सर्वेभ्यः श्रावयामि, यथा धर्मराजस्य वचः पुण्यश्लोकानां मध्ये पावनं चरित्रं प्रवहति। तत्र, पुरुषश्रेष्ठाः परस्त्रीं मातृवत् पश्यन्ति, तादृशाः महात्मानः कदापि यमस्य यातनाः न अनुभवन्ति। यः परस्त्रीषु मनसा अपि न स्पृहयति, तेन, हे वैश्यश्रेष्ठ, इयं भूमिः उभयलोकयोः अपि धार्यते। अतः, धर्मनिष्ठैः परस्त्रीसंगः त्याज्यः, यतः तादृशसंगेन एकविंशतिः नरकाः प्राप्यन्ते। येषां मनसि परस्त्रीषु लोभः न जायते, ते देवलोकं यान्ति, न तु यमस्य समीपम्। यः पुरुषः कोपहेतुषु अपि कोपेन न जितः, सः स्वर्गं जित्वा भूमौ कोपशून्यः भवति। यः मातरं, पितरं, पुत्रं च देववत् पूजयति, तस्य वृद्धत्वात् पूर्वं एव, सः यमलोकं न गच्छति। ये गुरुं पितरः अपि अधिकं पूजयन्ति, ते ब्रह्मलोकस्य अतिथयः सन्ति। स्त्रियः च स्वधर्मरक्षणेन पुण्यशालिन्यः भवन्ति, किन्तु धर्मभ्रष्टासु स्त्रीषु यमलोकः अतीव भीषणः दृश्यते। स्त्रीभिः सदा धर्मः रक्षितव्यः, दुष्टसंगः त्याज्यः; केवलं धर्मेण एव स्त्रियः परमं स्वर्गं यान्ति, न संशयः। शूद्रस्य तु विहितकर्मत्यागेन, निषिद्धाचारप्रवृत्त्या च, दुःखमयं नरकं नूनं लभते। ये शास्त्रचिन्तनपरायणाः, वेदाध्ययननिष्ठाः, पुराणसंहितापाठकाः च; स्मृतिप्रवक्ता धर्मबोधकाः, वेदान्तस्थिताः च—एतेन एव जगत् धार्यते। तादृशाध्ययनमहिम्ना सर्वे पापात् विमुक्ताः, ब्रह्मलोकं यान्ति, यत्र मोहो नास्ति। यो वेदशास्त्रसमुत्थां विद्यां स्वयं न जानीयात्, तस्य दानेन वेदाः अपि तं त्यजन्ति, ये संसारबन्धनानि छिनन्ति। शृणु, हे वैश्यश्रेष्ठ, एतत् अद्भुतं रहस्यं धर्मराजप्रमाणितम्, यत् सर्वलोकान् अमृतत्वेन पूरयति। वैष्णवाः कदापि न यमं, न तस्य लोकं, न भीषणान् प्रेतान् पश्यन्ति; एतत् सत्यं सत्यं मया उक्तम्। यमः स्वयम् पुनः पुनः उक्तवान्—"वैष्णवाः त्वया वर्जनीयाः, मम अधिकारात् ते बहिः।" ये केशवं एकवारम् अपि, यदृच्छया अपि, स्मरन्ति, ते सर्वपापपुञ्जात् विमुक्ताः, विष्णोः परमं धाम प्राप्नुवन्ति। पापी वा पुण्यवान् वा, यः विष्णुं पूजयति, सः सदा त्वया वर्जनीयः। यस्य गृहे वैष्णवः भुञ्जीत, येषां च वैष्णवैः सह संगः, तान् अपि त्वं वर्जय; तस्मात् संगात् ते पापात् विमुच्यन्ते। एवं, हे वैश्याः, दण्डधरः देवः सदा त्वां शिक्षयति; अतः वैष्णवाः यमपुरीं न गच्छन्ति। हे पुरुषश्रेष्ठ, विष्णुभक्तेः विना, पातकानां नरकसागरात् तर्तुं अन्यः उपायः नास्ति। वैश्य, अपि चाण्डालः वैष्णवः यदि स्यात्, तं न अवमानय; वैष्णवः वर्णातीतः अपि, त्रयीं लोकान् शुद्धयति। केवलं भगवतः गुणकर्मनाम घोषेण एव पापानि नश्यन्ति; अत्राजामिलः अपि मृत्युकाले "नारायण" इति उच्चार्य मोक्षं प्राप्तवान्। ये हर्षेण हरिं पूजयन्ति, तेषां कुटुम्बयोः पितरः अपि, यमस्य नरके निमग्नाः, तस्मिन्नेव क्षणे स्वर्गं यान्ति। ये विष्णुभक्तस्य सेवकाः, ये विष्णुप्रसादं भुञ्जते, ते यज्ञिनां, वैश्यानां च गतिं दुःखरहितां प्राप्नुवन्ति। यः प्रायशः विवेकपूर्वकं विष्णुप्रसादं याचते, सर्वपापपरिशुद्ध्यर्थं, तस्य तत्राभावे आपः पातव्या। यः कश्चन मरणसमये "गोविन्द" इति मन्त्रं जपति, सः न यमं पश्यति, न वयम् अपि तं पश्यामः। विधिवत् दीक्षया द्वादशाक्षरं मन्त्रं, साङ्गं, सागरेण, ध्यानस्य ऋषिभिः छन्दसा देवता च, जप्तव्यम्। येषां पुरुषाणां अष्टाक्षरं परमं मन्त्रं जपन्ति, तान् दृष्ट्वा ब्रह्महाऽपि शुद्धो भवति, विष्णुभक्तवत् प्रकाशते। ते शङ्खचक्रधारिणः भूत्वा ब्रह्मलोकं प्रविशन्ति, विष्णुलोकं विष्णुसमानरूपा उपयान्ति। ये हृदि, सूर्ये, जले, प्रतिमायाम्, भूमौ वा हरिं पूजयन्ति, ते वैष्णवं धाम प्राप्नुवन्ति। अन्यथा, मोक्षकामैः सदा वासुदेवः पूजनीयः—शालग्रामशिलायाम्, मणौ, चक्रे, वज्रकीटकृते वा। एष एव विष्णोः स्थानं, सर्वपापविनाशकं, सर्वपुण्यप्रदं, सर्वेषां मोक्षदायकं। यः शालग्रामशिलासंभवचक्रे हरिं पूजयति, सः प्रतिदिनं सहस्रं राजसूययज्ञं कृतवान् इव। वेदान्ताः नित्यं नित्यम् अव्ययम् ब्रह्म स्तुवन्ति; शालग्रामपूजनात् तस्य कृपा नराणां जायते। यथा महान् दारुषु अग्निः यज्ञस्थले प्रकाशते, तथा सर्वव्यापी हरिः शालग्रामे प्रकाशते। पापकर्मणि प्रवृत्ताः अपि, अयोग्याः अपि, शालग्रामपूजनात् यमलोकं न गच्छन्ति। हरिः लक्ष्म्याः, स्वपुरीषु अपि, यथा न तुष्यति, तथा सः शालग्रामचक्रे सदा तुष्यति। यः शालग्रामशिलासंभवचक्रे हरिं पूजयति, सः अग्निहोत्रं च कृतवान् इव, सागरपर्यन्तां च पृथ्वीं दत्तवान् इव। एवं धर्मराजस्य वचनानि, विष्णुभक्तस्य माहात्म्यं, धर्मपालनस्य च महत्त्वं, पुण्यकर्मणां च फलानि, एकस्मिन् प्रवाहे दिव्येन भाषया सम्यक् समाहितानि।