लुब्धया वयम्, धनस्य कामनया, त्वया सह पन्थानं भ्रमितवन्तः, हे वणिजांनाथ, इति तावद्, मृत्युकालेऽपि सर्वा धनलिप्सा नष्टा। यद् अस्य पावनतीर्थराजस्य जलं नाभिष्क्रम्य, मृत्युकाले तस्य प्रभावेन वयम् धननाथस्य सख्यं प्राप्ताः। तस्मात् त्वां वन्दामहे; वयं च धननाथस्य नगरीं गच्छामः, दिव्यरत्नैः भूषितैः विमानैः तस्य पार्षदैः नीताः। त्वं च, हे धननाथ, वेदप्रकाशकतीर्थे विलम्बं मा कुरु; अस्माभिः सह त्वमपि शीघ्रं तीर्थं तर, तमपि शीघ्रं पारय। एवं तैः उक्त्वा, ते दिव्यविमाननिनादैः व्योम्नि घोषयन्तः, उत्तरदिशं प्रस्थितवन्तः। ततः मम पिता वणिक् निशाचरं प्रति प्रोवाच—शरभः उवाच—"उत्तिष्ठ, मां शीघ्रं वेदप्रकाशकतीर्थं नय।" "मां ज्वरार्तं पादेन गन्तुं न शक्नोमि; त्वदन्यः कोऽपि मां तत्र नेतुं न शक्नोति।" इति। निशाचरः "एवं भवतु" इति वणिकं सान्त्वयन् स्कन्धे आरोप्य शीघ्रं तं पुण्यतीर्थं नीतवान्। तत्र नराधिपः स निशाचरश्च केवलं स्नानं कृत्वा तस्मिन्सर्वतीर्थश्रेष्ठे स्थितवन्तौ। एवम्, पितुः महाज्वरदुःखश्रवणेन, जननी मया प्रेषिता, गृहात् निर्गत्य तत्र गतवान्। तत्र प्राप्तः सन्, पितरं ज्वरार्तं दृष्ट्वा, तस्य पादयोः प्रणम्य, तस्य आशीर्वादं प्राप्तवान्। शरभः उवाच—"कस्मात् त्वं, वत्स, दीर्घमार्गं गत्वा अत्रागतः? स्वकर्माणि कृत्वा किञ्चिद् दिनानि स्थीयताम्। मम विगतः हिंसाचारः मित्रं विकटाख्यो राक्षसः अत्र आगमिष्यति; त्वं तस्य पादयोः सशरीरं प्रणम। तं त्वं न भीष्यसि, स हि हिंसां त्यक्तवान्; तीर्थं प्राप्त्वा मम सन्निधौ स्थितः।" एवं पितुर्वचनेन, अहं शरभस्य पादयोः साष्टाङ्गं प्रणिपत्य उत्तित्थाय स्थितः। तदा राक्षसः मां बाहुभ्यां आलिङ्ग्य, "स्वागतम् मित्रपुत्र," इति आशीर्वादं दत्तवान्। राक्षसः उवाच—"भाग्यवान् त्वं, पितुः धर्मिष्ठस्य ज्वरार्तस्य दुःखश्रवणेन अत्रागतः। अस्मिन्पुण्ये तिलजलदानात् पितुः पुण्यम् लभसे; स्नात्वा स्वकर्माणि कुरु, तदा पूर्वजन्मस्मृतिः ते स्यात्।" एवं तेन उक्तः, अहं पुण्यतीर्थजलं प्रविश्य स्नानं कृत्वा, शुभाशुभं पूर्वकृत्यं स्मरन्। स्नात्वा पितरं समीपमुपेत्य, राक्षसस्य धर्मकथां पृच्छितवान्—कथं स धर्मिष्ठः जात इति। पितुः तस्मिन्निवृत्ते, राक्षसस्य तथा यात्रिकस्य च वृत्तान्तं श्रुत्वा, अहं तीरथनाथस्य स्तोत्रं रचितवान्। पितुः रोगमुक्तिः भविष्यति; तदा गृहं यास्यामि; अहं तत्र दशदिनानि स्थितवान्। तेषु दशसु दिवसेषु, पितुः मृत्युः अभवत्, स तीरथराजस्य सलिले अर्धनिमग्नः स्थितः। तदा, गरुडम् आरोह्य, वक्षःस्थले तेजसा युक्तः, स्वयं विष्णुः, नवजलदसन्निभः, पीताम्बरधरः, चतुर्भुजः, पद्मरागलोचनः, ब्रह्मेन्द्राद्यैः सह, स्वपार्षदैः, किन्नरगीतैः, हाहाहूहूहादिभिः स्तुतः, पुण्यसमूहेन सेवितः, तत्र आगतः। स्वरूपं दत्त्वा, पितरं गरुडारूढं कृत्वा, ब्रह्मादिभिः परिवृत्य, स वैकुण्ठं नीतवान्। पितरं विष्णुसदृशं दृष्ट्वा, अहं मनसा चिन्तितवान्; तद्वै दृश्य, मम हृदि बोधः उदितः। नूनं, अस्य परमतीर्थस्य महिमा वर्णनातीतः; यस्य सलिले मृतः, स चतुर्भुजः भवति। एवं, अहं कदापि एतत् तीरथराजं न त्यक्ष्यामि; तस्य महिमा स्थिरा, साक्षात्, धनलिप्सां, व्याधिं, अन्यांश्च कामान् नाशयति। अत्रैव पितुः समीपे स्थास्ये, यावत् मम पूर्वकर्मफलक्षयो भवति। एवं निश्चित्य, पितुः संस्कारान् कृत्वा, मुक्तिकामः राक्षसेन सह तत्र स्थितवान्। एवं कालिन्द्याः माहात्म्यं सम्पूर्णम्, इति श्रीमहापद्मपुराणे उत्तरखण्डे चतुर्दशाधिकद्विशततमोऽध्यायः। अनन्तरं, सौभरिरुवाच—राजा शिबिः, नारदवाक्यं श्रुत्वा, हृष्टचित्तः तं मुनिं प्राह। शिबिः उवाच—"भगवन्, त्वया अस्य तीरथस्य माहात्म्यं विस्तरेण श्रुतम्; पापापहं तस्य प्रभावं अपि श्रुतम्। इन्द्रप्रस्थे शतानि तीरथान्यस्ति; यदि अन्यस्य कस्यचित् तव ज्ञातं माहात्म्यमस्ति, तदपि श्रोतुमिच्छामि।" नारदः उवाच—"राजन्, इन्द्रप्रस्थे द्वारका नाम तीरथं विद्यते; तत्र प्राचीनं यद् अभवत्, तद् शृणु। कम्पिल्ये पुष्पेशुर् नाम ब्राह्मणः आसीत्, यो रूपसम्पदा स्त्रीणां मनांसि हरन् विचित्रः आसीत्। स गीतविद्यायाम् निपुणः, कोकिलकण्ठः, वीनां गृह्णन् पुनः पुनः वादयति स्म। स कोकिलस्वरेण, नगरस्य सर्वेषु मार्गेषु, गायन्विचरन्, प्राज्ञः सन्, लोकं मोदयन् दृष्टः।