दानं स्वर्गस्य सोपानं इति स्मृतं, दानं पापं नाशयति। गोविन्दस्य भक्त्या च पूजया पुण्यं बहुलं वर्धते। यदि मर्त्ये बलं विद्यते, तस्य व्यर्थं व्ययः न कर्तव्यः; आलस्यं विना, हरीं पुरतः नृत्यं गायनं च कर्तव्यम्। यद् यत् कस्यचित् अस्ति, तत् सर्वं कृष्णाय समर्पयेत्; कृष्णाय यत् समर्प्यते, तस्य शुभं भवति, अन्यत्र यत् दीयते, तेन सुखं न प्राप्यते। नेत्राभ्यां श्रीहरिं रूपं दृष्टव्यम्, तद्वत् अन्यानि रूपाणि अपि; कर्णाभ्यां कृष्णस्य गुणान् नामानि च दिवा रात्रौ श्रोतव्यानि। जिह्वया हरिपादोदकं रसयेत्, नासया गोविन्दपादातुलसीं घ्राणं कुर्यात्। त्वचा हरिभक्तस्य स्पर्शः कर्तव्यः, मनसा तस्य पादयोः ध्यानं विधीयते। एवं सत्त्वं पूर्णत्वं प्राप्नोति, अन्यत् चिन्तनं न आवश्यकम्। विद्वान् मनः चित्तं तत्र एव समर्पयेत्; तत्र स्थितं मनः अन्ते तं पदं प्राप्नोति—न पुनः विचारः आवश्यकः। यो मनसा ध्यानं कृत्वा निजं धाम् ददाति—नारायणः अनादि अनन्तः—कः तं न सेवेत? मनः यथासदा संयम्य, विष्णुपादयोः सेवा यत्नेन भक्त्या च कर्तव्या; तयोः पादयोः श्रद्धा च सर्वोच्चा समर्प्यते, तेन मानवेषु मानं प्राप्नोति। सूतः उवाच—एषा लोके महिमा, जीवन्मुक्तये कारणं, विष्णोः परमेश्वरस्य, बहुरूपधारिणः। एकं पुरातनं रूपं अस्ति, परमं महत् पाद्मं; तस्य शिरः ब्राह्मं, हृदयं पद्मं—हरिसम्बद्धम्। दक्षिणबाहुः वैष्णवः, वामः शैवः—महेश्वरस्य; ऊरू भगवतः, नाभिः नारदस्य। मार्कण्डेयः दक्षिणपादः, वामः आग्नेयः; दक्षिणजानु भविष्यम्—महात्मनः विष्णोः। वामजानु ब्रह्मवैवर्तः, दक्षिणगुल्फः लिङ्गः, वामगुल्फः वाराहः। केशः स्कन्दपुराणम्, त्वक् वामनः; पृष्ठं कूर्मः, मेदः मत्स्यः। मज्जा गरुडः, अस्थि ब्रह्माण्डम्; एवं विष्णुः हरिः पुराणशरीरं अभवत्। तत्र हृदयं पाद्मं, तस्य श्रवणेन अमृतत्वं लभ्यते। पाद्मपुराणं साक्षात् हरिः भगवतः। यः तस्य एकं अध्यायं पठति, सर्वपापेभ्यः विमुक्तः भवति; अत्र आद्यं स्वर्गं, सर्वं पाद्मफलं ददाति। महान् पापी अपि, स्वर्गखण्डस्य श्रवणेन, पापात् विमुक्तः भवति—यथा सर्पः जीर्णत्वकं त्यजति। दुष्टाचारी अपि, सर्वधर्मात् बहिष्कृतः, आदि-स्वर्गस्य श्रवणेन तद् फलम् प्राप्नोति। एवम् आदि-स्वर्गस्य श्रवणेन मनुष्यः तद् फलम् प्राप्नोति; यदि प्रयागे माघमासे प्रतिदिनं स्नानं कुर्यात्—स्नानेन यथा पापात् विमुक्तिः, तथा श्रवणेन अपि; स्वभारसमं सुवर्णं, भूमिं च दत्तवान् इव। यद् दानं कृतम्, यः ऋणं दरिद्राय दत्तम्, तद् हरीसहस्रनामस्तोत्रं पुनः पुनः पठितम् इव। सर्वदानानि, सर्वाध्ययनानि, सर्वकर्माणि कृतानि इव; बहवः आचार्याः तेन सहाय्येन स्थापिताः। सः भयभीषां निर्भयता दत्तवान्, द्विजश्रेष्ठ; गुणविद्याधर्मयुक्तान् सम्मानितवान्। मेष-कर्कटयोः मध्ये शीतलं जलं दत्तवान्; ब्राह्मणगौः हिताय, स्वजीवनं अपि त्यक्तवान्। अन्यानि शुभकर्माणि अपि तेन कृतानि; सभायां प्राचीनं खण्डं पठितवान् श्रावितवान् च। स्वर्गलोकं प्राप्त्वा, विविधानि सुखानि भुङ्क्ते; अन्तःपुरस्त्रीणां मध्ये सुखेन जागर्ति। मणिच्छत्रध्वनिभिः, मधुरभाषणैः, इन्द्रासनस्य अर्धं भुङ्क्ते, इन्द्रलोके चिरं वसति। ततः सूर्यलोकं गच्छति, तत्र चन्द्रलोकं; सप्तर्षिगृहं सुखानि भुङ्क्त्वा, ध्रुवलोकं यान्ति। ब्रह्मलोकं प्राप्त्वा, तेजोदेहम् प्राप्य, तत्र ज्ञानं लभित्वा, परमं मोक्षं प्राप्नोति। विद्वान् सत्सङ्गे वसेत्, तीर्थेषु स्नानं कुर्यात्, सदा साधुसंवादं कुर्यात्, शास्त्रश्रवणं च। तत्र महाशास्त्रं पाद्मं, सर्वपरम्पराफलप्रदं, तस्मिन्स्वर्गखण्डः, पुण्यानां परमं फलम् ददाति। गोविन्दं पूजयेत्, हरिं नमस्कुर्यात्, एकं परमं देवम्; शुद्धसुखलोकान् प्राप्स्यसि। शृणु जनाः, हरिनाम्नः अद्वितीयं पठ, यदि दुःखसागरं तरितुम् इच्छसि, तव कामाः सिद्ध्यन्ति। एवं श्रीपाद्ममहापुराणस्य स्वर्गखण्डे द्विषष्टितमोऽध्यायः समाप्तः। अहं गोविन्दस्य पद्मपादयोः नमामि, या लक्ष्म्या पूजिता, परमोत्कृष्टा, सर्वजीवहृदयं स्थितः, महतां परमाश्रयः। एकदा सर्वे ऋषयः, तेजस्विनः, हिमालये स्थिताः, वेदविदः, त्रिकालज्ञाः, महात्मानः, विविधपुण्यनिष्ठाः, महेन्द्रपर्वताराधकाः, विंध्यवासी च, अर्बुदारण्यनिष्ठाः, पुष्करवनवासी, श्रीशैलाराधकाः, कुरुक्षेत्रवासी, धर्मारण्यनिष्ठाः, दण्डकारण्यवासी, जम्बूपथाराधकाः, सत्यवासी च—एवं महान् ऋषिसंवदः अभवत्।