तत्र तीरथमुत्पन्नं, यत्र विष्णुः प्रीयते; तत्र दिवानिशं उपवासेन ब्रह्महत्यापापं नश्यति। ततः, राजन्, परमं तपसेश्वरं, अमोहकं नाम्ना, गत्वा तत्र पितृभ्यो हविर्देयं। पूर्णमास्यां च अमावास्यां च नियतं श्राद्धं विधाय, स्नानं कृत्वा, राजन्, पिण्डं पितृभ्यः दातव्यं। तत्र, राजन्, जलमध्ये गजाकृतयः शिलाः संस्थिताः; तत्र विशेषतः वैशाखमासे पिण्डं दातव्यं। पितरः तेन तुष्टाः यावत् पृथिवी स्थितः; ततः, राजन्, परमं सिद्धेश्वरं गन्तव्यम्। तत्र गत्वा, राजन्, गणपतिस्थानं समाश्रित्य, ततः जनार्दनलिंगं गन्तव्यम्। तत्र, राजन्, यः स्नानं करोति स विष्णुलोके सम्मानितः; नर्मदायाः दक्षिणतीरे परमं रम्यं तीरथं अस्ति। तत्र महाकामदेवः स्वयम् तपः कृतवान्; सहस्रं दिव्यवर्षाणि शंकरं पूजितवान्। महात्मना शंकरस्य ध्यानगिरिणा दग्धः, शुक्लपक्षवत् ज्वलनं शशाङ्कस्य शुक्लभागवत् दीप्तम्। सर्वे दग्धाः पुष्पेश्वरसमीपे स्थिताः; सहस्रं दिव्यवर्षाणि यावत् महेश्वरः तैः तुष्टः। रुद्रः उमया सह प्रसन्नः तान् वरान् दत्तवान्; नर्मदातटवासीन्सर्वान् मोचितवान्। तस्य तीरथस्य प्रभावेन स दिव्यत्वं पुनः प्राप्तवान्; तव कृपया, महादेव, तीरथं परमं भवतु। तीरथं सर्वतः अर्धयोजनं विस्तारयति; यः तत्र स्नानं करोति, उपवासेन युक्तः, स रुद्रलोके पुष्पेश्वररूपेण सम्मानितः; अग्निना, यमेन, कामेन, वायुनाऽपि। तत्र, राजन्, पूर्वैः सह तपः कृत्वा, अन्धोनासमीपे, न दूरस्थे, स्नानं, दानं, भक्षणं, पिण्डदानं च कर्तव्यम्; अग्निसमीपे, जलमध्ये, उपवासेन वा। अर्धयोजनमध्ये मृतस्य अपि, मार्गः न निवर्तते; उत्तमपुरुषः तं त्र्यंबकजलैः स्नानं कारयेत्। अन्धोनमूलस्थले पिण्डं सम्यक् दत्त्वा, तस्य पितरः यावत् चन्द्रसूर्यौ तिष्ठतः तुष्टाः। उत्तरायणसमये, यः तत्र स्नानं करोति—नरः वा नारी वा—शुद्धेन वासेन तीरथवासं करोति, स प्रातः सिद्धेश्वरं पूज्य तां स्थितिं प्राप्नोति या सर्वयज्ञैः अप्राप्या। तीरथकालसमये, यः शोभनः सौभाग्यवान् भवति, स राजा समुद्रपर्यन्ते मर्त्येषु जायते। यदि क्षेत्रपालं वा दण्डधरं वा न पश्यति, तस्य यात्रा व्यर्था; कर्णाभरणधारिणं न पश्यन्। तीरथस्य फलं ज्ञात्वा सर्वे देवाः समागच्छन्ति, पुष्पवर्षं कुर्वन्ति, पुष्पेश्वरं स्तुवन्ति। नारदः उवाच: ततः भक्त्या भार्गवेशं गन्तव्यम्, यत्र दैत्याः विष्णुना तिरस्कृत्य विनष्टाः। तत्र, राजन्, स्नानं कृत्वा सर्वपापात् विमुक्तिः; शुक्लतीर्थस्य उत्पत्तिं शृणु, पाण्डुनन्दन। हिमालयस्य रम्यशिखरे, विविधरत्नैः शोभिते, उदयार्कसदृशे, कनकपातवत् दीप्ते। स्फटिकवज्रपद्मभिः, विचित्रशिलातले, दिव्यजाम्बूनदकाञ्चने, बहुपद्मैः भूषिते। तत्र महादेवः सर्वज्ञः, नित्यः, लोकहितः, शान्तः, गणैः परिवृतः उपविष्टः। स्कन्देन, नन्दिना, महाकालेन, वीरभद्रेण, अन्यैः गणैः उमया सह, देवः मार्कण्डेयेन पृष्टः। "देवदेव, महेश्वर, इन्द्रादिभिः कामदः स्तुतः, संसारदुःखात् भयम् अस्ति—सुखोपायं कथय। भगवन्, भूतभव्येश, सर्वपापक्षयकर, महेश्वर, सर्वतीर्थेषु परमं तीर्थं कथय।" ईश्वरः उवाच: "शृणु, भाग्यशाली ऋषे, सर्वशास्त्रविशारद, स्नानादिकं कृत्वा, तत्र ऋषिगणैः सह गच्छ।" मनुः, अत्रिः, याज्ञवल्क्यः, कश्यपः, अङ्गिराः, यमः, आपस्तम्बः, संवर्तः, कात्यायनः, बृहस्पतिः, नारदः, गौतमः च धर्मकाम्याय तीर्थानि पृच्छन्ति: गङ्गा कनखले, प्रयागः, पुष्करः, गया च। कुरुक्षेत्रं च, सूर्यग्रहणे, दिवा वा रात्रौ वा, शुक्लतीर्थं महाफलं ददाति। दर्शनस्पर्शस्नानध्यानतपःहविरुपवासैः, शुक्लतीर्थस्य महाफलं लभ्यते। शुक्लतीर्थं नदीमध्ये स्थापितं, तत्र राजर्षिः चानिकः सिद्धिं प्राप्तवान्। एतत् पुण्यक्षेत्रं योजनपरिमाणं विस्तारयति; शुक्लतीर्थं सर्वपापं नाशयति। तस्य दर्शनं पदाग्रतः अपि ब्रह्महत्यापापं नाशयति; तत्र, श्रेष्ठऋषे, अहं उमया सह तिष्ठामि। वैशाखस्य शुद्धे मासे, कृष्णचतुर्दश्यां, कैलासात् आगत्य अहं तत्र उपस्थितः।