पुण्यात्मा कश्चित् सर्वपापैः शुद्धचित्तः सन् रुद्रलोकं प्राप्नोति, तस्मात् स्वसंयमितः नियताहारश्च स्वर्गद्वारमुपैति। तत्र स अग्निष्टोमफलमवाप्य ब्रह्मलोकमुपयाति; ततः, नराधिप, यः तीर्थभक्तः स नरकं गच्छति। तत्र स्नात्वा, राजन्, मनुष्यः कदापि क्लेशं न प्राप्नोति; यत्र ब्रह्मैव सदा देवैः सह पूज्यते। पुरुषसिंह, स नारायणपरायणैः सह तत्र वसति; राजेन्द्र, तत्रैव कुरुक्षेत्रे रुद्रस्य सन्निधिः पुण्ये देशे दृश्यते। देवीमुपसृत्य, स महाभाग्यं लभते, न च क्लेशमाप्नोति; तत्रैव, महाराज, उमापतिः विश्वेश्वरः स्थितः। तं महादेवं सम्प्राप्य सर्वपापैः विमुक्तो भवति; शत्रुतापन, नारायणं पद्मनाभं सम्प्राप्य—स तेजस्वी, महराज, विष्णुलोकं गच्छति। नृपते, सर्वदेवतातीर्थे स्नानमात्रेण स शिवानुग्रहेण दुःखैः विमुक्तः सदा दीप्यते; ततः तीर्थभक्तः अस्थिपुरं गन्तव्यं। तत्र तीर्थे प्राप्ते, पितॄन् देवांश्च तर्पयेत्; स अग्निष्टोमस्य फलं प्राप्नोति, भारत। तत्र, भारतश्रेष्ठ, गङ्गासरोवरं कूपश्च विद्यमानौ; तस्मिन् कूपे त्रिकोट्यः पुण्यतीर्थानि पूज्यन्ते। राजन्, तत्र स्नात्वा मनुष्यः ब्रह्मलोकमवाप्नोति; नदीस्नानं कृत्वा महेश्वरं च पूजयन्—स परमां गतिं प्राप्नोति कुलं चोद्धरति; ततः स स्थाणुवटं प्राप्नोति, यः त्रिलोक्यां प्रसिद्धः। तत्र स्नात्वा रजन्यां वासं कृत्वा रुद्रलोकमवाप्नोति; ततः बदरीवनं गच्छेत्, तस्माच्च वसिष्ठाश्रमं। यत्र बदरीफलभोजनं, यः त्रिरात्रं उपोषितः, अथवा द्वादशवर्षाणि यथाविधि बदरीफलमश्नाति—स त्रिरात्रोपवासेन राजसमानो भवति; तीर्थसेवया इन्द्रपथं प्राप्त्वा, राजा स्वर्गलोके पूज्यते एकरात्रोपवासेन; एकरात्रोपवासं कृत्वा, दमसत्यपरायणः, ब्रह्मलोकमवाप्नोति। एवं, राजन्, तत्र त्रिलोक्यां प्रसिद्धं पुण्यतीर्थं गन्तव्यं। यत्र आदित्यस्याश्रमः, महात्मनः, तेजोराशेः; तत्र स्नात्वा दीप्तमिव पूजयित्वा—स आदित्यलोकमवाप्नोति कुलं चोद्धरति; सोमतीर्थे, कुरुश्रेष्ठ, स्नात्वा तीर्थसेवया—सोमलोकमवाप्नोति, नरेन्द्र, अत्र न संशयः। ततः, धर्मज्ञ, दधीचतीर्थं गन्तव्यं, राजन्—यत् पुण्यतमं तीर्थं लोके विश्रुतं, यत्र सारस्वतः तपोधनः सिद्धिं प्राप्तवान्। तत्र स्नात्वा वाजपेयस्य फलं लभते, सरस्वत्याः च विद्या प्राप्यते—नात्र संशयः। ततः कन्याश्रमं गत्वा, ब्रह्मचारिणां संयमिनां मध्ये, त्रिरात्रोपवासं कृत्वा, उपोषणनिष्ठः—शतं दिव्यकन्यकाः लभते ब्रह्मलोकं च गच्छति; ततः धर्मज्ञ, सन्निहितीतीर्थं गन्तव्यं। यत्र ब्रह्मा चान्ये देवाः, तपोधनाः ऋषयश्च, मासे मासे महापुण्यसम्पन्नाः समायान्ति। सन्निहित्यां, सूर्ये राहुणा गृहीते स्नात्वा, नित्यं शताश्वमेधफलमवाप्नोति। सर्वाणि तीर्थानि भूमौ, व्योम्नि विचरन्ति, पुण्यकूपाः, विद्वांसश्च ब्राह्मणाः, पुण्यस्थानानि च—न संशयः, राजन्, अमावास्यायां तत्रैव समायान्ति; मासे मासे, पुरुषसिंह, सन्निहित्यां, जनपते। सर्वाणि तीर्थानि तत्रैव संगम्य, सन्निहिती पृथिव्यां प्रसिद्धा; तत्र स्नात्वा पीत्वा च, स्वर्गलोके पूज्यते। अमावास्यायां, तथा सूर्ये राहुणा गृहीते, यः मृत्युमान् तत्र श्राद्धं करोति, तस्य पुण्यं शृणु। यः स्नात्वा श्राद्धं करोति, स सहस्रशः पूर्णाश्वमेधफलमवाप्नोति। यत्पापं स्त्रीणा वा पुंसां वा कृतं, तत्सर्वं स्नानमात्रेण विनश्यति—नात्र संशयः। स ब्रह्मलोकं गच्छति पद्मवर्णेन वाहननेन, द्वारपालं मचकृकं नाम्ना नमस्कृत्य। तत्र, भारतश्रेष्ठ, गङ्गासरोवरं पुण्यं; तत्रैकचित्तः ब्रह्मचर्येण धर्मेण च स्नातव्यं। स राजसूयाश्वमेधयोः फलं लभते; पृथिव्यां नैमिषं पुण्यं, व्योम्नि पुष्करं। त्रिषु लोकेषु कुरुक्षेत्रं श्रेष्ठमिति; तत्र वायुनाऽपि नीतानि रजांसि पुण्यानि भवन्ति। ये पापिनोऽपि सन्ति, ते सरस्वत्याः दक्षिणे वा उत्तरतटे वा, परमां गतिं नीयन्ते। ये कुरुक्षेत्रे वसन्ति, ते स्वर्ग एव वसन्ति; 'गमिष्यामि कुरुक्षेत्रं, वत्स्यामि कुरुक्षेत्रे' इति। नाममात्रोच्चारणेनापि स्वर्गलोके पूज्यते; वेदैः प्रसिद्धं कुरुक्षेत्रं पुण्यं, महर्षिभिः सेवितम्। राजन्, ये तत्र वसन्ति, ते शोचनीयाः न स्युः; यावत् तरण्डकादारण्डकं, रामसरोवरात् मचकृकसरोवरं च, एष क्षेत्रविशेषः कुरुक्षेत्रे समन्तपञ्चकाख्यः, यस्य ब्रह्मणोत्तरवेदीति कथ्यते।