राजन्, तत्र स्नानं कृत्वा पुरुषः देवान् सहितः प्रमोदते, यथाकामं रूपं धारयन् पञ्चसहस्रवर्षाणि भुङ्क्ते। ततः स तडित्वान् मेघस्यागमनस्थलं प्रति गच्छेत्; तस्य तीर्थस्य प्रभावेन इन्द्रजित् नाम लोकः प्राप्यते। अनन्तरं मेघरवस्थानं गन्तव्यम्, यत्र मेघाः निनदन्ति; तत्र मेघनादः नाम समूहः श्रेयः प्राप्तवान्। ततः, राजन्, ब्रह्मावर्तं नाम स्थानं गन्तव्यम्; तत्र ब्रह्मा सदा स्थितः, हे युधिष्ठिर। तत्र स्नानं कृत्वा, राजन्, स ब्रह्मलोकस्य सम्मानं लभते; ततः अंगारेश्वरतीर्थे नियमेन उपवासं चाचरति। एवं पापैः सर्वैः विशुद्धात्मा रुद्रलोकं प्राप्नोति; ततः, राजन्, श्रेष्ठं कपिलातीर्थं प्रति गच्छेत्। तत्र स्नानं कृत्वा, राजन्, गवां दानस्य फलं लभते; ततः काञ्चीतीर्थं यायात्, यत्र दिव्यर्षिगणाः सदा संति। तत्र स्नात्वा, राजन्, स गवां लोकं प्राप्नोति; ततः, राजन्, श्रेष्ठं कुण्डलेश्वरं प्रति गच्छेत्। तत्र रुद्रः उमया सह स्थितः; तत्र स्नात्वा, राजन्, स देवैः अपि दुरजयः भवति। अनन्तरं पिप्पलेश्वरं गच्छेत्, यः सर्वपापविनाशकः; तत्र गत्वा, राजन्, रुद्रलोकस्य सम्मानं लभते। ततः, राजन्, विमलतीर्थं, विमलेश्वरं प्रति गच्छेत्; तत्र भगवता सुरशिरो विन्यस्तम्। तत्र प्राणान् त्यजन् रुद्रलोकं प्राप्नोति; ततः पुष्करिण्यां स्नानं कुर्यात्। केवलं स्नानकर्मणा तत्र मनुष्यः इन्द्रासनस्य अर्धं प्राप्नोति; नर्मदा, सर्वनदीषु श्रेष्ठा, रुद्रदेहात् उत्पन्ना। सा स्थावरजङ्गमानि सर्वाणि प्राणिनः भगवता महात्मना, सर्वदेवतिशयिना, उद्धरति। सा मुनिसंघाय विशेषतः अस्मभ्यं वर्णिता; मुनिभिः स्तूयमाना नर्मदा नदी प्रमुखा इति कीर्तिता। रुद्रदेहात् उत्पन्ना सा लोकानां हिताय सदा पापानि हरति, सर्वैः प्राणिभिः पूज्यते। सा देवैः, गन्धर्वैः, अप्सरोगणैः च स्तूयते; नमः ते पुण्ये आद्ये अप्सु, नमः ते समुद्रगामिनि। नमः ते मुनिगणैः शङ्करदेहसमुत्थिते, धर्मनिष्ठे सुन्दरे, देवगणैः पूजिते च। नमः ते सर्वपावनि, परमपुण्ये, विश्वपूजिते; यः एषां स्तोत्रं नित्यं शुद्धचित्तः पठति, स मानवः— ब्राह्मणः वेदं प्राप्नोति, क्षत्रियः विजयी भवति, वैश्यः समृद्धिं लभते, शूद्रः शुभां गतिं प्राप्नोति। यः अन्नकामः सदा स्मरणमात्रेण अन्नं लभते; महेश्वरः स्वयम् नर्मदायाः सेवकः। अतः एषा नदी पुण्या, ब्रह्महत्या-पाप-नाशिनी इति विद्धि। नारदः उवाच— तस्मात् प्रभृति ब्रह्मा च तपस्विनः कामक्रोधविवर्जिताः ऋषयः च नर्मदां सेवन्ते, राजन्। यदा तस्य देवस्य शूलः पृथिव्यां पतितः दृष्टः, तदा तस्य पुण्यं महात्मना शङ्करेण कथितम्। शूलभेदः नाम तीर्थं परमपवित्रं प्रसिद्धम्; तत्र स्नात्वा देवतां च पूज्य, सहस्रगवां दानस्य पुण्यं लभते। यः तत्र तीर्थे त्रिरात्रं महादेवं पूज्य पूजनं करोति, स संसारात् मोक्षं लभते। ततः भीमेश्वरं, श्रेष्ठं नर्मदेश्वरं, तथा आदित्येश्वरं, अज्यमधुना सह, गच्छेत्। मल्लिकेश्वरं पूज्य, जन्मफलम् आप्नोति; ततः वरुणेश्वरं, श्रेष्ठं निरजेश्वरं च पश्येत्। पञ्चलिङ्गदर्शनात् सर्वतीर्थफलम् आप्यते; ततः, राजन्, यत्र संग्रामः कृतः, तत्र गच्छेत्। कोटितीर्थं नाम पुण्यस्थानं प्रसिद्धम्, यत्र दैत्याः युद्धं कृतवन्तः; यत्र दानवाः अहंकारिणः हताः। तेषां शिरांसि गृहीतानि, तैः हतानां समूहेन देवः महेश्वरः शूलपाणिः प्रतिष्ठापितः। तत्र कोटिः हताः, तस्मात् कोटेश्वरः इति कथ्यते; तस्य तीर्थस्य दर्शनात् सः सशरीरः स्वर्गं प्राप्नोति। ततः, इन्द्रस्य ईर्ष्यया, स वज्रेण निरुद्धः; तस्मात् स्वर्गस्य गमनं लोकानां निषिद्धम्। तत्र नारिकेलं घृतयुतं समर्प्य, देवता सह प्रदक्षिणां कृत्वा, शिरसि धारयेत्; पाण्डव, राजा सर्वकामसमृद्धिम् आप्नोति। मृतः स रुद्रगतिं प्राप्नोति, पुनरिह न जायते; स्वर्गं गत्वा, तत्र राज्यं कृत्वा, पुनरागत्य दिव्यं पदं प्राप्नोति। एवं त्रयोदश्यां महादेवं पूज्य, यः तत्र स्नानं करोति, स साक्षात् सर्वयज्ञफलम् आप्नोति। ततः, राजन्, अतीव रमणीयं पुण्यस्थानं, श्रेष्ठं अगस्त्येश्वरं गच्छेत्, मनुष्यपापक्षयाय। तत्र, राजन्, स्नानात् ब्रह्महत्यापापात् विमुक्तिः लभ्यते, विशेषतः कार्तिककृष्णचतुर्दश्यां। ध्याननिष्ठः, आत्मसंयमी, स घृताभिषेकं देवतायै कुर्यात्; एकविंशतिसमेतकुलैः सह, सः दिव्यगतिं न जहाति। तत्र गवां, उपानहः, छत्रं, कंबलम्, अन्नं च ब्राह्मणाय दद्यात्; एतत् सर्वं कोटिगुणं फलं ददाति। ततः, राजन्, सः श्रेष्ठं सूर्यस्य स्थानं प्रति गच्छेत्; तत्र स्नानात् सिंहासनस्थस्य पदं प्राप्नोति। एवं, राजन्, पुण्यतीर्थयात्रायाः महिमानं शृणु, यत्र स्नानदानपूजनादिभिः पुण्यलोकाः, दिव्यफलानि, पापक्षयश्च सुलभः स्युः।