उत्तरकुरवः पुण्यकृतां शरणं, सुपार्श्वस्य पुत्रः विहंगसुमुखः अपि तत्र स्थितः। सः सुवर्णकाकान् दृष्ट्वा चिन्तयामास। मेरुः पक्षिणां मध्ये, श्रेष्ठः, अधमः च, सर्वत्र स्थितः। सः भेदं न कुर्वन् इति कारणात् अहं तं त्यजामि; तं सूर्यः, दीपानां श्रेष्ठः, सदा अनुगच्छति। चन्द्रमा ताराभिः सह, वायुश्च, तं दिव्यपुष्पैः भूषितं महागिरिं परिक्रामतः, हे विप्र। तस्य सर्वे रम्यप्रासादाः शुद्धजम्बूनदेन परिवृताः; तत्र देवाः, गन्धर्वाः, असुराः, राक्षसाः च समूहशः निवसन्ति, हे ब्राह्मणाः। तत्र अप्सरसां समूहैः सदा संयुक्ताः, ते पर्वते क्रीडन्ति; ब्रह्मा, रुद्रः, शक्रः देवाधिपः अपि तत्र स्थिताः। ते समागत्य, विविधैः दानैः सह, अनेकयज्ञान् कुर्वन्ति; तत्र तुम्बुरुः, नारदः, विश्वावसु, हाहा, हूहू च वर्तन्ते। अमृतश्रेष्ठं समीपं गत्वा, ते विविधैः स्तोत्रैः तं स्तुवन्ति; सप्तर्षयः महात्मानः, कश्यपः प्रजापतिः अपि तत्र स्थिताः। ते तत्र, हे शुभे, सर्वेषु उत्सवेषु सदा गच्छन्ति; मेरुशिखरे दैत्यैः उशना कव्यः पूज्यते। तस्य रत्नानि सुवर्णमयं, रत्नगिरयः तत्र; तत्र शुभः कुबेरः चतुर्थांशं भुङ्क्ते। तत्र मानवेषु धनस्य भागं ददाति; पर्वते दिव्यवनं सर्वऋतुपुष्पैः भूषितं स्थितम्। तत्र रम्यं कर्णिकारवनं शिलाखण्डैः समुत्थितम्; तत्र पशुपतिः स्वयम् दिव्यैः सह जनैः रमते। भगवान् स्रष्टा तत्र उमया सह कर्णिकारमालां पादान्तपर्यन्तं धारयन् रमते। त्रिसूर्यसदृशं त्रिनयनं, घोरतपः, सद्व्रतं, सत्यम् वदन्तः तं पश्यन्ति। महान् भगवान् दुष्टैः न दृश्यते; तस्य शिखरात्, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, क्षीरधारा प्रवहन्ति। अपरिमितरूपा, भीषणनिनादयुक्ता, शुभा गंगा, भागीरथी, पुण्यसमृद्धा तत्र स्थिताः। सा शीघ्रं प्रवहन्ती, चन्द्रसरोवरं प्रविश्य, तेन पुण्यं सरः, समुद्रसमानं, उत्पादितम्। पर्वताः अपि तां सहनं न शेकुः, किन्तु पिनाकधृक् तां शिरसि लक्षवर्षाणि धारयामास। मेरु पश्चिमे, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, केतुमालः स्थितः; तत्र जम्बूद्वीपे महादेशः अस्ति, हे द्विज। तत्र, हे श्रेष्ठाः, आयुः दशसहस्रवर्षम्; पुरुषाः सुवर्णवर्णाः, स्त्रियः अप्सरससदृश्याः। तत्र मानवाः रोगशोकविहीनाः, मनः सदा प्रमुदितम्, शरीरं निर्मलसुवर्णदीप्त्या दीप्तम्। गन्धमादनशिखरे कुबेरः, राक्षसैः सह, अप्सरसां समूहैः परिवृतः, गुह्यकाधिपः रमते। गन्धमादनसमीपे अन्ये पापविहीनाः, श्रेष्ठायुः एकादशसहस्रवर्षम् प्राप्ताः वसन्ति। तत्र पुरुषाः कृष्णाः, ब्राह्मणाः शक्तियुक्ताः, स्त्रियः सर्वाः रम्यरूपाः नीलोत्पलदलदीप्त्या दीप्ताः। नीलोत्पलाख्यं प्रदेशः श्वेतद्वीप-हिरण्यकात् श्रेष्ठः; ऐरावतभूमि, हे ब्राह्मणाः, बहुजनसमाकीर्णा। धनुखण्डे दक्षिणोत्तरौ पुण्यप्रदेशौ, मध्ये इलावृतम्, पञ्च प्रदेशाः सन्ति। उत्तरप्रदेशः प्रत्येकं पूर्वात् गुणैः—आयुः, आकारः, आरोग्यं, धर्मः, कामः, धनम्—अधिकः। तत्र सर्वे प्राणीणि एतैः गुणैः युक्ताः, हे महात्मन्; एवं पुण्यभूमिः पर्वतैः भूषिता। हेमकूटः महान् पर्वतः, कैलासः अपि; तत्र वैश्रवणः देवः गुह्यकैः सह रमते। कैलासस्य उत्तरं, मैनाकपर्वतसमीपे, दिव्यः महान् हिरण्यशृंगः रत्नमयः स्थितः। तस्य समीपे दिव्यं, शुद्धं, सुवर्णवालुकायुक्तं रम्यं विष्णुसरः नाम सरः, यत्र भगीरथः नृपः कदाचित् स्थितः। गंगा, भागीरथी दृष्ट्वा, भगीरथः तत्र बहुवर्षाणि निवसित्वा, रत्नमययूपाः, सुवर्णक्षेत्राणि तत्र सन्ति। तत्र यज्ञान् कृत्वा, सहस्राक्षः सिद्धिं प्राप्तवान्; तत्र नित्यं स्रष्टा, श्रीपतिः, सर्वलोकैः पूज्यते। तत्र दीप्तिमान् सर्वतः पूज्यते, नरा-नारायणाभ्यां सह, ब्रह्मणा, मनुना, स्थाणुना च पंचमः। त्रिपथगा गंगा तत्र प्रथमं प्रतिष्ठिता; ब्रह्मलोकात् निर्गत्य, सप्तधारा विभाज्यते। ताः वातोदका, नलिनी, पार्वती, सरस्वती, जम्बुनदी, सीता, सप्तमी गंगा सिन्धु। सा अगम्या, दिव्या, शक्तियुक्ता, यज्ञेषु सहस्रयुगान्ते पूज्यते। सरस्वती कदाचित् प्रकटते, कदाचित् तिरोहिताभवति; एता सप्त दिव्यगंगाः त्रिलोकप्रसिद्धाः। हिमवति राक्षसाः वसन्ति, हेमकूटे गुह्यकाः; निषधपर्वते सर्पाः, नागाः, गोकर्णे तपःस्थितिः। श्वेतः सर्वदेव-असुरपर्वतः, निषधः गन्धर्वाणां वासः, नीलः ब्रह्मर्षिणां वासः।