ततः पुण्यशीलाः मधुरस्वराः स्त्रियः तस्य भुजयोः आलिङ्गनं कृतवत्यः। सुतरा तं सस्नेहम् आलिङ्ग्य, चन्द्रिका तस्य मुखं चुम्बितवती। तथापि स ब्रह्मचारी यथाप्रलयाग्निरचलितः तस्थौ। स तु अतिदुःखेन कोपाविष्टः ताः शप्तवान्। ‘‘यक्षिण्य इव माम् आलिङ्गिताः, अतः यक्षिण्य एव भविष्यथ।’’ इति स शीघ्रं शापं दत्तवान्। ताः तु तं त्यक्त्वा तत्रैव स्थितवत्यः। तत्रान्यः कोऽपि तदद्भुतं पश्यन् उवाच— ‘‘किं एषा पापकर्म कृतम् अनागसे? साधोः प्रियं कुर्याः, किं दुष्कृतं कृतम्? धर्मनाशकाः, लज्ज्यध्वम्!’’ श्रूयते च— ‘‘यो जनः स्नेहयुक्तेषु, भक्तेषु, मित्रेषु च द्रोहं करोति, तस्य सुखं लोकेऽस्मिन् परत्र च नश्यति।’’ एवं ताः कन्याः अपि तं ब्रह्मचारिणं शप्त्वा, ‘‘त्वं अपि अस्माकं शापात् पिशाचः भव’’ इति कोपात् उच्छ्वस्योच्चैः उक्तवत्यः। ततः राजन्, परस्परदोषेण तस्मिन् सरसि ताः कन्याः स ब्राह्मणपुत्रश्च सर्वे पिशाचत्वं प्राप्तवन्तः। ते पिशाचः पिशाच्यश्च भीषणं विलपन्तः, पूर्वकृतकर्मफलानि भुञ्जते। यथाकालं पूर्वसंचितं शुभाशुभं निःसंशयं प्रकटते, यथा स्वच्छायैव देवैरपि निवार्यते न शक्यते। तासां कन्यानां पितरौ मातरश्च भ्रातरश्च सर्वत्र शोकात् विलपन्ति, यतः विधेः परिहारः कश्चन नास्ति। ततोऽनन्तरं ते पिशाचाः अन्नार्थं व्याकुलाः तस्मिन् सरसि तीरदेशे विचरन्ति। दीर्घकालानन्तरं महायशाः महर्षिः लोमशः तत्र कदाचित् आगतः। तं ब्राह्मणं दृष्ट्वा सर्वे पिशाचाः तिव्रशोकात् क्षुधार्ताः समवेत्य भोजनार्थं त्वरया अभ्यधावन्। किन्तु लोमशस्य प्रबलतेजसा दग्धाः, ते समीपे स्थितुं न अशक्नुवन्, दूर एव तिष्ठन्ति स्म। तत्र पूर्वकर्मप्रभावात् स पिशाचः द्विजपुत्रः लोमशं दृष्ट्वा अष्टाङ्गप्रणिपातं कृत्वा प्रणम्य, करौ शिरसि स्थाप्य, मधुरं वचनं प्रोवाच— ‘‘भद्रं ते, साधुसंगतिः शुभदा। गङ्गादिषु तीर्थेषु स्नानं, साधुसंगमश्च— तयोः साधुसंगः श्रेयः। गुरुसंगमः दृश्यादृश्यफलदः, स्वर्गदः, रोगनाशकः, तमःहरश्च।’’ इति उक्त्वा, स पूर्वचरितं अद्भुतं लोमशाय निवेदितवान्— ‘‘एता गन्धर्वकन्यकाः, अहं च द्विजपुत्रः। शापमोहिताः वयं सर्वे पिशाचरूपं प्राप्ताः। दुःखितमुखाः तव पुरतः स्थिताः स्मः। भगवन्, तव दर्शनात् अस्माकं कन्यानां मोक्षः स्यात्, यथा प्रातःकाले कमलवनं तिमिरसमूहं नाशयति।’’ एवं वचः श्रुत्वा, लोमशस्य करुणया दयार्द्रचित्तः, तेजस्विनं तं ब्राह्मणपुत्रं प्रत्युवाच— ‘‘मम प्रसादात् सर्वेषां स्मृतिर्द्रुतं प्रवर्तताम्। ताः धर्मानुसारं कुर्वन्तु, यथा परस्परशापः नश्येत्।’’ पिशाचः उवाच— ‘‘महर्षे, किं धर्मं वद येन वयं पापात् विमुच्यामः? विलम्बस्य समयो नास्ति, शापाग्निः तिव्रः।’’ लोमशः उवाच— ‘‘मया सह रेवायां विधानतः स्नानं कुर्वन्तु; रेवायाः स्नानात् शापमुक्तिः, अन्यः प्रायश्चित्तं नास्ति। शृणु, ब्राह्मण, रेवास्नानात् पापक्षयः निश्चितः। सप्तजन्मकृतं पापं वर्तमानदोषं च, रेवायाः स्नानं सर्वं दहति यथा अग्निः तूलराशिम्। येषां पापस्य प्रायश्चित्तं न दृश्यते, तेषां सर्वं नर्मदाजलेन स्नानेन नश्यति। ज्ञानपूर्वकं नर्मदास्नानं मोक्षफलदं, हिमवच्छ्रेष्ठानि तीर्थानि सर्वपापहराणि। ब्रह्मविद्भिः स्थापिता इन्द्रलोकप्राप्तिः, रेवायाः स्नानं सर्वकाममोक्षदं स्मृतम्। रेवायाः स्नानं पापनाशकं, दोषहरं, सर्वकामदं; नर्मदायाः अवगाहनं विष्णुलोकप्राप्तिकरं, पापनाशनं च। यमुनास्नानं सूर्यलोकदं, सरस्वत्याः प्रवाहः विघ्ननाशकः, ब्रह्मलोकफलदश्च। विशालायाः स्नानं महाफलप्रदं, पापस्य इंधनाय ज्वलनवत्, पुनर्जन्मकारणनाशनं च। नर्मदा विष्णुलोकमोक्षप्राप्त्यर्थे प्रसिद्धा; सरयू, गण्डकी, सिन्धु, चन्द्रभागा, कौशिकी अपि तथा। तापी, गोदावरी, भीमा, पयोष्णी, कृष्णवेणिका, कावेरी, तुंगभद्रा, अन्याश्च याः समुद्रं गच्छन्ति। तासु रेवैवोत्तमा, विष्णुलोकप्रदायिनी; पूर्वजन्मसुकृतात् रेवाप्राप्तिः, स्नानात् पुनर्जन्मनिवृत्तिः। दिवि देवाः सर्वदा गायन्ति— ‘‘कदा रेवां पश्येम?’’ यत्र जनाः स्नानं कुर्वन्ति, तत्र जन्मदुःखं नास्ति, विष्णुसमीपे तिष्ठन्ति। ये रेवायां प्रतिदिनं स्नानं कुर्वन्ति, बहुपापयुक्ताः अपि धर्मतः नरके न पतन्ति, स्वर्गे देववत् विचरन्ति। प्राचीनकाले रेवां ब्रह्मणा तपःदानयज्ञादिभिः तुलिता, तत्र रेवैवोत्तमा, मोक्षप्रदायिनी।’’ इति। एवं लोमशस्य वचनं श्रुत्वा, पिशाचाः शीघ्रं तेन सह रेवास्नानाय जग्मुः।