स्वर्गलोकस्थाः देवाः, किन्नराः, गन्धर्वाः, सिद्धाः, विद्याधराः, गणाः, अप्सरः, नागाश्च—सर्वे देवताः तत्र समागताः। ये च आकाशे स्थिताः, ते विमानैः सम्पूर्णकामाः तिष्ठन्ति; धर्मकामाः सर्वे शुक्लतीर्थं प्रति यान्ति, हे राजन्। यथा वासः रजकस्य धौतश्च शुक्लः भवति, तथा जन्मजं पापं शुक्लतीर्थे विनश्यति। शुक्लतीर्थे स्नानदानयोः महत् पुण्यं वर्तते, हे मर्कण्डेय महर्षे; न किञ्चिद् तीर्थं शुक्लात् श्रेष्ठं अभूत्, न भविष्यति च। यः पापानि यौवने कृतवान्, सः शुक्लतीर्थे अहोरात्रोपवासेन तानि पापानि नाशयति। तपसा, ब्रह्मचर्येण, यज्ञैः, दानेन वा—देवताभ्यः दत्तैः अपि—यत् पुष्टिः लभ्यते, सा शतयज्ञैः न सुलभा। कार्तिकमासस्य कृष्णचतुर्दश्यां घृतस्नानेन उपोष्य परमेश्वरं स्नापयेत्। एकविंशतिपरिवारयुक्तः नरः दिव्यपथात् न पतति; शुक्लतीर्थं ऋषिभिः सिद्धैः च सेवितम् अस्ति। तत्र स्नात्वा, हे राजन्, पुनर्जन्म न भवति; शुक्लतीर्थस्नानानन्तरं वृषध्वजं देवमर्चयेत्। तत्र शुभैः कृत्यैः, नृत्यगीतादिभिः, जागरणं कुर्यात्; प्रातःकाले शुक्लतीर्थे स्नात्वा देवमर्चयेत्। ततः शुद्धः, शिवव्रतानुरक्तः, गुरुमन्नं यथाशक्ति निष्कपटनिधनेन भोजयेत्। अनन्तरं प्रदक्षिणां कृत्वा शनैः देवस्य समीपं गच्छेत्; एवं कृतवान् यः, तस्य पुण्यफलं शृणु। सः दिव्ययानसमारूढः, अप्सरसां गणैः कीर्तितः, शिवसमानबलयुक्तः, जगदन्तकाले यावत् तिष्ठति। या स्त्री शुक्लतीर्थे शुभस्वर्णदानं कृत्वा, घृतेन देवमभिषिच्य, कुमारमपि पूजयेत्—सा भक्त्या एवं कृत्वा, चतुर्दशेन्द्रकालपर्यन्तं सुरलोके सुखानि भुङ्क्ते। अयनस्य, चतुर्दश्याः, संक्रान्तेः, विषुवस्य वा दिने यः उपोष्य, संयतः, एकचित्तः स्नानं कुर्यात्—सः यथाशक्ति दानं दत्त्वा, हरिं शङ्करं च तुष्ट्वा, शुक्लतीर्थस्य प्रभावात् सर्वं अक्षयम् आप्नोति। यः तत्र अनाथस्य, दरिद्रस्य, वा अनवाप्तवृत्तिकस्य ब्राह्मणस्य विवाहं आयोजयेत्, तस्य पुण्यं शृणु। यावन्तः रोमाणि तस्मिन्कुले जातानां, तावन्तः सहस्रवर्षाणि सः शिवलोक्यां पूज्यते। नारद उवाच—ततः नरकं गच्छेत्, तत्र स्नानं कुर्यात्; क्षणमात्रेण स्नात्वा नरकं तत्रैव पश्यति। इदानीं, हे पाण्डुनन्दन, अस्य तीर्थस्य माहात्म्यं शृणु; यत्र अस्मिन्पुण्यस्थले अस्थीनि निधीयन्ते—सर्वाणि अस्थीनि तत्र लीयन्ते, पुरुषः सुन्दररूपः जायते; ततः गोटीर्थं दृष्ट्वा तत्र गच्छेत्, पापान्मुक्तः भवति। अनन्तरं, हे राजन्, श्रेष्ठं कपिलतीर्थं गच्छेत्; तत्र स्नानात् सहस्रगोदानस्य पुण्यं लभते। ज्येष्ठमासे विशेषतः चतुर्दश्यां, उपोष्य भक्त्या तत्र कपिलां गवां दद्यात्। घृतदीपं प्रज्वाल्य, शिवं घृतेन स्नाप्य, घृतनारिकेलं दत्त्वा, अन्ते प्रदक्षिणां कृत्वा—यः कपिलां घंटाभरणविभूषितां ददाति, सः शिवतुल्यः भवति, पुनर्जन्म न लभते। अङ्गारकवासरे विशेषतः चतुर्थ्यां, भक्त्या शिवं स्नाप्य ब्राह्मणान् भोजयेत्। अङ्गारकनवम्यां तथैव अमावास्यायां, सावधानी स्नानं कुर्यात्; सः सुष्ठु रूपवान्, सौभाग्यशाली च भवति। लिङ्गं घृतेन स्नाप्य, भक्त्या ब्राह्मणान् पूज्य, सहस्रैः परिवृतः दिव्ययानं आरोहति। सः शैवलोकं प्राप्य, पुनर्न जायते; तत्र अनन्तं सुखं रुद्रवत् भुङ्क्ते। यदि कर्मयोगेन पुनः मर्त्यलोकं गच्छति, धर्मात्मा, सुन्दरः, बलवान् राजा भवति। ततः, हे राजन्, ऋषितीर्थं गच्छेत्, यत्र त्रिणबिन्दुर्नाम ऋषिः शापवशात् स्थितः। तस्य तीर्थस्य प्रभावात् द्विजः पापात् मुक्तः अभवत्; ततः श्रेष्ठं गणेशवरं गच्छेत्। श्रावणमासे कृष्णचतुर्दश्यां केवलं स्नानात् रुद्रलोके पूज्यते। पिण्डदानकर्मणा त्रिवर्गऋणात् विमुक्तः भवति; गणेशस्य समीपे गङ्गायाः श्रेष्ठं मुखं अस्ति। इच्छया वा, अनिच्छया वा, यः तत्र स्नानं कुर्यात्, सः जन्मार्जितपापात् विमुक्तः भवति—नात्र संशयः। पर्वदिने तत्र नित्यं स्नानं कार्यम्; पिण्डदानकर्मणा त्रिवर्गऋणात् विमुच्यते। यत् पुण्यं प्रायागे महात्मना शङ्करेण दृष्टम्, तत् सर्वं पुण्यं गङ्गाराह्वसङ्गमे लभ्यते। पश्चिमदिशि, तस्मात् नातिदूरे, दशाश्वमेधिकं नाम स्थानं त्रैलोक्यविख्यातम् अस्ति। भाद्रपदमासे अमावास्यायां रजन्येकां उपोष्य, स्नानं कृत्वा यत्र शंकरः तिष्ठति, तत्र गच्छेत्।