तत्र आगत्य अहं तं ज्वरात् अत्यन्तम् पीडितम् अपश्यं। तस्य पादयोः शीरो नमयित्वा तस्य आशिषं प्राप्य, सः माम् उवाच। शरभः अब्रवीत् – “किमर्थम्, प्रिय पुत्र, त्वम् अत्र दीर्घमार्गे आगतः? स्वकार्याणि कर्तुम् अत्र किञ्चित् दिनानि स्थातव्यं। मम मित्रम् विकटः नाम राक्षसः अत्र आगच्छति; त्वम् उत्तिष्ठ, कायेन तस्य पादयोः प्रणम्य पतितव्यं। तस्य भीतः न भव; सः हिंसात्मकानि कर्माणि त्यक्त्वा, अब्धितीर्थे प्राप्तः, मम समीपे स्थितः।” शिवशर्मा उवाच – “एवं पितरम् महात्मानम् शरभम् उक्त्वा, अहम् उत्तस्थं, तस्य पादयोः साष्टाङ्गं पतित्वा प्रणामं अकरवम्। ततः राक्षसः माम् बाहुभिः उत्तोल्य, स्नेहेन आलिङ्ग्य, ‘स्वागतं मित्रपुत्र,’ इति आशीः दत्त्वा उवाच। राक्षसः अब्रवीत् – ‘प्रिय, सौभाग्यवान् असि यत् तव धर्मात्मनः पितुः ज्वरात् महतीं पीडां श्रुत्वा अत्र आगतः। अस्मिन् तीर्थस्थले तिलोदकं दत्त्वा पितृणां पुण्यं प्राप्नोषि; स्नात्वा स्वकर्माणि कुरु, तदा पूर्वजन्मस्मृतिः ते भविष्यति।’ शिवशर्मा उवाच – “एवं तेन उक्तः, अहम् तीर्थस्य उत्तमं वारि प्रविश्य स्नानं अकरवम्, तदा, हे पितः, पूर्वजन्मकृतं शुभाशुभं कर्म स्मृतवान्। सम्यक् स्नानं कृत्वा, पितरम् समीपं आगत्य, राक्षसस्य धर्मयुक्तं चरित्रं ज्ञातुम् इच्छन्, तस्य कथा पृच्छितवान्। पितुः मुखात् राक्षसस्य कथा, यात्रिकस्य च अश्वानां वृत्तान्तं श्रुत्वा, तीर्थनाथस्य स्तोत्रं रचयित्वा गातवान्। पितरं रोगमुक्तं कृत्वा, तदा गृहं प्रत्यागमिष्यामि; अत्र अहम् दशदिनानि स्थितवान्। तेषु दशदिनेषु, हे पितः, पितुः मृत्युर्भूत्, सः तीर्थनाथस्य अर्धस्नाते वारि स्थितः। ततः गरुडम् आरोह्य, वक्षसि श्रीं धारयन्, विष्णुः स्वयं नूतनमेघवर्णः आगतः। पीताम्बरधारी, चतुर्भुजः, पद्मरक्तलोचनः, ब्रह्मा, इन्द्रः, अन्ये च प्राचीनदेवाः तस्य सहायतया आगच्छन्। गुणसमूहैः सेवितः, किन्नरैः गीतः, हाहा-हूहू-आदिभिः सर्वत्र स्तुतः। स्वसदृशं रूपं दत्त्वा, पितरं गरुडोपरी स्थापयित्वा, ब्रह्मादिभिः परिवृतः, वैकुण्ठं जगाम। पितरं विष्णुसदृशं रूपं प्राप्य दृष्ट्वा, अहम् गम्भीरं विचारं कृतवान्; तद् दृष्ट्वा आत्मज्ञानम् प्राप्तम्। अस्य परमतीर्थस्य महिमा वर्णनातीतः; यः तस्य वारि मृत्युः प्राप्नोति, सः चतुर्भुजः भवति। अहम् तीर्थनाथं कदापि न परित्यजामि; तस्य महिमा दृढः, साक्षात्, धनरोगादिकामनां नाशकः। अत्र पितृशिलायाः समीपे, भूमौ आरभ्य कर्मफलक्षये पर्यन्तम् स्थितव्यं। एवं निर्णीय, पितरं सम्यक् संस्कृत्य, राक्षससहितः मुक्तिं इच्छन् अत्र स्थितवान्। एवं कालिन्दी-महात्म्ये द्विशतचतुर्थोऽध्यायः समाप्तः, उत्तरखण्डे महापद्मपुराणे, पञ्चपञ्चाशत्सहस्रश्लोकसम्पन्नः। सौभरी उवाच – “राजा शिबिः, नारदस्य वचनं श्रुत्वा, हृष्टचित्तः तं मुनिं इदं उवाच। शिबिः अब्रवीत् – ‘हे मुने, तव वचनात्, शास्त्रेषु प्रतिपादितं अस्य श्रेष्ठतीर्थस्य महात्म्यं पापनाशनं विस्तारतः श्रुतवान्। हे मुने, इन्द्रप्रस्थे शतशः तीर्थानि सन्ति; यदि अन्यत् किञ्चिद् ते ज्ञातं महात्म्यं अस्ति, तदपि कथय।’ नारदः अब्रवीत् – ‘हे राजन्, इन्द्रप्रस्थे द्वारका नाम स्थलं अस्ति; तत्र यत् प्राचीनं घटितम्, तत् शृणु। काम्पिल्ये पुष्पेषुर् नाम ब्राह्मणः आसीत्, यः रूपसम्पन्नः, सर्वस्त्रीणां हृदयमाकर्षन्, सौन्दर्यस्य मूर्तिरिव। सः संगीतशास्त्रकुशलः, कोकिलस्वरयुक्तः, वीणां आदाय पुनःपुनः वादनं अकरोत्। कोकिलस्वरेण, सः नगरं गत्वा, सर्वगलीषु गीतं गायन् विचरन् आसीत्। तस्य गीतस्वरं श्रुत्वा, स्वररागसमन्वितम्, नगरस्त्रियः गृहकार्यं त्यक्त्वा तं समीपं आगच्छन्। तस्य रूपेण मोहिताः, कामवेगं न शक्नुवन्, तस्य गीतं प्रत्यक्षं श्रुत्वा, आत्मनिग्रहम् अलभन्त। सः ब्रह्मणः मनः सरस्वत्याम् आकर्षितवान्, शिवः पार्वत्यै अर्धांगं दत्तवान्; तयोः विना, अन्यः कोऽपि जगति, कामदेवं न जयति; स्त्रियः स्वभावतः चपलाः। ताः अपि स्त्रियः कामवेगं न शक्नुवन्, यद्यपि प्रयत्नं अकरोत्; किं वदामि, हे राजन्? अस्मिन लोके कामदेवः दुर्जेयः। ततः सः यत्र यत्र गायत्, वीणावादनं कुर्वन्, तत्र तत्र स्त्रियः अनुगच्छन्। तासां पतयः, पुत्राः, भ्रातरः, पितरः, हे राजन्, ताः तिरस्कृत्य, स्वगृहं प्रत्यागच्छन्। पुनः सर्वाः स्त्रियः तम् अन्वेष्य, तं पुनः आगच्छन्; एतद् दृष्ट्वा नगरवासिनः राज्ञे निवेदितवन्तः। राजा तं ब्राह्मणं एकान्ते आह्वय्य पप्रच्छ – ‘हे ब्राह्मण, केन मन्त्रेण नगरस्त्रियः आकर्षिताः? एतत् मे कथय, बहु धनं दास्यामि; अन्यथा, निःसंशयं त्वां राज्यात् निष्कासयिष्यामि।