ततः मम धर्मपत्नी, तं महात्मानं समीपमागत्य, तस्य पादयोः पतित्वा, सस्नेहम् गृहं प्रावेशयत्। अहं तस्य महात्मनः तिरस्कारं कृतवानपि, स महापुरुषः किञ्चिदपि कोपं नाजहत्; तस्याः श्रद्धया, स स्वजनमध्ये यथा, तथा प्रमुदितः बभूव। सा धर्मपत्नी यथाविधि तं पूजयित्वा, उत्तमासने स्थाप्य, उवाच—"प्राणनाथ, त्रैलोक्यविजयी, अन्नं भुङ्क्ष्व।" एवं तया धर्मन्यया उक्तः स महात्मा, अहं च लज्जितमुखः सानम्रतया, तस्यै उज्ज्वलमुख्याः सन्निधौ, "उत्तिष्ठ, क्षुधां शमय," इति तं प्रार्थितवान्। एवं उक्त्वा सा सुलोचना स्वयमेव तस्य पादौ प्रक्षाल्य, पुनः तं श्रेष्ठे आसने स्थापयामास। अहं च तस्मै धीमते अन्नपूर्णं पात्रं दत्त्वा, तया पुनः पुनः प्रेरितः, तस्मै जलं ददामि स्म। स धर्मात्मा, अन्नं भुक्त्वा, निराकुलः सुखारामः, "हरे राम, हरे कृष्ण" इत्युच्चारयन् निर्गतः। हे वणिज्, मया इदं पुण्यकर्म कृतं, न स्वयमेव, किं तया स्त्रिया; यस्य प्रभावेन अहं अस्मिन्नेव जन्मनि पुण्यतीर्थजलप्राप्तिं कृतवान्। शिवशर्मा उवाच—एवं विष्णुशर्मा उक्त्वा, तस्य राक्षसस्य पुरतः स्थितवान्; तदा ते पथिकाः, ये तव पूर्ववाहकाः आसन्, दिव्यशरीरधारिणः, आकाशात् त्वां संबोधितवन्तः। ते पथिकाः ऊचुः—"राजन्, आर्य, त्वदीयेन कृपया, अकालमृत्युम् आपन्नाः वयम्, एतत् जलं पीत्वा, दिव्यत्वं प्राप्तवन्तः। धनलोभेन वयं तव साहचर्ये पथभ्रष्टाः; परं मृत्युकाले अपि, सर्वः धनलोभः नष्टः। एतस्य पुण्यतीर्थराजस्य जलं यत् अस्माकं उदरे स्थितम्, तस्य प्रभावेन, मृत्युकाले, यमराजसखा अभवाम। त्वां नमस्कृत्य, वयं यमपुरं यामः, यमदूतैः विविधमणिविचित्रैः विमानैः समलङ्कृताः। गच्छ, वेदप्रकाशकतीर्थे विलम्बं मा कुरु; त्वं च एनं सह शीघ्रं तीर्थं तर, तं च पारय।" शिवशर्मा उवाच—एवं उक्त्वा, ते उत्तरदिशं गतवन्तः, स्वविमानमणिकण्ठनिनादैः दिवं निनादयन्तः। तदा मम जनकः वणिज् रात्रिचरराक्षसं प्रति जगाद; शरभः उवाच—"उत्तिष्ठ, शीघ्रं मां वेदप्रकाशकतीर्थं नय।" स ज्वरपीडितः, पादाभ्यां गन्तुं अशक्तः; त्वत्तः अन्यः कोऽपि तत्र मां नेतुं न शक्यते। शिवशर्मा उवाच—"एवं भवतु," इति रात्रिचरः वणिजं सान्त्वयन्, स्कन्धे आरोप्य, शीघ्रं तं पुण्यतीर्थं निनाय। तत्र तौ नरपतिः राक्षसश्च, केवलं स्नानकर्म कृत्वा, तस्मिन् श्रेष्ठे तीर्थे स्थितवन्तौ। तदा मम पितुः महतीं ज्वरपीडां श्रुत्वा, जनन्या प्रेरितः, अहं स्वगृहात् निर्गतः। तत्र आगत्य, तं ज्वरार्तं दृष्ट्वा, शिरसा प्रणम्य, तस्य आशीर्वादं प्राप्य, स माम् उवाच। शरभः उवाच—"वत्स, किमर्थं त्वं दीर्घमार्गं कृत्वा अत्र आगतः? स्वकर्माणि कृत्वा, किञ्चित्कालं अत्र स्थीयताम्। मम मित्रं विकटाख्यः राक्षसः अत्र आगच्छति; त्वं उत्तिष्ठ, तस्य पादयोः शिरसा पत। तं त्वं न भीतः स्याः, स हिंसाकर्म परित्यज्य, तीर्थमेतत् प्राप्तः, मम सन्निधौ स्थितः।" शिवशर्मा उवाच—एवं पित्रा महात्मना शरभेण उक्तः, अहं उत्थाय, तस्य पादयोः साष्टाङ्गं पतित्वा प्रणम्य। तदा स राक्षसः मां बाहुभ्यां उत्थाप्य, गाढं आलिङ्ग्य, "स्वागतम्, मित्रपुत्र," इति वदन्, आशीर्वादं ददौ। राक्षसः उवाच—"वत्स, त्वं धन्यः, धर्मिष्ठपितुः ज्वरक्लेशं श्रुत्वा अत्र प्राप्तः। अस्मिन् पुण्यतीर्थे तिलोदकं पित्रे दत्त्वा, स्नानकर्म कृत्वा, स्वीयानि कर्माणि कुरु; ततः पूर्वजन्मस्मृतिः ते भविष्यति।" शिवशर्मा उवाच—एवं तेन उक्तः, अहं तस्मिन् उत्तमे तीर्थजले स्नानार्थं प्रविष्टः, हे पितः, तदा शुभाशुभकर्माणि पूर्वजन्मनः स्मरन्। सम्यक् स्नात्वा, पितुः समीपं गत्वा, राक्षसस्य चरित्रं पृष्टवान्, कथं स धर्मशीलः इति विस्मयं गतः। पितुः मुखात् राक्षसस्य, पथिकस्य, तस्य च अश्वानां वृत्तान्तं श्रुत्वा, तीर्थनाथस्य स्तवमकरवम्। पितुः रोगमुक्तिः भविष्यति; तदा अहं स्वगृहं गमिष्यामि। अत्र अहं दशरात्रं स्थितवान्। तस्मिन् दशरात्रे, हे पितः, मम पितुः मृत्युः अभवत्, स तस्मिन् श्रीतीर्थे अर्धमग्नः स्थितः। ततः गरुडारूढः, वक्षसि श्रीं वहन्, साक्षात् विष्णुः नूतनमेघसदृशः आकृत्या, तत्र आगतः। पीताम्बरधारी, चतुर्भुजः, पद्मारुणलोचनः, ब्रह्मेन्द्राद्यैः सह, तेषां च गणैः समन्वितः। गुणसमूहैः सेव्यमानः, किन्नरगीतैः कीर्त्यमानः, हाहाहूहूनादैः सर्वत्र स्तूयमानः। स्वसदृशं रूपं दत्त्वा, पितरं गरुडारूढं कृत्वा, ब्रह्मादिभिः परिवृतः, स वैकुण्ठं जगाम। पितरं विष्णुसदृशं दृष्ट्वा, अहं चिन्तां समापन्नः; तद्विलोक्य, मयि ज्ञानं समुत्पन्नम्। न हि एतस्य परमतीर्थस्य महिमा वर्णयितुं शक्यते; यस्य जलमृतः, स चतुर्भुजः भवति। अहं कदापि एतं तीर्थनाथं न परित्यजामि; अस्य महिमा दृढः, साक्षात्, धनलोभज्वरादिदोषनाशकः।