नारदः उवाच— ततः, धर्मज्ञ, तत्र गन्तव्यं यत्र प्राचीनं धर्मतीर्थं प्रतिष्ठितम्, यत्र प्रख्यातः धर्मः स्वयमेव परं तपः अकरोत्। तद् धर्मतीर्थं तेनैव स्थापितं स्वनाम्ना च चिह्नितम्। तत्र, राजन्, यः कश्चित् धर्मनिष्ठया एकचित्तेन स्नानं करोति, स सप्तमपर्यन्तं कुलं शुद्धयति— अत्र न संशयः। ततः, धर्मज्ञ, उत्तमं कलापवनं गन्तव्यम्। तत्र महाक्लेशेन गत्वा, एकाग्रचित्तेन स्नात्वा, अग्निष्टोमफलं लभते विष्णुलोकं च गच्छति। तस्मात्, राजन्, सौगन्धिकवनं गन्तव्यम्, यत्र ब्रह्मा देवाः ऋषयश्च तापसाः निवसन्ति। तत्र सिद्धाः, गन्धर्वाः, किन्नराः, महोरगाश्च सन्ति; केवलं तद्वनं प्रविश्य सर्वपापेभ्यः विमुक्तिः स्याद्। तत्रैव महानदी, नदीनां श्रेष्ठा, प्लक्षादेवी नाम सरस्वती परमपावनी। तत्र सर्पिलूताभ्यः निर्गच्छन्त्याः जले स्नानं कृत्वा, पितॄन् देवांश्च पूजयित्वा, अश्वमेधसमानं फलं लभते। तत्रैव दुर्लभं तीर्थं विद्यते, ईशानाध्युषितं नाम, यत् सर्वेषां वल्मीकानां मध्ये षड्गुणं पुण्यं ददाति। तत्र स्नानात्, नरश्रेष्ठ, सहस्रकपिलयज्ञस्य अश्वमेधस्य च पुण्यं प्राप्यते— एतद् प्राचीनैः दृष्टम्। तत्र सुगन्धितं शतकुम्भं पञ्चयज्ञं च सम्प्राप्य, नरश्रेष्ठ, स्वर्गलोके पूज्यते। तत्रैव दुर्लभं तीर्थं त्रिशूलपत्रं नाम, यत्र पितृदेवताभक्तः स्नानं कुर्यात्। तत्र शरीरत्यागात् गणपत्यं पदं प्राप्यते— न संशयः। ततः राजगृहं गन्तव्यम्, या देवीस्थानं दुर्लभतमम्। सा देवी त्रिलोक्यविख्याता शाकम्भरी नाम्ना, या सहस्रसंवत्सरं शाकैः जीवनं कृतवती। सा प्रतिमासं शाकं भोजनं कृतवती, तत्र तपस्विनः भगवत्याः भक्ताः समागताः। सा, भारत, तान् शाकैः सत्कारं कृतवती, तेन तस्याः नाम शाकम्भरीति प्रसिद्धम्। तत्र शाकम्भरीं सम्प्राप्य, ब्रह्मचारी भक्तः त्रिरात्रं शाकमेव खादेत्, संयतः शुचिः च। यत् द्वादशवर्षपर्यन्तं शाकभोजनस्य पूर्णं फलं, तत् तस्य भगवत्याः प्रसादात् लभ्यते, भारत। ततः सुवर्णाख्यं स्थानं गन्तव्यम्, त्रिलोक्यविख्यातम्, यत्र कृष्णः पुरा रुद्रं तुष्टाव, तस्य प्रसादनार्थम्। तत्र स बहून् वरान् अलभत, ये देवैरपि दुर्लभाः; तत्र तुष्टेन त्रिपुरघ्नेन कृष्णः इदं संबोधितः— "कृष्ण, त्वं स्वात्मनः अपि प्रियतमः लोके भविष्यसि, सर्वं जगत् तव रूपं भविष्यति, न संशयः।" तत्र सम्प्राप्य, राजन्, वृषध्वजं पूजयित्वा, अश्वमेधसमानं पुण्यं लभते, गणपत्यं पदं च प्राप्नोति। तत्र त्रिरात्रवासात्, धूमावतीं गन्तव्यम्; यानि यानि काम्यानि मनसि चिन्त्यन्ते, तानि सर्वाणि तत्र निश्चितं लभ्यन्ते। भगवत्याः दक्षिणे पार्श्वे नरथावर्तं नाम स्थानम्, राजन्; तत्र धर्मज्ञः श्रद्धावान् आत्मसंयतः च महादेवस्य प्रसादात् परमं पदं प्राप्नोति। तत्र प्रदक्षिणं कृत्वा, भारतश्रेष्ठ, निर्गन्तव्यम्। ततः, राजन्, उत्तमं कालिन्दीतीर्थं गन्तव्यम्; तत्र स्नात्वा, नरः कदापि क्लेशं न प्राप्नोति। पुष्कर, कुरुक्षेत्र, ब्रह्मावर्त, पृथूदक, अविमुक्त, सुवर्ण— यत्र यत्र फलं लभ्यते, तत् सर्वं कालिन्द्यां यमुनायां स्नातः प्राप्नोति, यदि तस्य मनः स्वर्गसुखेषु अनासक्तम्। विशेषतः यमुनायां स्नानदानाभ्यां दीर्घायुः, आरोग्यं, धनं, सौन्दर्यं, यौवनं, धर्मश्च लभ्यते। येषां चित्ते एतानि अभिलाषितानि, तैः यमुनाजलम् कदापि न परित्याज्यम्; ये नरकदरिद्रयोः भीताः, तत्रैव वसन्तु। प्रयत्नेन तत्र स्नातव्यम्, यतो दरिद्रता, पापं, क्लेशः, दुष्कृतस्य मलः अपगच्छन्ति। कालिन्दीजलात् अन्यत् किमपि नास्ति, युधिष्ठिर; श्रद्धाहीनैः क्रियाः अर्धफलं ददाति, किन्तु यमुनास्नानं पूर्णं फलं एव ददाति। काम्येन वा अकाम्येन वा, राजन्, यः यमुनाजले स्नानं करोति, स दुःखं न अनुभवति निहि न परत्र। यथा चन्द्रः शुक्लकृष्णपक्षयोः क्षीयते वर्धते च, तथा तत्र स्नानेन पापं नश्यति, पुण्यं वर्धते। यथा समुद्रात् रत्नानि सहजं लभ्यन्ते, तथैव तस्माज्जलात् दीर्घायुर्धनं दाराः श्रीश्च प्राप्यते। यथा कामधेनुः सर्वान् कामान् ददाति, यथा चिन्तामणिः सर्वान् चिन्तितान् पूरयति, तथा यमुनास्नानं सर्वान् कामान् पूरयति। कृतयुगे तपः श्रेष्ठम्, त्रेतायां यज्ञः, द्वापरे दानम्, सर्वेषु युगेषु कालिन्दी एव श्रेया इति। सर्वेषां वर्णाश्रमाणां, राजन्, यमुनास्नानं धर्मधारासमानं पुण्यं वृष्टिं करोति। विशेषतस्तु अस्मिन् भारतवर्षे, कर्मभूमौ, ये जनाः कालिन्द्यां न स्नाताः, तेषां जन्म निष्फलम् इति। यथा अमावास्यायां नभसि चन्द्रप्रभा न दृश्यते, तथैव पुण्यकर्माणि अपि यमुनास्नानं विना न शोभन्ते।