तस्य गाननिनादं श्रुत्वा, स्वरताललालितं मनोहरं च, नगरनारीणां चेतांसि मोहितानि सञ्जज्ञिरे। गृह्यकृत्यानि परित्यज्य ताः तत्रैव समाययुः। तस्य रूपमालोक्य, ताः कामवेगेन संतप्ताः, तद्गानं प्रत्यक्षेण श्रुत्वा, स्वात्मन्यवस्थातुं न शेकुः। स एव ब्रह्मणः मनः सरस्वत्यां आकर्षयामास, स एव शिवं पार्वत्यै शरीरार्धदानाय प्रेरयामास। तयोः विहाय, लोके अन्यः कश्चन स्वसंयमशीलो वा धीरः वा कामदेवं जेतुं न शक्नोति; स्त्रियः स्वभावतः चलाः सन्ति। ताः अपि स्त्रियः, यद्यपि यत्नं कृत्वा, कामवेगं सोढुं न शेकुः। किं वदामः, राजन्? अस्मिन्लोके कामदेवः दुर्जय एव। ततः स यत्र यत्र गतवान्, तत्र तत्र गायन् वादयन् च वीणां, मनोहरस्वरेण, ताः स्त्रियः तं सर्वत्रानुगताः। तासां पतयः, पुत्राः, भ्रातरः, पितरश्च, राजन्, ताः विगर्ह्य, स्वगृहं प्रत्यानीयुः। पुनः सर्वाः स्त्रियः तं अन्विष्य, तत्रैव प्रत्ययुः; यदा यदा एषा घटना जाताः, नगरजनाः तद् राज्ञे निवेदयामासुः। राजा तं ब्राह्मणं रहसि आहूय, पप्रच्छ—"ब्राह्मण, केन मन्त्रेण त्वं नगरनारीः आकर्षितवान्?" "एतद् मे कथय, ब्राह्मणश्रेष्ठ, बहुधनं दास्यामि; अथवा, न संशयः, त्वां राज्यात् निष्कासयिष्यामि।" नारद उवाच—राज्ञः वचनं श्रुत्वा, स ब्राह्मणश्रेष्ठः, वाक्पटुत्वगुणसागरः, राज्ञः पुरतः सत्यमुवाच। ब्राह्मण उवाच—"राजन्, अहम् अत्र भिक्षुकः, न मन्त्रं न औषधं मम; तव नगरे सर्वा नार्यः असंयतचित्ताः। मम रूपं दृष्ट्वा, मम गायनध्वनिं च श्रुत्वा, तव नगरनारीणां कामवेगं सोढुं न शक्यते। अहं किं करिष्यामि, महाराजन्? का मे दोषः, प्रभो? पूर्वं स्थापितं किंचित् न उल्लङ्घितवान् अस्मि, भूमिपते।" नारद उवाच—एवं तेन राज्ञे उक्ते, सर्वे नगरजनाः समागत्य, राजानं संबोध्य, ऊचुः—"राजन्, अस्य ब्राह्मणस्य कृते नगरनारीः मोहिताः; गृहेषु न तिष्ठन्ति, न च वयं ताः संयन्तुं शक्नुमः। यदि एष स्त्रीचोरः नगरे तिष्ठति, प्रभो, अद्य वयं अन्यदेशं यास्यामः; अस्माकं यज्ञकारणं दिव्यवृषभः अपगतः। यथा गौर्यपि दुष्टक्षेत्रात् निर्गच्छति, तथैव तस्मिन्विहीनाः श्रीहीनाः अपि त्यक्त्वा गच्छन्ति, राजन्। यथा गावः वृषभं अनुगच्छन्ति, तथैव गन्धयुक्ताः स्त्रियः तमनुसरिष्यन्ति; रिक्तगृहे श्रीः कथं स्थास्यति, यत्नेन अपि। धर्मः, अर्थः, गार्हस्थ्यमिति त्रयमपि स्त्रीणां वशे; प्रियतमे नष्टे, धर्मार्थौ अपि नश्यतः, किमपि न शिष्यते।" नारद उवाच—एवं नगरजनैः उक्ते, तासां स्त्रीणां समूहः समागत्य, राज्ञः पुरतः उपवेश्य, परस्परं व्याजहार। ताः नगरनार्यः ऊचुः—"भास्कर, अस्य ब्राह्मणस्य रूपदर्शनात् अस्माकं मनांसि जलस्थपद्मवत् विकास्यन्ते। तस्मिन्विहीना हृदयानि शुष्यन्ति, चन्द्रवर्जितपद्मवत्। वयं सर्वाः गच्छामः, तं गृह्णीमहि, राज्ञः पुरतः। न स क्षोदयितुं शक्यते, न वयं; किं करिष्यति राजा?" नारद उवाच—एवं उक्त्वा, ताः कामातुरा नार्यः तम् ब्राह्मणश्रेष्ठम् आलिङ्ग्य जगृहुः। पत्नीनां पतिभिः, राज्ञः पुरतः च, तं ब्राह्मणं ऊचुः—"हृदयेश, अस्माकं गृहे आगच्छ, कामदाहं शमय। शीघ्रं तृपय, त्वया विना वयं स्थितुं न शक्नुमः।" तद्वचनं श्रुत्वा, स ब्राह्मणः प्रत्युवाच— "अहं सर्वासां पुत्रः, यूयं मम मातरः; किं गृहं त्यक्त्वा विचरथ? स्वपतिं पूजयध्वं, तेन उभौ लोकौ अवाप्त्ये; पतिसेवानुष्ठाने विष्णुः सर्वदेवेश्वरः तुष्यति। तस्मिन् तुष्टे, किमत्र दुर्लभं? या स्त्री पतिं परित्यज्य, अन्यत्र सुखमिच्छति—सा निन्दां प्राप्नोति, घोरां गतिं गच्छति; पतिं यावत् छिनत्ति, तावत् तत्रैव वसति युगान्ते। ततः निर्गम्य स्थावरत्वं प्राप्नोति; ततोऽपि बहुजन्मानन्तरं पशुत्वम्। ततः मुक्त्वा, मनुष्यत्वे विकलाङ्गत्वं लभते। एवं पापगति ज्ञात्वा, निवर्तध्वं, जनाः। अन्यथा, देहान्तरसमये, घोरं नरकं गमिष्यथ; मत्तः सुखमिच्छन्त्यः, नात्र लभन्ते। पापकर्म फलं एव, यः पातनं जनानाम्।" नारद उवाच—एवं तस्य वचनं श्रुत्वा, पतिसुखदर्शनं च दृष्ट्वा, मुख्यास्त्रियः लज्जया शिरांसि नमयामासुः, वातहतलता इव। तासां पूर्वनारीणां दारुणः कामानलः, मुनिवाक्यशीतलेन वारिणा शमितः। सर्वाः उत्थाय, तं कामदेवं गर्हयामासुः, यः ब्रह्मेन्द्रादीनपि मोहितुम् अर्हति, राजन्। स्त्रियः ऊचुः—"धिक् तं पापिनं, यः धर्मवृक्षच्छेदकः कुलाङ्गारः; येन कामदेवः, सुन्दरीणां प्रियः, तेषां सुखाय निहतः। किं वदेम रुक्मिणीं, लोके पूज्यां, या तम् राहुं नाम प्रद्युम्नं, स्त्रीधर्मभक्षकं, गर्भे धारयामास। यदि स देवाधमः अस्माकं दृष्टिपथं आगच्छेत्, पुनः तम् तप्तनेत्राग्नौ पातयिष्यामः, योगिनां नाथ। येन पापिनः उत्पत्तिः, विष्णुना आत्मरमणेन, यः षोडशसहस्रस्त्रीषु अनुरक्तः; अस्माकं किं वदामः?" एवं, राजन्, तत्र नगरनारीणां, कामवेगोपप्लुतानां, ब्राह्मणस्य तेजसा, धर्मोपदेशेन च, मनः शममगात्, चित्तानि प्रशान्तानि अभवन्, सर्वे च धर्ममार्गे प्रवृत्ताः।