मम पितरः राक्षसस्य तथा यात्रिकस्य अश्वानां च कथा यदा मम श्रावयामास, तदा अहं पुण्यस्थलस्य प्रभोः स्तुतिं रचयामि स्म। मम पितरः रोगात् विमुक्तः भविष्यति; तदा गृहं प्रत्यागमिष्यामि। अत्र अहं दशदिनानि स्थितवान्। तेषु दशसु दिवसेषु, हे पितः, मम पितरः पुण्यस्थलस्य वारिणि अर्धनिमग्नः स्थित्वा मृत्युम् प्राप्तवान्। ततः गरुडं आरोह्य श्रीविष्णुः स्ववक्षसि तेजः धारयन्, नवजलदसदृशः रूपधारी, स्वयम् आगच्छत्। स पीतवस्त्रधारी, चतुर्बाहुः, पद्मरक्तलोचनः, ब्रह्मा, इन्द्रः, अन्ये च प्राचीनाः देवाः तेषां पार्षदैः सह अनुगतः। गुणसमूहैः सेव्यमानः, किन्नरैः गीतः, हाहा-हूहू-आदिभिः सर्वत्र स्तुतः अभवत्। स स्वं रूपं दत्त्वा मम पितरं गरुडमधि स्थापयित्वा, ब्रह्मादिभिः परिवृतः, वैकुण्ठं जगाम। मम पितरं विष्णुसदृशं रूपं प्राप्तं दृष्ट्वा अहं गम्भीरं चिन्तनं कृतवान्; तस्य दर्शनात् मम अन्तःकरणे ज्ञानम् उत्पन्नम्। नूनम् अस्य परमपुण्यस्थलस्य महिमा वर्णनातीतः; यः तस्य वारिणि मृत्युम् प्राप्नोति, स चतुर्बाहुः भवति। अहं कदापि एतं पुण्यस्थलस्य प्रभुं न परित्यजामि; तस्य महिमा दृढा, साक्षात्, धन-रोग-इच्छादीन् निवारयति। अत्र पितृशिलायाम् अहं तावत् स्थास्यामि, यावत् भूमौ आरभ्य कर्मफलानि क्षीयन्ते। एवं विचिन्त्य, पितरं विधिवत् संस्कृत्य, अहं राक्षससह गतः मुक्तिं कामयन् अत्र स्थितवान्। इति श्रीपद्मपुराणे उत्तरखण्डे कालिन्दी-माहात्म्ये द्विशतचतुर्विंशतितमोऽध्यायः समाप्तः, पंचपञ्चाशत्सहस्रश्लोकसमेतः। ततः सौभरिः उवाच—राजा शिबिः नारदस्य वचनानि श्रुत्वा, हृष्टचित्तः तम् ऋषिं प्रीत्या सम्बोधितवान्। शिबिः उवाच—हे ऋषे, त्वया शास्त्रेषु उल्लिखितस्य तीरस्य माहात्म्यं विस्तरेण श्रुतम्, तस्य पापक्षयकारित्वं च। हे ऋषे, इन्द्रप्रस्थे शतशः तीर्थानि सन्ति; यदि तव ज्ञाने अन्यस्यापि तीर्थस्य महिमा विदिता अस्ति, तस्यापि वृत्तान्तं कथय। नारदः उवाच—हे राजन्, इन्द्रप्रस्थे द्वारका नाम स्थानम् अस्ति; तत्र यत् पुरातनं घटितम्, तत् शृणु। काम्पिल्ये पुष्पेषुर् नाम ब्राह्मणः आसीत्, यः सौन्दर्यस्य मूर्तिमान् इव, स्त्रीणां हृदयम् आकर्षयन् अतिशयशोभायुक्तः। स संगीतकला-कुशलः, कोकिलसदृशस्वरधारी, वीनां गृहित्वा पुनः पुनः वादयति स्म। कोकिलसदृशमधुरस्वरेण स बुद्धिमान् नगरे सर्वेषु पथेषु गायन् विचरति स्म। तस्य गीतस्वरं श्रुत्वा, राग-ताल-समन्वितं, नगरस्य महिलाः गृहकार्याणि परित्यज्य तं समीपं आगच्छन्। तस्य रूपेण मोहिताः, तं साक्षात् श्रुत्वा कामवेगं न शमयitum शेकुः। स ब्रह्मणः मनः सरस्वत्यां प्रवर्तितवान्, शिवः अपि पार्वत्यै अर्धं शरीरं दत्तवान्; अन्यः कोऽपि कामदेवं न जयति, स्त्रियः स्वभावतः चपलाः। ताः अपि महिलाः कामवेगं न सहitum शेकुः; किं वदामि, हे राजन्, अस्मिन लोके कामदेवः दुष्टजयः। ततः यत्र यत्र स गायन् वीनां वादयन् गच्छति, तत्र ताः महिलाः तं अनुगच्छन्। तासां पतयः, पुत्राः, भ्रातारः, पितरः च, हे राजन्, ताः तिरस्कृत्य स्वगृहं नयन्ति। किन्तु पुनः तं अन्विष्य, ताः महिलाः तस्य समीपं यान्ति; तस्मिन्नेव काले नगरवासिनः एतद् राज्ञे निवेदयन्ति। राजा तं ब्राह्मणं गोप्यं आह्वयन् पृष्टवान्—'हे ब्राह्मण, केन मन्त्रेण नगरस्य स्त्रियः आकर्षिताः?' 'एतत् कथय, श्रेष्ठ ब्राह्मण, तव बहु धनं दास्यामि; अन्यथा, निश्चितं त्वाम् राज्यात् निष्कासयिष्यामि।' नारदः उवाच—राज्ञः वचनं श्रुत्वा, स श्रेष्ठ ब्राह्मणः, वाक्यकौशल-गुणसमुद्रः, सत्यम् राज्ञे अवदत्। ब्राह्मणः उवाच—'हे राजन्, अहं दरिद्रः, न मन्त्रं न औषधं अस्ति; किन्तु तव नगरे सर्वाः महिलाः असंयमिताः।' 'मम रूपं दृष्ट्वा, गीतध्वनिं श्रुत्वा, तव नगरे महिलाः कामवेगं न सहitum शेकुः।' 'किं करवान्, हे महराजन्? मम दोषः कः? पूर्वं स्थापितं नियमं न उल्लङ्घितवान्।' नारदः उवाच—हे उशीनराधिप, तस्य वचनं श्रुत्वा, सर्वे नागरिकाः मिलित्वा राज्ञे इदं ऊचुः। नागरिकाः ऊचुः—'हे राजन्, अस्य ब्राह्मणेन नगरस्य महिलाः आकर्षिताः; ताः गृहेषु न तिष्ठन्ति, न वयं ताः नियंत्रitum शेकुमः।' 'यदि स महिलाः आकर्षयन् नगरे तिष्ठति, तर्हि अद्य वयं अन्यदेशं गमिष्यामः; अस्माकं यज्ञवृषः विहितः।' 'यथा गौरी दुष्टक्षेत्रे त्यजति, तथा तस्याश्रयविहीनाः धनहीनाः अपि त्यक्ताः, हे राजन्।' 'यथा गावः वृषम् अनुगच्छन्ति, तथा सुगन्धिताः महिलाः तं अनुगच्छन्ति; रिक्तगृहे यत्नेन अपि संपदः स्थातुं न शक्यते।' 'धर्मः, अर्थः, गृहम्—एते त्रयः स्त्रीणां वशे; धर्मार्थौ प्रियायाः आश्रयः, तयोः नष्टे किम् शेषम्?' एवं पद्मपुराणस्य उत्तरखण्डे कालिन्दी-माहात्म्ये तथा द्वारकायां पुष्पेषुर्ब्राह्मणस्य अद्भुतवृत्तान्तः विस्तारतः वर्णितः।