एकं पुरातनं रूपं परमं महत् पाद्मं विद्यते। तस्य शिरः ब्राह्मं कथ्यते, हृदयम् तु पद्मं, यत् हरये स्वयमेव सम्बद्धम्। दक्षिणं भुजं वैष्णवम्, वामं शैवम्, महेश्वरस्य च; उरू भगवतः भागवतौ, नाभिः नारदस्यैव। दक्षिणः पदः मार्कण्डेयः, वामः आग्नेयः, दक्षिणं जानु भविष्यम् महात्मनः विष्णोः। वामं जानु ब्रह्मवैवर्तम्, दक्षिणं गुल्फं लिङ्गम्, वामं गुल्फं वाराहम्। केशाः स्कन्दपुराणम्, त्वचः वामनः स्मृतः; पृष्ठं कूर्मः, मेदः मत्स्यः। मज्जा गरुडः, अस्थीनि ब्रह्माण्डम्; एवं विष्णुः हरिः पुराणरूपः अभवत्। तत्र हृदयम् पाद्ममेव, तस्य श्रवणेन अमृतत्वम् प्राप्यते। पाद्मपुराणम् हरिः स्वयम् देवः। यस्य कश्चन एकं अध्यायं पठति, सः सर्वपापेभ्यः विमुक्तः; अत्र आद्यं स्वर्गः, पाद्मस्य सर्वफलप्रदः। महान् पापी अपि स्वर्गखण्डस्य श्रवणेन, पापात् मुक्तः भवति, यथा सर्पः पुरातनं त्वचं त्यजति। दुष्टाचारी अपि, सर्वधर्मात् बहिष्कृतः, आदिस्वर्गस्य श्रवणेन तस्य फलं प्राप्नोति। आदिस्वर्गस्य श्रवणेन मनुष्यः तद् फलम् अवाप्नोति; यदि प्रयागे मासे माघे नित्यं स्नानं कुर्यात्— यथा स्नानात् पापात् विमुक्तिः, तथा श्रवणात्; स्वकायसमं सुवर्णं दत्त्वा, भूमिं च दत्त्वा, इव। यत् दानं दत्तम्, यः ऋणं दरिद्राय दत्तम्, यथा हरिसहस्रनामं पुनः पुनः जपितम्। सर्वदानानि, सर्वाध्ययनानि, सर्वकर्माणि, तानि कृतानि इव; बहवः आचार्याः तेषां पोषेण स्थापिताः। भयस्थानेषु वासिनः निर्भयता दत्ता, द्विजश्रेष्ठ; गुणविद्यान्यायसम्पन्नान् सम्मानितवान्। मेषकर्कटकयोः मध्ये अतीव शीतलं जलं दत्तम्; ब्राह्मणगवां हिताय स्वजीवनं अपि त्यक्तम्। अन्यानि पुण्यकर्माणि अपि तेन बुद्धिमता कृतानि; सभायां पुरातनं भागं पठितं श्रावितम् च। स्वर्गं प्राप्त्वा, विविधान् सुखान् अनुभूयति; अन्तःपुरस्त्रियः मध्ये सुखेन जागर्ति। किङ्किणीजलनादैः मधुरभाषया च, इन्द्रस्य सिंहासनस्य अर्धं भागं उपभुङ्क्ते, चिरं इन्द्रलोकं वसति। ततः सूर्यलोकं गच्छति, तत्र चन्द्रलोकं; सप्तर्षिगृहं सुखानि भुञ्जित्वा, ध्रुवलोकं प्राप्नोति। ततः ब्रह्मलोकं गत्वा, दिव्यं शरीरं लभते; तत्र ज्ञानं प्राप्त्वा, परमं मोक्षं प्राप्नोति। धार्मिकैः सह वासः, तीर्थे स्नानम्, सत्सम्बद्धं संवादः, सत्शास्त्रश्रवणम्—एतत् ज्ञेयम्। तत्र महाशास्त्रं पाद्मं, सर्वपरम्पराफलप्रदं, तस्य स्वर्गखण्डः, उत्तमं पुण्यफलम् ददाति। गोविन्दं पूजयेत्, हरिं नमेत्, एकं परमं देवम्; शुद्धसुखलोकान् प्राप्स्यसि। जनाः, हरिनाम्नः श्रवणं जपं च कुर्यात्; दुःखसागरस्य पारं इच्छन्तः, इच्छितं फलम् अवाप्स्यन्ति। इति श्रीपाद्ममहापुराणस्य स्वर्गखण्डे द्विषष्टितमोऽध्यायः समाप्तः। अहं गोविन्दस्य पद्मपादौ नमामि, या लक्ष्म्या पूज्यते, परमोत्कृष्टः, सर्वभूतानां हृदयेषु वसति, महतां परमाश्रयः। एकदा सर्वऋषयः, अग्निसमानप्रभा, हिमालये निवसन्तः, वेदेषु निपुणाः, त्रिकालज्ञाः, महात्मानः, नानापुण्यस्थानेषु स्थिताः—महेंद्रपर्वत, विंध्य, अर्बुदा, पुष्कर, श्रीशैल, कुरुक्षेत्र, धर्मारण्य, दण्डकारण्य, जम्बूपथ, सत्य—एवं अन्ये शुद्धऋषयः शिष्यमित्रैः सह, नैमिषारण्यं सुत्तुम् उत्सुकाः आगच्छन्। ते शौनकं विधिवत् पूज्य, तेन सम्मानिताः, विविधेषु उत्तमासनेषु क्रमशः उपविष्टाः। शौनकप्रदानासनेषु तपस्विनः, कृष्णाश्रयाः, पवित्रकथासु आप्यायनं कर्तुम् आरब्धवन्तः। तेषां संवादः समाप्तः, तत्र महातेजस्वी सुप्रसिद्धः सूतः आगच्छत्। स व्यासशिष्यः, पुराणविद्, रोमहर्षणनामकः; तान् प्रणम्य, तैः सम्मानितः। शौनकादिभिः महर्षिभिः, रोमहर्षणः व्यासशिष्यः, सम्यक् उपविष्टः। तदा भाग्यशालिनः तपस्विनः शौनकाध्यक्षाः, तं पृच्छन्ति; ऋषयः ऊचुः—“हे पुराणविद्, हे रोमहर्षण, व्रतधारिन्— त्वत्तः पूर्वं पुण्यकथा पुराणानां श्रुताः; अधुना हरिकथासु संलग्नाः। तद् एव लोकानां परमं धर्मः, यतः परमात्मनः भक्ति उत्पद्यते; तस्मात् पुनः हरिकथायुक्तं पुराणं कथय। हे सूत, हरिकथाभ्यः अन्याः कथाः श्मशानसदृशीः; हरिः तीर्थरूपेण स्थितः—एवं श्रुतम्।” इति कथा।