ततः दिव्येन संकल्पेन रेवा-तीरे वातः समुत्थितः, यस्य प्रवाहेन नीतैः जलबिन्दुभिः तेषां देहान् सिञ्चयामास। रेवा-स्पृष्टैः तैः बिन्दुभिः स्पृष्टाः ये पिशाचोपहताः सन्तः, तदाऽक्षणे विमुक्ताः अभवन्; दिव्यरूपैः विभूषिताः तत्रैव नर्मदां स्तुवन्तः स्थिताः। ततः लोमशस्य वचनेन ताः गन्धर्वकन्यकाः तेन ब्राह्मणेन नर्मदा-तीरे सन्तुष्टाः परिणीताः। स च ब्राह्मणः तत्र चिरकालं निवसन्, स्नानपाननिमग्नः, नर्मदां पूजयित्वा, विष्णुलोकं प्राप्तः। एवं, हे राजन्, नर्मदायाः पुण्यकथाः श्रुताः, या पुण्या महाफलदायिनी पापनाशिनी च श्रवणमात्रेण। अथ युधिष्ठिरः उवाच— "नारद, वसिष्ठेन यानि अन्यानि तीर्थानि कीर्तितानि, येषु गत्वा पापक्षयः भवति, तानि मम कथय।" नारदः अब्रवीत्— "शृणु राजन्, वसिष्ठेन यानि तीर्थानि वर्णितानि। ब्रह्मचारी जितेन्द्रियः दक्षिण-सिन्धुं सम्प्राप्य अग्निष्टोमफलम् आप्नोति दिव्यरथं चारुह्य। चर्मण्वतीं सम्प्राप्य, संयतः, मितभुक् सन्, रन्तिदेवस्य अनुमतिं प्राप्य, अग्निष्टोमस्य फलम् अवाप्नोति। ततः, धर्मज्ञ, हिमालयतनयां अर्बुदां गन्तव्यम्। तत्र पूर्वं भूमौ विदारणं आसीत्; तत्र वसिष्ठस्य आश्रमः, यः त्रिषु लोकेषु प्रसिद्धः। तत्र एकरात्रं वसन् सहस्रगोदानस्य पुण्यम् आप्नोति; पिङ्गातीर्थे स्नात्वा, ब्रह्मचारी राजा शतं कपिलानां पुण्यं लभते। ततः, धर्मज्ञ, प्राभासं गन्तव्यम्, यः लोके विख्यातः। तत्र अग्निदेवः स्वयम् सदा वर्तमानः, देवानां मुखं, वायुप्रेरितः अग्निः। तत्र परमतीर्थे स्नात्वा शुचिः एकचित्तः, अग्निष्टोमातिरात्रयोरपि फलं प्राप्नोति। ततः सरस्वत्याः सागरसंगमे गत्वा, सहस्रगोदानस्य पुण्यं लभते स्वर्गे च पूज्यते। सदा तेजसा वह्निवत् प्रकाशमानः, हे भरतश्रेष्ठ, जलाधिपतेः तीर्थे स्नात्वा एकचित्तः, त्रिरात्रं तत्र स्थित्वा पितृदेवताभ्यां तर्पणं कृत्वा, स चन्द्रवत् दीप्तमानः वाजिमेधस्य फलं प्राप्नोति। ततः वरदाननाम्नि तीर्थे गन्तव्यम्, यत्र विष्णुर्दुर्वाससे वरं अददात्, हे युधिष्ठिर। तत्र स्नानात् सहस्रगोदानस्य पुण्यं लभते; ततः संयमितः मितभुक् द्वारवतीं प्रति गच्छेत्। पिण्डारके स्नात्वा सुवर्णलाभः स्यात्। तत्र, महाराज, अद्यापि पद्मचिह्नानि दृश्यन्ते; तदाश्चर्यम्। तत्र त्रिशूलानि पद्मानि च दृश्यन्ते, कुरुनन्दन; तत्र महादेवस्य सन्निधिः। सिन्धुसागरयोः संगमं सम्प्राप्य, शुचिमान् जलाधिपतेः तीर्थे स्नात्वा, पितृन् देवान् ऋषींश्च तर्पयित्वा, स वरुणलोकं तेजसा दीप्तः प्राप्नोति। शङ्कुकर्णेश्वरं पूजयित्वा, युधिष्ठिर, दशगुणमश्वमेधस्य पुण्यं प्राप्नोति। प्रदक्षिणं कृत्वा, भरतश्रेष्ठ, त्रिलोके विख्यातं तीर्थं गच्छेत्। तत् तीर्थं तिमीति प्रसिद्धं, सर्वपापहरं; तत्र इन्द्रादयः सर्वे देवाः महेश्वरं पूजयन्ति। तत्र स्नानपूजनाभ्यां रुद्रस्य, सर्वदेवसंवृतस्य, जन्मकृतपापं त्यजति। तत्र, पुरुषश्रेष्ठ, तिमी सर्वैः देवैः स्तूयते; तत्र स्नात्वा अश्वमेधस्य फलम् आप्नोति। तत्र विष्णुः कदाचित् दितेः पुत्रं निरजयत्; पुरा देवद्विषः हत्वा पवित्रतां स्थापयामास। ततः धर्मज्ञ, वसुधारां गन्तव्यम्, या अतीव पुण्या; तत्र गत्वैव अश्वमेधस्य फलम्। तत्र स्नात्वा, कुरुश्रेष्ठ, शुद्धचित्तः, पितृन् देवान् च तर्पयित्वा, विष्णुलोके पूज्यते। तत्र वसूनां परमं तीर्थम् अस्ति; तत्र स्नानपानाभ्यां वसूनां प्रियः भवति। तत् तीर्थं सिन्दुतमाख्यं सर्वपापनाशनम्; तत्र स्नात्वा, पुरुषश्रेष्ठ, सुवर्णलाभः स्यात्। ब्रह्मतुंगं सम्प्राप्य, शुद्धचित्तः धर्मात्मा कल्मषरहितः ब्रह्मलोकं प्राप्नोति। तत्र इन्द्रकन्यानां परमतीर्थम् अस्ति, सिद्धगणैः सेवितम्; तत्र स्नात्वा, पुरुषश्रेष्ठ, इन्द्रलोकं प्राप्नोति। तत्रैव रेणुकायाः पुण्यतीर्थम् अस्ति, यत् देवैः पूज्यते; तत्र स्नात्वा ब्राह्मणः शशिनः इव निर्मलः भवति। ततः पञ्चनदं गच्छेत्, संयतः मितभुक्; तत्र क्रमशः पञ्चयज्ञस्य पुण्यं लभते। अनन्तरं, धर्मज्ञ, भीमायाः परमं तीर्थं गन्तव्यम्; तत्र स्नात्वा, भरतश्रेष्ठ, न पुनः गर्भे जायते। तत्र, देवीपुत्रः कुण्डली राजा अस्ति; तत्र लक्षगोदानस्य तुल्यं महाफलं लभते।