यत् विष्णुशर्मणा कथितं, तत् यथावत् पूर्वमेव घटितं मया ते निवेदितम्। एतत् सर्वं पितुः मुखात् अहं विंशत्यब्दपूर्वं श्रुतवान्। एकदा गार्हस्थ्यकर्मणि मां समर्थं दृष्ट्वा, मम पिता वैराग्यम् आसाद्य गृहं मयि समर्प्य न्यवसत्। स धर्मात्मा गोविन्दभक्तः, विषयेषु सङ्गस्य दोषं निर्दिश्य, विष्णुभक्तेः पुनः पुनः स्तुतिं कृत्वा, माम् इदं प्राह। पितुरुवाच— “बुद्धिमन्, अहं जरां प्राप्तः, केशाः श्वेताः जाताः। तस्मात् सतां सेवितं गोविन्दपादकमलं सेविष्ये। तस्य सेवया मनः शुद्धं स्थिरं च भवति; एवं स्वात्मनि तृप्तः पुरुषः किञ्चिद् अपि न कामयते। स कामरहितः, सुखदुःखयोः अनुभवन्, शुभाशुभकर्मभोग्यः, तयोः समाप्तौ शरीरं त्यक्त्वा अजः भवति। यावत् भोग्यं वित्तं प्राप्यते, चेतनानन्दं न लभ्यते; यदा तद् लभ्यते, सर्वम् अन्यद् अमृतस्य तक्रवत् तु तुच्छं भवति। एषा हि हरिमायाशक्तिः देहिनं मोहयति; स न हितं वेत्ति, यथा मद्यपः न वेत्ति। स एव स्वेच्छया, स्वकाले, प्रवृत्तिं निवृत्तिं च, ज्ञानमज्ञानं च, करोति; स हि भगवान् बालवत् क्रीडति। यः वेदविहितं कर्म फलं कामयमानः करोति, स परमां प्रवृत्तिं इति स्मृतः, तस्य च यज्ञः भगवति समर्प्यते। यथा दग्धबीजानि न वर्धन्ते, यथेष्टं प्रयत्नेन अपि, तथा निष्कामानि कर्माणि विश्वेशाय समर्पितानि न फलं जनयन्ति। सुखदुःखदायककर्मणां नाशः मोक्षः, तेषां उत्पत्तिः बन्धः इति शास्त्रस्य निर्णयः। तस्मात् वेदविहितानि कर्माणि फलाकाङ्क्षां विहाय कुर्वन्, हरौ भक्तिं हृदि धारयन्, तीर्थेषु विचरामि। एवम् आरब्धकर्माणि सहमानः, अन्यानि संयम्य, साधुसङ्गऔषधं पीत्वा संसाररोगं नाशयिष्यामि।” एवं पितुः वचनानि श्रुत्वा, अहं विष्णुशर्मा तस्मै प्रत्युवाचं— तद् शृणु। तदा वणिजः पुत्रः अवदत्— “एषः पुरुषः दुष्प्रसादः; मम कीर्तिं न वदिष्यति। दुष्टकुलात् पलाय्य सः गत्वा गन्तुम् इच्छति। एषा विष्णुप्रसूतिः नदी, त्रैलोक्यपावनी, दूरात् अपि पापं हरति इति प्रसिद्धा; कथं त्वं तां त्यजसि? मगधदेशे पापी मरणं प्राप्नोति चेत् अपि, गङ्गायां म्रियते सः, सः स्वपापानि त्यक्त्वा स्वर्गं याति। सगरस्य महात्मनः षष्टिसहस्रपुत्राः कपिलक्रोधदग्धाः, तस्या स्पर्शेन स्वर्गं गताः। एषा दिव्यानां नदीनां श्रेष्ठा, मोक्षप्रदा, मोक्षकामैः सेविता; तां त्यक्त्वा अन्यत्र मा गच्छ। देवैः पूजिता सा गङ्गा समीपस्थिता; यद्यपि इच्छसि, सा भक्तानां कामान् ददाति। पशवः अपि, अज्ञानिनः, तस्या जलमध्ये म्रियन्ति चेत्, ब्रह्मभावं प्राप्नुवन्ति; कथं त्वं तां त्यजसि?” शिवशर्मा उवाच— एतानि वचनानि श्रुत्वा, सत्यप्रियः मे पिता तदा गृह एव स्थित्वा, सर्वसंसारविषयात् निवृत्तः। स त्रिकाले प्रतिदिनं गङ्गायां स्नानं कृत्वा, यत्र यत्र पुराणं गृहस्यास्ति, तत्र एव गच्छन् स्थितवान्। एकदा यमुनातीर्थस्य माहात्म्यं श्रुत्वा, सः स्थिरधीः तस्य पावनस्थलस्य कीर्तिं शुश्राव। अविमुक्तात्, हरिद्वारात्, प्रयागात्, पुष्करात्, अयोध्यायाः, द्वारकायाः, काञ्च्याः, मथुरायाः, अन्यस्मात् च— सर्वतीर्थरससमेतं पुण्यं, तस्य पुत्रेण श्रुत्वा, मे पितरं शतगुणाधिकं ज्ञातवान्। सः गृहम् अविज्ञातः सर्वैः त्यक्त्वा, अत्रैव पावनतीर्थे आगतः— सः महात्मा, गोविन्दपाददासः, यथा वयं। अत्र आगत्य, मम पिता, मोक्षकामः, त्रिसन्ध्यं वेदप्रबोधकतीर्थे स्नानं कृत्वा, कतिपयान् मासान् अत्र उत्तमतीर्थे निवसत्। सः प्राज्ञः, निराशः, स्वधर्मान् स्वगृहे कृत्वा, एकदा तु तस्य गृहे, महती ज्वरव्यथा अप्रत्याशितया समुपस्थितम्। स महतीं पीडां प्राप्य, चेतनां नष्टां च, क्षणं तु मूर्च्छितः स्थितवान्। अनन्तरं चेतनायां पुनः प्राप्तायां, सः चिन्तयामास— “हा, दुःखं प्राप्नोमि, धर्मात्मा मम पुत्रः दूरस्थः। स बुद्धिमान्, मां ज्वरदग्धं सान्त्वयेत्; किन्तु अहं अयथोचितस्थानं गत्वा महापापं कृतवान्। तस्य प्रायश्चित्तं न कृतम्; ननु मम शुभगतिर्न स्यात्। मम पुत्रः आगमिष्यति, तस्मै द्रव्यम् दास्यामि। यत् गृहे गुह्यं रक्षितम्, यत् अदृष्टं, तत् अपि दास्यामि।” एवं चिन्तयतः, वर्षेण पीडितः कश्चन यात्रिकः, शीतार्तः, वर्षात् कम्पमानः, प्रविश्य, पितरं शयानं दृष्ट्वा समीपमगच्छत्। स तं मुनिं विज्ञाय, सस्नेहम् प्रणम्य, उवाच— “मुनिवर, किमर्थं शेषसे? संध्याकालः प्राप्तः। सूर्यः अस्तं याति; न इदं निद्राकालः।” एवं यात्रिकस्य वचनं श्रुत्वा, मम पिता शरभः, ज्वरदग्धशरीरः, किञ्चित् प्रयत्नेन तस्मै उवाच— “यात्रिक, मम वचनानि शृणु, यानि अहं तव पुरतः वदामि।