यदा तु मृतस्य दाहः तुलसीकाष्ठेन क्रियते, तदा तस्य पुनर्जन्म नास्ति; शतशः काष्ठेषु केवलं एकः तुलसीकाष्ठः अपि यत्र स्यात्, तत्रापि तस्य महान् फलप्राप्तिः। दहने काले, कोटिकोटिसंहितपापस्य अपि पुरुषस्य मोक्षः सुलभः भवति; गङ्गाजलेन स्नानेन पुण्यं पुण्यतरं जायते। तुलसीकाष्ठयुक्तानि दारूणि पुण्यवर्धकानि भवन्ति; यावत् च दहनोपरी तुलसीकाष्ठस्य मिश्रणं तिष्ठति, तावत् च तस्य पुण्यवृद्धिः स्यात्। यस्य चितायां तुलसीकाष्ठेना अग्निः प्रज्वलति, तस्य कोटियोगपापानि अपि दग्धानि भवन्ति; यः पुरुषः तुलसीकाष्ठदाहेन दह्यते, तं दृष्ट्वा विष्णोः पार्षदाः आगच्छन्ति, न तु यमस्य दूताः। सः सहस्रकोटिजन्मसु मुक्त्वा जनार्दनं गच्छति। ये जनाः अस्मिन् लोके तुलसीकाष्ठाग्निना दह्यन्ते, तेषां देवाः स्वैः विमानैः उपविष्टाः पुष्पवृष्टिं कुर्वन्ति। सर्वाः अप्सरसो नृत्यन्ति, गायकाः गायन्ति; तं पुरुषं दृष्ट्वा विष्णुः शम्भुना सह तुष्टः भवति। शौरी तं हस्तेन गृहीत्वा स्वगृहं नयति, स्वर्गवासिभिः साकं तस्य सर्वाणि पापानि नाशयति। यत्र यत्र तुलसीकाष्ठाग्निः सर्पिषा सह प्रज्वलति, तत्र तत्र महोत्सवः जयघोषैः सह सम्पद्यते। यत्र वा अग्निशालायां, श्मशाने वा तुलसीकाष्ठाग्निना पुरुषाः दह्यन्ते, तत्र तेषां पापानि दग्धानि भवन्ति; ये ब्राह्मणाः तुलसीकाष्ठाग्निना वा तिलैः छिक्तैः हविः कुर्वन्ति, ते अग्निष्टोमस्य फलम् आप्नुवन्ति। यः हरये तुलसीकाष्ठनिर्मितं धूपं ददाति, सः इन्द्रसमं पुण्यं प्राप्य शतगवां दानस्य फलम् लभते। यः तुलसीकाष्ठाग्निना पक्तं नैवेद्यं केशवाय निवेदयति, तत् अन्नं मेरुसमं भवति। यः हरये तुलसीकाष्ठाग्निना दीपं प्रज्वालयति, सः लक्षदीपदानस्य पुण्यं लभते। यः कृष्णाय तुलसीकाष्ठचन्दनं ददाति, तस्मात् पृथिव्यां कोऽपि वैष्णवः तुल्यः न दृश्यते। सः विष्णोः करुणापात्रं भवति, हे श्रेष्ठश्व! यः भक्त्या प्रतिदिनं तुलसीकाष्ठचन्दनेन हरिम् अभ्यज्यते, सः हरीसन्निधौ सुखं प्राप्नोति। यः विष्णुम् तुलसीलेपनाङ्गेन पूजयति, सः एकदिनेन शतगवां दानस्य फलं लभते, यत् शतदिनपूजायाः फलसमं भवति। यावत् तुलसीकाष्ठचन्दनं कृष्णाभिषेकाय देवालये तिष्ठति, तावत् काले यत् पुण्यं स्यात्, तत् शृणु। अष्टद्रोणतिलदानस्य यत् फलं, तत् सुदर्शनधारिणः कृपया लभ्यते। यः पित्रेभ्यः तुलसीयुक्तं पिण्डं ददाति, तस्य प्रतिपत्रं शतवर्षपर्यन्तं पितरः तृप्तिम् आप्नुवन्ति। विशेषतः यः तुलसीमूलमृत्तिकया स्नानं करोति, सः यावत् सा मृत्तिका शरीरे तिष्ठति, तावत् तीर्थस्नानस्य फलं लभते। यः तस्याः तुलसीवृक्षस्य गुच्छेन पूजनं करोति, सः पुष्पैः सह यावत् चन्द्रसूर्यौ स्यातां, तावत् पूजाफलम् आप्नोति। यस्य गृहे तुलसीवनं तिष्ठति, तस्य दर्शनमात्रेण वा, स्पर्शेन वा, सर्वपापानि ब्रह्महत्यादीनि अपि नश्यन्ति, हे नारद! केवलं दर्शनात् एव। महादेव उवाच—अद्य अहं अन्यद् अपि ते वक्ष्यामि, एकचित्तेन शृणु। एतत् न कस्यचित् पूर्वं उक्तम्; शृणु, हे दिव्यर्षिसत्तम। यत्र यत्र तुलसी तिष्ठति—गृहे, ग्रामे, वा वने—तत्र तत्र विश्वेश्वरः हृष्टचित्तः निवसति। यस्य गृहे तुलसी तिष्ठति, तत्र न दरिद्रता, न बान्धवसम्भवः क्लेशः, न दुःखं, न भयम्, न च रोगः। सर्वत्र तुलसी पुण्या, विशेषतः तीर्थेषु; यः तां भूमौ देवतायाः सन्निधौ रोपयति, तस्य विष्णुलोकः निश्चितः। भक्त्या तुलसीपूजनात्, हरिः अनेकतीव्ररोगदुःखानि नाशयन् शान्तिं ददाति। यत्र यत्र तुलसीगन्धवायुः प्रवहति, तत्र सर्वदिशः शुद्ध्यन्ति, चतुर्विधाः प्राणिनः अपि। हे मुनेश्रेष्ठ! यस्य गृहे तुलसीमूलमृत्तिका अस्ति, तत्र सदा देवताः, शिवः, हरिश्च निवसन्ति। यत्र तुलसीवनस्य छाया पतति, तत्र पितृभ्यः कृतं तर्पणं अक्षयम् भवति। तस्य मूलदेशे ब्रह्मा, मध्ये जनार्दनः, पुष्पे रुद्रः निवसति; अतः तुलसी शुद्धिकरी। यः सायंप्रातः तुलसीं विना शौचं करोति, तस्य तत् राक्षसैः गृहीत्वा नरकं नयति। यः तुलसीपत्रोत्पन्नं जलं शिरसि क्षिपति, सः गङ्गास्नानस्य पुण्यं लभते, शतगवां दानस्य च फलम्। विशेषतः यः शिवमन्दिरे तुलसीं रोपयति, तस्य प्रतिबीजं स्वर्गे युगपर्यन्तं वसति। पुरा देवी उमा शंकराय हिमालये शततुलसीवृक्षान् रोपयामास; ताभ्यः अहम् नमामि। यः पर्वणि, श्रावणे, सौरदिनेषु तुलसीं रोपयति, तस्मै तुलसी महत् पुण्यं ददाति। यः प्रतिदिनं तुलसीं पूजयति, सः दरिद्रोऽपि स्वामी भवति; कृष्णः सर्वसिद्धिदाता तस्य कीर्तिं ददाति। यत्र शालग्रामशिला दृश्यते, तत्र हरिः सन्निहितः; तत्र स्नानदानयोः वाराणस्याः शतगुणं पुण्यं लभ्यते। कुरुक्षेत्रे, प्रयागे, नैमिषारण्ये च शालग्रामपूजनस्य पुण्यं कोटिगुणं भवति। एवं तुलसीमहिमानं शृणु, यः धर्मप्रियः सन् एतदाचरति, सः विष्णुप्रसादेन परमं पुण्यम् आप्नोति।