बाणः परमेश्वरस्य समीपे भक्त्या विनतमनाः प्राञ्जलिः प्रार्थयामास—"यदि त्वया मया सह युद्धे मम वधः निश्चितः, तर्हि मम लिङ्गं नाशं नयातु मा, भगवन्, तव पादसङ्ग्रहम् एव मम प्राप्नोमि। जन्मजन्मनि, महादेव, तव पादयोः सदा भक्तिमान् अस्मि। अहं तोटकच्छन्दसा परमेश्वरं स्तुत्वा, 'ॐ नमः शिवाय शङ्कराय सर्वकर्मणे, नमो भवाय भीमाय महेशाय शिवाय, कामाङ्गहन्त्रे त्रिपुरान्तकाय, अन्धकदर्पदलनाय,' इति स्तुतिः कृतवती। 'स्त्रियः प्रियाय, स्नेहेन विभक्ताय, देवगणैः सिद्धगणैः, हयमुखैः, वानरमुखैः, सिंहमुखैः, गजमुखैः, इन्द्रेण च, लघुप्रमुखैः दीर्घमुखैः च, नताय नमः। असुरैः शतानि शरीराणि कृत्वापि अप्राप्याय, बहुशरीरैः अपि न क्लेशिताय, चन्द्रशेखराय, नमः। पुत्रैः, भार्याभिः, परिचारकैः, धनैः सह सदा विजयम्, स्मरणं च मे ददातु। बहुशरीरपीडितः अहं, अद्य महापातकमार्गं प्राप्तवान्। मम पापकर्म न निवर्तते, पुण्यकर्म अपि परित्यक्तम्; दया विचलति, मनश् च सञ्चलति, अयं मोहः दूषितबुद्ध्या निगृहीतः।' 'यः कश्चित् एतां दिव्यां तोटकस्तोत्रां शुद्धेन मनसा भक्त्या पठति, तस्मै बाणवत् रुद्रः स्वयं वरदः भवति।' इति। एवं महेश्वरः तस्य स्तुत्या प्रीतः सन्, स्वयं तस्मै वरं ददौ—"मा भयम्, वत्स; सौवर्णे स्थेहि, दानव, पुत्रैः पौत्रैः भार्याभिः परिचारकैः च सह। अद्य आरभ्य, बाण, त्वं देवैः अपि अभेद्यः, इति स भगवान् देवानां प्रभुः तस्मै वरं ददौ।" सः अमरः अक्षयः च लोके अभवत्, निर्भयः विचरन्, ततः रुद्रः सप्तशिखं अपि निगृह्य तिष्ठति। तृतीयं नगरे महात्मना शङ्करेण रक्षितम्; रुद्रतेजसा तद् नगरे दिवि नित्यं सञ्चरति। एवं त्रिपुरं महात्मना शङ्करेण दग्धम्; ज्वालामालया दीप्तम् भूमौ पतितम्। तस्य एकं नगरे श्रीशैले त्रिपुरान्तकेन पतितम्; द्वितीयं अमरकण्टकशैले पतितम्। त्रिपुरे दग्धे, राजन्, बहवः रुद्राः स्थापिता अभवन्; दीप्तं तद् नगरे तत्र पतितम्, तस्मात् सः ज्वालेश्वर इति प्रसिद्धः। तस्मात् दिव्या ज्वाला ऊर्ध्वं गता, स्वर्गं प्राप्तवती; तदा देवासुरकिन्नराणां महान् क्रन्दः अभवत्। रुद्रेण तद् बाणं महेश्वरस्य श्रेष्ठे नगरे स्थापितम्; यः तं अमरकण्टकगिरिं गच्छति—चतुर्दशभुवनानि सहस्रकोटिवर्षाणि भुक्त्वा, त्रिंशत्कोटिवर्षाणि च, ततः पृथिव्यां समागतः धर्मात्मा राजा भवति; एकच्छत्रेण भूमिं पालयति, नात्र संशयः। अयं अमरकण्टकः, महाभाग, सर्वतः पुण्यः; यः तत्र चन्द्रसूर्यग्रहणे गच्छति—महेश्वरदर्शनात् अश्वमेधस्य दशगुणं पुण्यं लभते, देवलोकं प्राप्नोति। सूर्ये राहुणा गृहीते जनाः तत्र समूहतः यान्ति; सर्वं पुण्यं तत्र अमरकण्टकगिरौ लभ्यते। तत्र पुण्डरीकयागफलम् आप्नोति; अमरकण्टकगिरौ ज्वालेश्वराख्यः देवः। तत्र स्नात्वा मृतः स्वर्गं याति, पुनर्जन्म न लभते; ज्वालेश्वरे जीवनत्यागी स्वर्गं प्राप्नोति। श्रद्धया चन्द्रसूर्यग्रहणे शृणोति यः, सः अपि फलं शृणु—अमराख्याः देवाः अमरकण्टकगिरौ वसन्ति। सः रुद्रलोकं सृष्ट्यन्ते पर्यन्तं लभते, तत्र अमरेश्वरगिरिकूलसमीपे। तत्र अनेकेषु मुख्यर्षयः नियमपरायणाः तपः कुर्वन्ति; अमरकण्टकप्रदेशः एकयोजनपरिमितः। काम्यः अकाम्यः वा, यः तत्र नर्मदाजले स्नाति, सः सर्वपापैः विमुक्तः रुद्रलोकं याति। नारद उवाच—नर्मदायाः उत्तरतीरे एकं पुण्यक्षेत्रम् अस्ति, एकयोजनपरिमितम्, पत्रेश्वरनाम्ना, सर्वपापप्रणाशकः। तत्र स्नात्वा नरः, राजन्, देवैः सह रमते, पञ्चसहस्रवर्षाणि इच्छया रूपं गृह्णाति। ततः सः तत्र गच्छेत् यत्र मेघः आगतः, तत्र इन्द्रजिद् नाम फलं लभ्यते। ततः मेघरवगिरिं गच्छेत्, यत्र मेघा गर्जन्ति; तत्र मेघनादगणः श्रेयः प्राप्तः। अनन्तरं, राजन्, ब्रह्मावर्तं गच्छेत्, यत्र ब्रह्मा नित्यं तिष्ठति, युधिष्ठिर। तत्र स्नात्वा ब्रह्मलोकं पूज्यते; ततः अङ्गारेश्वरतीर्थे नियमेन उपवासं कुर्यात्। सर्वपापविमुक्तात्मा रुद्रलोकं याति; ततः श्रेष्ठं कपिलातीर्थं गच्छेत्। तत्र स्नात्वा गवां दानस्य फलं लभते; ततः काम्चीतीर्थं दिव्यर्षिसंघैः सेव्यमानं गच्छेत्। तत्र स्नात्वा गवां लोकं प्राप्नोति; ततः श्रेष्ठं कुण्डलेश्वरं गच्छेत्। तत्र रुद्रः उमया सह स्थितः; तत्र स्नात्वा देवैः अपि अभेद्यः भवति। ततः पिप्पलेश्वरं गच्छेत्, सर्वपापनाशनम्; तत्र गत्वा रुद्रलोके पूज्यते। एवं पुण्यक्षेत्रयात्रया, स्नानैः, स्तुतिभिः, शिवभक्त्या च, जीवः पापान्मुक्तः, पुण्यलोकान्, रुद्रलोकं, ब्रह्मलोकं च प्राप्नोति।