धन्या एव ते रणमर्दाः, ये हृष्टचित्ताः, वीर्यसम्पन्नाः, रिपुभिः परिवृताः सन्तः, सङ्ग्रामे पतन्ति; तेषां सूर्य एव मार्गः स्यात्। ये च वैश्याः अनाथानां, स्त्रीणां, ब्राह्मणानां, शरणागतानां वा कृते प्राणान् त्यजन्ति, ते स्वर्गात् कदाचित् न पतन्ति। ये च वैश्याः सदैव पङ्गून्, अन्धान्, बालान्, वृद्धान्, रोगिणः, अनाथान्, दरिद्रांश्च पालयन्ति, ते स्वर्गे नित्यं रमन्ते। ये पुरुषाः येनापि गवां पङ्के निमग्नां रक्षन्ति, वा रोगेण पीडितं ब्राह्मणं उद्धरन्ति, अश्वमेधयाजिनां लोकं प्राप्नुवन्ति। ये च गोभ्यः तृणं ददाति, सदा ताः सेवन्ते, येषां प्रयत्नेन गावः उन्नतिं यान्ति, ते स्वर्गलोकवासिनः भवन्ति। ये तृषितायाः गावः पानाय लघ्वपि कूपिकां निर्मन्ति, ते यमस्य लोकं न पश्यन्ति, स्वर्गं गच्छन्ति। ये ब्राह्मणाः अग्निदेवतागुरुब्राह्मणपूजायाम् अनन्यभावेन स्थिताः, ते स्वर्गभागिनः स्युः। यत्रापि कूपाः, तडागाः, सरांसि च, यत्र जलचरस्थलचराणि इच्छया पिबन्ति, तत्र पुण्यस्य न अन्तः। यः सदा दाने प्रवृत्तः, स इहापि पण्डितैः स्तूयते; यावत् प्राणिनः जलं पिबन्ति, तावत् पुण्यं तस्य वर्धते। एवमेव, धर्मात्मनः स्वर्गः न कदापि क्षीयते; जलमेव प्राणिनां प्राणः, तेषां जीवितं जले प्रतिष्ठितम्। पापिनः अपि प्रतिदिनं स्नानेन शुद्ध्यन्ति; प्रातःस्नानं वैश्यस्य बाह्याभ्यन्तरमलनाशनम्। यः प्रातः स्नानं कृत्वा भोजनं करोति, स पापमुक्तः, नरकं न गच्छति; स्नानविना भोजनं कुर्वन् सदा मलमेव भुङ्क्ते। यस्य स्नानं न भवति, तस्मात् पितरः देवताः च निवर्तन्ते; अस्नातकः पापी च मलिनः। अस्नातकः नरकं पश्यति, कीटादिषु च जायते; परन्तु ये उत्सवदिने निर्झरे स्नाति, ते नरकं न यान्ति, न च पापयोनिषु जायन्ते; दुःस्वप्ना, दुष्टवृत्तयः, वन्ध्यत्वं च तान् सदा बाधन्ते। प्रातःस्नानशुद्धानां तिलाः, तिलपात्रं, तिलमात्रं च दातव्यम्। एतानि पृथिव्यां पितृपतये दत्त्वा, जनाः कुतश्चित् न गच्छन्ति; भूमिं, सुवर्णं, गावः, षोडशदानानि दत्त्वा, ते स्वर्गं गच्छन्ति, पुनर्न निपतन्ति, हे विकुण्डल। शुभतिथिषु, संगमे च, स्नात्वा यत्किञ्चिद् ददाति, तस्य दानस्य प्रतापेन दुर्भग्यं न प्राप्नोति; दातारः रौरवमार्गं न यान्ति, न च दरिद्रकुले जायन्ते। सत्यवादी, मौनी, प्रियवादी, क्रोधरहितः, यथोचितव्यवहारी, अल्पभाषी, अमत्सरी च पुरुषः, सदा दानशीलः, सर्वभूतेषु दयालुः, रहस्यगोप्ता, परगुणकथनशीलः, परद्रव्ये मनसा अपि अनभिलाषी—एते नरकक्लेशं न पश्यन्ति। योऽन्यस्य निन्दकः, दम्भी, स पापिभ्यः अपि अधमः; स सृष्ट्यन्तपर्यन्तं नरके पच्यते। कटुवादी नरकाय एव, स नूनं पुनः दुःखमाप्नोति। कृतघ्नस्य न प्रायश्चित्तं न तीर्थैः, न तपोभिः; स दीर्घकालं घोरं दुःखं नरके भुङ्क्ते। पृथिव्यां सर्वेषु तीर्थेषु, यः तत्र स्नानं कृत्वा, इन्द्रियवशितः, अल्पभोजी च, तस्य यमलोकगमनं नास्ति। तीर्थे पापं न कर्तव्यम्, न च तत्र जीविकां कर्तव्यम्; दानग्रहणं, धर्मविक्रयश्च त्याज्यौ। तीर्थे कृतं पापं, दानग्रहणं च, दुःसाध्यं, नरकायैव। गङ्गाजले पर्वततनयाजले एकवारम् अपि स्नात्वा, पापराशिं कृत्वा अपि नरकं न गच्छति। व्रतानि, दानानि, तपांसि, यज्ञानि च, अन्यानि शोधनानि, गङ्गाजलस्य एकबिन्दोः स्पर्शस्य तुल्यं न श्रुतम्। योऽल्पतमः मनुष्यः गङ्गां अन्यतीर्थसमां मन्यते, स रौरवनाम्नि घोरे महानेरके पतति। गङ्गाजलं, यत् महेशेन शिरसि धृतम्, तदेव जलानां धर्मबीजं, वैकुण्ठपादोत्थं बीजं च। सा एव ब्रह्म, न संशयः, निराकारं, प्रकृतिपरं च; किं तस्य तुल्यं जगति स्यात्? यः 'गङ्गे गङ्गे' इति शतयोजनदूरात् अपि उच्चारयति, स नरकं न गच्छति; का अन्यद् क्रिया तत्समा, या क्षणेन नरककारणं नाशयेत्? तस्मात् सर्वैः गङ्गाजले स्नानाय प्रयत्नः कर्तव्यः। दातारः, गृहीत्यागिनः, तारा इव व्योम्नि दीप्तिमन्तः भवन्ति। ये गवां पङ्के निमग्नां रक्षन्ति, रोगिणं पालयन्ति, वा गोशालायां मृत्युम् आप्नुवन्ति, ते दिवि ताराभूताः; प्राणायामनिष्ठाः च यमलोकं न पश्यन्ति। एवं पापिनः अपि एभिः कर्मभिः पापात् विमुच्यन्ते। प्राणायामं षोडशवारं प्रतिदिनं कुर्वन्, स ब्रह्महत्यादपि शुद्ध्यति। सर्वाणि तपांसि, व्रतानि, नियमाः, सह सहस्रगवां दानस्य, प्राणायामस्य तुल्यं स्मृतम्। यः मासे मासे कुसाग्रदलेन एकबिन्दुजलं पिबति, शतवर्षाणि तस्य, प्राणायामस्य तुल्यं स्यात्। महापापानि, क्षुद्रपापानि च, प्राणायामेन सहसा भस्मीक्रियन्ते। एवं पुण्यकथां शृण्वन्, धर्ममार्गे स्थितः, नरः किल स्वर्गं लभते।