नारदः महात्मा धर्मविदं राजानं सम्बोधयन् कथाम् आरभते। स्नानेन शुद्धः यः श्रद्धविधिं कुर्यात्, स सहस्राश्वमेधस्य पूर्णफलम् आप्नोति। स्नानस्य क्षणमात्रेण, स्त्री वा पुरुषः वा, यद् यत् पापं कृतम् तद् सर्वं विनश्यति—न संशयः। स्नानात् अनन्तरं, स मनुष्यः ब्रह्मलोकं याति, पद्मवर्णेन वाहनena, द्वारपालं मचकृकं नाम्ना सम्मान्य समभिवदति। तत्र, भारतश्रेष्ठ, गङ्गायाः पवित्रं सरः अस्ति; तत्र ब्रह्मचर्यधर्मनिष्ठः एकाग्रचित्तः स्नानं कुर्यात्। तत्र राजसूयाश्वमेधयोः फलम् लभते; भूमौ नैमिषं पुण्यं, आकाशे पुष्करं पुण्यं। त्रिलोक्येषु कुरुक्षेत्रं श्रेष्ठतमम्; यत्र वायुसंचालिताः धूलिकणाः अपि पुण्याः सन्ति। दक्षिणतीरे वा उत्तरतीरे वा सरस्वत्याः, पापकृतः अपि परमं स्थानं प्राप्नुवन्ति। यः कुरुक्षेत्रे वसति, स स्वर्गे वसति; “अहं कुरुक्षेत्रं गमिष्यामि, अहं कुरुक्षेत्रे वत्स्यामि”—इति यः चिन्तयति। कुरुक्षेत्रस्य नाम एकवारं उच्चार्य अपि, स्वर्गलोके सम्मानं लभते; वेदैः प्रसिद्धं, महर्षिभिः सेवितं पुण्यं कुरुक्षेत्रम्। राजन्, यत्र वासिनः शोक्याः न सन्ति; तारण्डक-आरण्डकयोः, रामसरोवर-मचकृकसरोवरयोः मध्ये, समन्तपञ्चकं नाम कुरुक्षेत्रस्य प्रदेशः, पितामहस्य उत्तरीयवेदिः कथ्यते। नारदः पुनः उवाच—ततः धर्मविद्, पुरातनं धर्मस्थानं गच्छेत्, यत्र धर्मः महात्मा तपः चरितवान्। तेन तत्र पुण्यस्थानं स्वनाम्ना स्थापितम्; तत्र धर्मनिष्ठः एकाग्रचित्तः स्नानं कुर्वन्, सप्तपुरुषपर्यन्तं कुलं शुद्धयति—न संशयः। ततः उत्तमं कलापवनं गच्छेत्; तत्र कष्टेन प्राप्त्वा, स्नानं कुर्वन्, अग्निष्टोमस्य फलम् लभते, विष्णुलोकं गच्छति। ततः, राजन्, सौगन्धिकवनं गच्छेत्, यत्र ब्रह्मा देवाः, तपोनिधयः ऋषयः वसन्ति। सिद्धाः, गन्धर्वाः, किन्नराः, महाभुजङ्गाः अपि तत्र; तत्र प्रवेशेन एव सर्वपापविमुक्तिः। तत्र सरस्वती, प्लक्षादेवी नाम, उत्तमतरानदी अस्ति। तत्र, वल्मीकोत्पन्ने वारिणि स्नानं कृत्वा, पितृदेवताभ्यः पूजां विधाय, अश्वमेधस्य फलम् प्राप्नोति। तत्र, ईशानाध्युषितं नाम दुर्लभं पुण्यस्थानम् अस्ति; सर्वेषु वल्मीकेषु, एषः षड्गुणयुक्तः पुण्यः। तत्र स्नानात्, पुरुषश्रेष्ठ, सहस्रकपिलयज्ञस्य अश्वमेधस्य च फलम् लभते—इदं प्राचीनैः दृष्टम्। सुगन्धितं शतकुम्भा-पञ्चयज्ञं समुपेत्य, पुरुषश्रेष्ठ, स्वर्गलोके सम्मानं लभते। तत्र त्रिशूलपात्रं नाम पुण्यस्थानं; तत्र पितृदेवताभ्यः पूजायुक्तः स्नानं कुर्यात्। तत्र शरीरत्यागेन गणपत्यं पदं प्राप्नोति—न संशयः। ततः राजगृहं गच्छेत्, यत्र देवी शाकम्भरी अधिष्ठिता। सा त्रिलोक्येषु प्रसिद्धा; भारत, सहस्रदिव्यवर्षाणि सा शाकैः जीवितवती। मासान् मासान्, नराधिप, शाकं भोजनं कृतवती; तत्र तपस्विनः देवीभक्ताः, तपोबलेन समागताः। भारत, शाकैः तेषां अतिथिसत्कारं कृतवती; अतः शाकम्भरीति नाम प्रसिद्धम्। शाकम्भरीं समुपेत्य, ब्रह्मचारी त्रिरात्रं शाकमात्रं भुञ्जीत, नियमेन शुद्धः। द्वादशवर्षेण शाकभोजनस्य यत् पूर्णफलम्, तद् तस्य देवीकृपया लभते—भारत। ततः सुवर्णं नाम स्थानं गच्छेत्, त्रिलोक्येषु प्रसिद्धम्, यत्र कृष्णः रुद्रं पूजितवान्। तत्र स बहून् वरान् लब्धवान्, देवानाम् अपि दुर्लभान्; त्रिपुरघ्नेन तुष्टेन संबोधितः, भारत। स उवाच—“कृष्ण, त्वं आत्मनः अपि अधिकं प्रियः भविष्यसि लोके; सर्वं जगत् तव रूपं भविष्यति—न संशयः।” तत्र आगत्य, राजन्, वृषध्वजं पूज्य, अश्वमेधस्य पुण्यं लभते, गणपत्यं पदं प्राप्नोति। तत्र त्रिरात्रं निवास्य, धूमावतीं गच्छेत्; यत्र यानि काम्यानि मनसि, तानि सर्वाणि प्राप्त्यन्ति—न संशयः। देव्याः दक्षिणे नरथावर्तं नाम स्थानम् अस्ति, राजन्; तत्र आगत्य, धर्मविद्, श्रद्धालु, आत्मनिग्रहवान्, महादेवकृपया परमं स्थानं प्राप्नोति; प्रदक्षिणं कृत्वा, गच्छेत्, भारतश्रेष्ठ। नारदः पुनः उवाच—ततः, राजन्, उत्तमं कालिन्दीपुण्यस्थानं गच्छेत्; तत्र स्नानं कृत्वा, राजन्, मनुष्यः दुःखं न प्राप्नोति। पुष्करे, कुरुक्षेत्रे, ब्रह्मावर्ते, पृथूदके, अविमुक्ते, सुवर्णे—यत् यत् फलम् लभते, तद् यमुना तटे, स्वर्गसुखे विरक्तचित्तः पुरुषश्रेष्ठः, समलभते। विशेषतः यमुना तटे स्नानदानाभ्यां, नरश्रेष्ठ, दीर्घायु, आरोग्य, संपद्, सौन्दर्य, यौवन, धर्मः च लभते। येषां हृदयेषु एषां कामना अस्ति, तेषां यमुना जलम् कदापि न त्याज्यम्; ये नरकदारिद्र्यभीतः, ते तत्रैव स्थेयुः। एवं नारदः पुण्यस्थलानां, स्नानदानस्य, देविपूजनस्य, धर्मनिष्ठस्य, पुण्यफलस्य, तथा कुरुक्षेत्रस्य, शाकम्भरीदेव्याः, कृष्णरुद्रपूजनस्य, यमुनातीरस्नानस्य च महत्त्वं धर्मविदे निवेदयति।