदा रमते। शालग्रामशिलासम्भूतचक्रे यः हरिं पूजयति, स अग्निहोत्रं कृत्वा पृथिवीं सागरसहितां दत्तवान् इव भवति। हे वणिज्, विधिवत् द्वादशशालग्रामशिलापूजकस्य पुण्यं वक्ष्यामि। एकदिनं द्वादशशालग्रामशिलापूजया यत् पुण्यं लभ्यते, तद् द्वादशकोटिलिङ्गपूजया सुवर्णपद्मैः द्वादशवारं लभ्यते। यः भक्त्या शालग्रामशिलां शतवारं पूजयति, स हरिलोकवासात् पश्चात् सर्वेश्वरः भूत्वा इह जन्म लभते। कामक्रोधलोभयुक्तः अधमः अपि शालग्रामशिलापूजया हरिलोकं गच्छति। यः हर्षेण गोविन्दं शालग्रामशिलायां पूजयति, स कल्पान्तपर्यन्तं स्वर्गात् न पतति। तीर्थयात्रा, दान, यज्ञ, विशेषज्ञानं विना अपि, वणिजः अपि, शालग्रामशिलापूजया मोक्षं प्राप्नोति। पापी वणिजः अपि शालग्रामशिलापूजया न नरकं, न योनिं, न पशुत्वं, न कीटत्वं प्राप्नोति। मन्त्रज्ञः, दीक्षाक्रिया, हविष्प्रदानकर्ता—गङ्गा, गोदावरी, रेवा, सर्वमोक्षदायिनी नद्यः—एते सर्वे शालग्रामशिलाजले पूजोपकरणैः, पुष्पैः, धूपैः, दीपैः, लेपैः सह उपवसन्ति। कलीयुगे यः भक्त्या गीतैः, वाद्यैः, स्तुतिभिः शालग्रामशिलापूजां करोति, स सहस्रकोटियुगपर्यन्तं हरिसन्निधौ रमते; यत् फलम् कोटिलिङ्गदर्शनपूजया लभ्यते, तत् एकदिनं शालग्रामशिलापूजया वा शालग्रामशिलासम्भूतलिङ्गपूजया लभ्यते। साङ्ख्यज्ञानं विना अपि, यत्र केशवः शालग्रामशिलारूपेण तिष्ठति, तत्र पुरुषः मोक्षं निःसन्देहं प्राप्नोति। यत्र शालग्रामशिलायां श्राद्धं कृतं, तत्र देवाः, दिव्याः, यक्षाः, चतुर्दशलोकाः अस्ति; तस्य पितरः स्वर्गे शतयुगपर्यन्तं तृप्ताः भवन्ति। ये प्रतिदिनं शालग्रामशिलाजलं पिबन्ति, तेषां कोऽर्थः सहस्रपञ्चगव्यपात्रसेवने? कोऽर्थः सहस्रकोटितीर्थसेवने? यः शालग्रामशिलाजलं पिबति, यत्र शालग्रामशिला तत्र त्रियोजनपर्यन्तं क्षेत्रं तीर्थरूपं भवति। तत्र दानं यज्ञः वा शतकोटिगुणफलप्रदः भवति; यः शालग्रामशिलाजलस्य एकबिन्दुं पिबति, स विष्णुप्रसादभागी भूत्वा पुनः मातृस्तनं न पिबति; शालग्रामपरिसरे एकक्रोशपर्यन्तं, यत्र कीटः अपि मृतः, स वैकुण्ठं गच्छति। यः शालग्रामशिलाचक्रं परमं दानं ददाति, स शालग्रामशिलायाः मूल्यानुग्रहेण पृथिव्याः राज्यं गिरी, वनानि, उपवनानि च दत्तवान् इव भवति। यः शिलां विक्रीणाति, अनुमोदयति, परिक्षणेन रमते, ते सर्वे सृष्टिपर्यन्तं नरकं गच्छन्ति। अतः वणिजः शालग्रामशिलायाः विक्रयविक्रयणं वर्जयेत्; अधिकवचनस्य किम्? वणिजः पापभीत्या कार्यं कुर्यात्। वासुदेवस्य स्मरणं, सर्वपापनाशकस्य हरिं तपः; यः वनान्तरे यत्नेन इन्द्रियसंयमेन तपः करोति, यत् फलम् गारुडध्वजाय नमस्कारेण लभ्यते। यदि पापानां कर्ता, मोहग्रस्तः, हरिं सम्प्राप्तः, स नरकं न गच्छति; पृथिव्यां सर्वतीर्थानि, पुण्यस्थानानि विष्णुनामस्मरणेन लभ्यन्ते। ये विष्णवे शार्ङ्गधनुष्मते समर्पिताः, ते यमलोकं न पश्यन्ति, न नरके वसन्ति। किन्तु यः वैष्णवः शिवं निन्दति, स वैष्णवं लोकं न प्राप्नोति, महानरकं गच्छति। एकैकादशीव्रतम् अपि संयोगेन यः करोति, स यमयातनायाः दुःखं न अनुभवति—एषा लोमशात् श्रुता। त्रिषु लोकेषु एतादृशं शुद्धिकरं नास्ति।