योऽपि नराधमः, हे वैश्य, गङ्गायाः तीर्थान्तरैः समता वदति, स रौरवाख्यं घोरं नरकं याति। गङ्गायाः तु निर्मलं जलं, यत् महेशेन शिरसि धृतं, तत् जलानां धर्मस्य सारः, वैकुण्ठपदयोः पतितं बीजमिव। एषा गङ्गा निस्संशयं ब्रह्मैव, निराकारं, प्रकृत्यतीतम्; किमपि जगति तस्याः समं न स्यादिति। यः शतयोजनदूरस्थोऽपि "गङ्गे गङ्गे" इति उच्चारयति, स नरकं न याति—किं तस्याः तुल्यं? अन्यत् किमपि कर्म नरकहेतुफलानि त्वरया नाशयितुं न शक्नोति। तस्मात् जनाः गङ्गाजले स्नानाय यत्नं कुर्वन्तु। गृहस्थोऽपि, यः दानग्रहणं त्यक्तवान्, यदि शक्तः स्यात्, स नभःस्थिततारावत् दीप्तिमान् भवति, हे वैश्य। ये च गोमुद्रे पतितां गावं उद्धरन्ति, रोगिणः रक्षन्ति, अथवा गोशालायां मृत्युमुपयान्ति, तेऽपि नभस्ताराः भवन्ति; प्राणायामनिष्ठाः ते यमक्षेत्रं न पश्यन्ति। पापिनोऽपि एतैः कर्मभिः पापात् विमुच्यन्ते। हे वैश्य, यः प्राणायामं षोडशवारं प्रतिदिनं आचरति, स ब्रह्महत्यादपि शुध्यति। सर्वाणि तपांसि, व्रतानि, नियमाः, सहस्रगोदानं च, प्राणायामेन तुल्यं स्मृतम्। यः कश्चन शतवर्षपर्यन्तं प्रतिमासं कुशाग्रदत्तं एकबिन्दुजलं पिबति, स प्राणायामेन तुल्यः। महापातकानि लघुपापानि च, प्राणायामेन नरः क्षणेन भस्मीकुर्यात्। ये पुरुषश्रेष्ठाः परदारान् मातृवत् पश्यन्ति, ते यमयातनां न पश्यन्ति, हे पुरुषर्षभ। यः परदारान् मनसापि न स्पृहयति, तेनैव भूमिर्विभ्राजते उभयलोकेषु, हे वैश्य। तस्मात् धर्मनिष्ठैः परदारसंयोगः त्याज्यः; अन्यथा एकविंशति नरकान् याति। येषां चेतसि परदारलोभो न जायते, ते देवलोकं यान्ति, न तु यमस्य क्षेत्रम्। यः कुप्रकारेऽपि क्रोधेन नाभिभूयते, स स्वर्गविजयी स्मर्तव्यः; स भूमौ क्रोधरहितः भवति। यः मातरं पितरं पुत्रं च देववत् पूजयति, तेषां जरापूर्वं, स यमलोकं न याति। ये गुरुं पितुः अपि अधिकेन मान्यते पूजयन्ति, ते ब्रह्मलोकस्य अतिथयः भवन्ति। इह स्त्रियः धर्मरक्षणात् पुण्यशालिन्यः; धर्मभ्रष्टास्तु स्त्रियः यमस्य क्षेत्रे अतिभयमुपयान्ति। स्त्रियः सदा धर्मं रक्षेयुः, दुष्टसङ्गं परिहरेयुः; धर्मेणैव ताः परं स्वर्गं यान्ति, हे वैश्य, न संशयः। शूद्रस्य तु अनधिकारकर्मणा, निषिद्धाचाराच्च, दुर्भाग्यं निश्चितं; तेन पन्था नरकमेव नयति। ये शास्त्रचिन्तकाः, वेदाध्ययननिष्ठाः, पुराणसंहितापारायणाः, स्मृत्युपदेष्टारः, धर्मबोधकाः, वेदान्तनिष्ठाश्च—एतेनैव जगद् धृतं। तेषां पठनमाहात्म्येन सर्वे पापात् विमुच्य, ब्रह्मलोकं यान्ति यत्र मोहः न विद्यते। यः वेदशास्त्रसमुत्थां विद्यां अन्येभ्यः ददाति न तु स्वयम् अवगच्छति, तं वेदाः त्यजन्ति, ये संसारबन्धनं छिनत्ति। शृणु, हे श्रेष्ठवैश्य, एतदद्भुतं रहस्यं धर्मराजसंमितं, यन्मृत्युञ्जयं अमृतं सर्वलोकान् ददाति। वैष्णवाः न यमं न यमपुरं न भूतानि पश्यन्ति—सत्यं सत्यं मया उक्तम्। स्वयमेव यमः पुनः पुनः एतद् घोषयति—"वैष्णवान् त्वया वर्जनीयाः, मम अधिकारक्षेत्रे ते न सन्ति।" येषां केशवस्मरणं कदाचित्कृतमपि, ते सर्वपापराशेः विमुक्ताः विष्णोः परमं पदं यान्ति। पापात्मा वा पुण्यात्मा वा, विष्णुभक्तः सदा त्वया वर्जनीयः। यस्य गृहे वैष्णवो भुङ्क्ते, येषां च वैष्णवैः सह सङ्गः, तेऽपि त्वया वर्जनीयाः—तत्सङ्गेन पापात् विमुच्यन्ति। एवं दण्डधरदेवः सदा त्वां शिक्षयति, हे वैश्य; अतः वैष्णवाः यमपुरीं न यान्ति। हे पुरुषश्रेष्ठ, विष्णुभक्तेः विना, महापापिनां नरकसागरात् पारगमनाय अन्यः उपायो नास्ति। हे वैश्य, श्वपचोऽपि वैष्णवः अवमान्यः न; वैष्णवः वर्णातीतोऽपि त्र्यलोकं पावयति। केवलं भगवत्कथागुणनामकीर्तनात् एव पापानि नश्यन्ति; अजातशत्रुः अपि मृत्युकाले "नारायण" इति उच्चार्य मोक्षं प्राप्तवान्। ये पितरौ मातृपक्षपितृपक्षयोः नरके निमग्नाः, हरिपूजनसमये तद्रूपेण स्वर्गं यान्ति। ये विष्णुभक्तस्य सेवकाः, विष्णुप्रसादभोजिनः, ते यज्ञिनां वणिजां च गतिं दुःखरहितां प्राप्नुवन्ति। यः विवेकपूर्वकं सर्वपापपरिशुद्धये विष्णुप्रसादं याचते, तस्य तदभावे जलपानं कर्तव्यम्। यः कश्चन मृत्युकाले "गोविन्द" इति मन्त्रं जपति, स न यमं न पश्यति, न च वयं तं पश्यामः। सम्यक् दीक्षया विधिपूर्वकं द्वादशाक्षरं मन्त्रं, साङ्गं सागरं ध्यानं ऋषिं छन्दः देवतां च जपेत्। ये पुरुषश्रेष्ठाः अष्टाक्षरं मुख्यं मन्त्रं जपन्ति, तान् दृष्ट्वा ब्रह्महत्यापि शुद्धिं प्राप्नोति, विष्णुभक्तवत् प्रभाति।