राजन्, दशसहस्रकल्पपर्यन्तं स जीवति, रुद्रसमानविक्रमः, चिरकालानन्तरं पृथिव्याः एकच्छत्राधिपतित्वं प्राप्नोति। ततः उत्तमं एरण्डीतीर्थं गन्तव्यं, यत्र प्रयागे दृष्टं फलं, यद् मार्कण्डेयेन कथितं, तत् फलं स्नानमात्रेण, विशेषतः भाद्रपदशुक्लाष्टम्यां, लभ्यते। एकरात्रं उपोष्य तत्र स्नात्वा, यमदूतैः न बाध्यते, इन्द्रलोकं च प्राप्नोति। ततः राजन्, यत्र जनार्दनः सिद्धः, सुप्रसिद्धं हिरण्यद्वीपं, सर्वपापहरं, तत्र गन्तव्यं। तत्र स्नात्वा, धनवान् रूपवान् च भवति। ततः राजन्, महत् कणखलतीर्थं गन्तव्यं। तस्मिन्तीर्थे, राजन्, गरुडः तपः अकरोत्; तत् सर्वेषु लोकेषु प्रसिद्धम्, योगिनी च तत्र वसति। सा योगिभिः सह क्रीडति, शिवेन सह नृत्यति; तत्र स्नात्वा, राजन्, रुद्रलोकसम्मानं लभते। ततः परममिष्टतीर्थं गन्तव्यं, यत्र ईश्वरः मोक्षं प्राप्य, निःसंशयं उच्चैः गच्छति। पुनः, राजन्, यत्र जनार्दनः वराहरूपेण, अगम्यगम्यः परेश्वरः, सिद्धः, तत्र गन्तव्यं। वराहतीर्थे विशेषतः द्वादश्यां स्नात्वा, विष्णुलोकं प्राप्नोति, नरकं न गच्छति। ततः परमं सोमतीर्थं गन्तव्यं; विशेषतः पौर्णमास्यां स्नानं कार्यम्। ईशानं प्रणम्य, स महाबलः प्रसन्नः भवति; तदा हरिश्चन्द्रस्य दिव्यपुरी आकाशे दृश्यते। यदा चक्रध्वजः पताकोन्नतिः, नागनगरं सुप्तं, नर्मदाजलैः तद् तीर्थं सेवितम्। तत्र विष्णुः शंकराय उक्तवान्—"यो द्वीपेश्वरतीर्थे स्नाति, स बहु सुवर्णं लभते।" ततः राजन्, यत्र रुद्रदुहिता निवसति, तत्र संगमे गन्तव्यं; तत्र स्नानमात्रेण देवीसदनं प्राप्नोति। ततः सर्वदेवैः पूजितं दिव्यतीर्थं गन्तव्यं; तत्र स्नात्वा, देवैः सह प्रमोदं लभते। ततः परमं शिखीतीर्थं गन्तव्यं; तत्र दानं कोटिगुणितं भवति। अमावास्यायां द्वितीयपक्षे स्नातव्यम्; एकं ब्राह्मणं भोजयित्वा लक्षभोजनफलं लभते। भृगुतीर्थे, राजन्, कोटिसंख्यकानि तीर्थानि संस्थितानि; काम्यः अकाम्यः वा, तत्र स्नातव्यः। अश्वमेधफलमवाप्य, देवैः सह रमते; तत्र भृगुः ऋषिः सिद्धिं गतः, महात्मनः शंकरस्यावतारः अपि तत्र जातः। नारद उवाच—ततः परमं विहगेश्वरतीर्थं गन्तव्यं; तस्य दर्शनमात्रेण सर्वपापात् विमुक्तिः। ततः परमं नर्मदेश्वरतीर्थं गन्तव्यं; तत्र स्नात्वा, स्वर्गलोके पूज्यते। ततः अश्वतीर्थं गत्वा स्नानं कर्तव्यम्; सौभाग्यवान्, सुन्दरः, सुखभोगी च भवति। अनन्तरं पितामहतः, ब्रह्मणा प्राचीनकाले कृतस्य, तीर्थस्य गमनम्; तत्र भक्त्या स्नात्वा पिण्डदानं दद्यात्। तिलकुशजलदानं कृत्वा, तस्य तीर्थस्य प्रभावात् सर्वं नश्यति न। सावित्रीतीर्थं सम्प्राप्य, यः स्नाति, सर्वपापं क्षालयित्वा ब्रह्मलोके पूज्यते। तत्रैव रम्यं शोभनं तीर्थं; तत्र स्नात्वा पितृलोके पूज्यते। ततः परमं मानसतीर्थं गन्तव्यं; तत्र स्नात्वा रुद्रलोके पूज्यते। ततः परमं क्रतूतीर्थं गन्तव्यं; सर्वेषु लोकेषु प्रसिद्धं, सर्वपापनाशनम्। तत्र यानि यानि काम्यानि—पशवः, सन्ततिः, धनं वा—राजा तत्र स्नात्वा सर्वं प्राप्नोति। ततः देवतेजःप्रसिद्धं स्थानं गन्तव्यं; तत्र ऋषिकन्यकाः नियमेन तपः कुर्वन्ति। तासां सर्वासां पतिः अक्षरः ईश्वरः, स्वामी; महादेवः उग्ररूपधारी ताभिः तुष्टः। विकृतवदनः, भीषणः, स परमेश्वरः तीर्थे आगच्छति; तत्र कन्या तस्मात् वरं याचते। यः कन्यकासम्पदं सेवते, ताः विवाहयति, स तीर्थं 'दशकन्या' इति प्रसिद्धम्। तत्र स्नात्वा, देवतां पूज्य, सर्वपापात् विमुच्यते। ततः 'स्वर्गबिन्दु' इति स्थलं गन्तव्यं; तत्र स्नात्वा, राजन्, दुःखं न प्राप्नोति। ततः अप्सरेशं गत्वा स्नानं कुर्यात्। सर्पलोके स्थित्वा अप्सरसोभिः सह क्रीडति प्रमोदयति। ततः उत्तमं 'नरक' नाम तीर्थं गन्तव्यं; तत्र स्नात्वा, देवतां पूज्य, नरकं न प्राप्नोति। ततः भरभूतं गच्छेत्, यत्र उपवासपरायणः भवेत्। तत्र शंभोः अवतरणं सम्प्राप्य, विरूपाक्षं पूज्य, रुद्रलोके पूज्यते। एवं, राजन्, तीर्थयात्रायाः महात्म्यं श्रुत्वा, स्नानदानादिभिः पुण्यं प्राप्य, जीवः परमगतिं प्राप्नोति।