ब्राह्मणः शृणु, पुराणस्य रचनायाः कारणं यदस्ति, तत् परमं महत्त्वं धारयति। धर्मः पुराणे प्रतिष्ठितः, स धर्मः एव केशवः इति विदितम्। अतः, पुराणे यः कृतः श्रुतः च, तत्र विष्णुः साक्षात् स्थितः इति कथ्यते; हे ब्राह्मण, हरिः स्वयं तादृशे पुराणे प्रत्यक्षं वर्तते। तयोः स्पर्शात्—हरि तथा पुराणस्य—यः जनः सम्प्राप्नोति, स एव हरिरूपः भवति; यथा गङ्गाजले स्नानं कृत्वा स्वपापानि विनाशयति। केशवः द्रवरूपेण पृथिवीं पापात् उद्धरति; यः विष्णोः भक्तः विष्णुं पूजितुम् इच्छति, स तदनुसारं आचरितव्यम्। स गङ्गाजलेन शुद्धं शुद्धिकरं स्नानं कर्तव्यम्; गङ्गा देवी पृथिव्यां विष्णुभक्तिं दात्रीति स्तूयते। सा गङ्गा विष्णोः स्वरूपा, लोकविस्तारकारिणी च। ब्राह्मणेषु, पुराणेषु, गङ्गायाम्, गोषु, पवित्राश्वत्थवृक्षे च, जनैः नारायणचिन्तया, निःस्वार्थं भक्तिः कर्तव्या। एतानि सर्वाणि विप्रलक्षणैः विष्णोः स्वरूपाणि प्रत्यक्षं ज्ञायन्ते; अतः, विष्णुभक्तिं इच्छद्भिः सर्वदा पूज्यन्ते। विष्णुभक्तिहीनस्य जन्म निष्फलं इति कथ्यते; कलियुगसागरः पापग्राहैः पूर्णः। इन्द्रियविषयावगाहनवर्त्मा तत्र, अतीव दुर्गमं, महान् फेनयुक्तः, दुष्टजनविषसर्पैः पूर्णः, भयङ्करः च। हरिभक्तिस्थैः एव तं दुर्गमं सागरं तर्यते; अतः, विष्णुभक्तिं प्राप्तुं प्रयत्नः कर्तव्यः। मिथ्यावस्तुनि स्थित्वा किम् सुखं प्राणी प्राप्नोति? हरिकथायाः अद्भुतकर्माणि श्रवणेन स आसक्तः भवति। तेषु अद्भुतकथासु, विविधविषयसम्बद्धासु, यः जनः इन्द्रियविषये आसक्तः, ताः कथाः श्रोतव्या। अथवा, मोक्षे मनः प्रवृत्तं चेत्, ताः अपि श्रोतव्या, हे द्विज; यद्यपि प्रमादेन श्रूयते, हरिः तुष्टः भवति। हृषीकेशः अकर्मा सन्, भक्तानां हिताय, श्रवणोत्सुकजनानां कृते, नान्यकर्माणि अकरोत्। सः शतवाजपेययागैः वा, दशसहस्रराजसूयैः वा, न लभ्यते यथा भक्त्या लभ्यते। तद् परमं धाम, यत् मनसा सेवनीयम्, सत्पुरुषैः पुनः पुनः अभ्यासितम्—संसारसागरात् तर्तुं हरिपादौ शरणं गच्छ। हे इन्द्रियविषयलोभिनः, हे दुर्जनाः, हे कठोराः, स्वकर्मणा रौरवायां नरकायां किमर्थं पतिष्यथ? गोविन्दस्य सौम्यपादयोः सेवा विना मा गच्छत; यदि दुःखात् प्रयासं विना तर्तुम् इच्छथ। कृष्णपादयोः पूजनं कुर्यात्, यः पुनर्जन्मविमुक्तेः कारणम्; कः मृत्युः, कः जन्मः—कुतः आगतः, कुत्र गच्छेत्? एतद् विचार्य, यः नरः नरकपतनेभ्यः उद्धृतः, स धर्मसमूहं आश्रयेत्। यदि किमपि वृक्षादि शरीरं लब्ध्वा, पुण्येन पुनः मानवजन्मं प्राप्नोति, तत्र गर्भवासदुःखं अतीव महत्। ततः, कर्मबलात्, पृथिव्यां जन्म कृत्वा, बाल्यादिदोषैः पीड्यते, हे द्विज। पुनः, यौवनं प्राप्तः, दरिद्रता, तीव्ररोगः, अनावृष्टिः च दुःखदायकानि। वृद्धावस्थायाम्, अकथनीयदुःखं अनुभवति; मनः चञ्चलता, रोगः, ततः मृत्युः प्राप्तः। संसारस्य दुःखं एतत् अतिशयम्; ततः, कर्मबलात्, यमलोकदुःखैः प्राणी पीड्यते। तत्र तीव्रं यमदुःखं भुक्त्वा, पुनः जन्मं लभते; जन्म मृत्यु, मृत्यु जन्म—एवम् चक्रं। यः गोविन्दपादयोः पूजा न कृतवान्, तस्य एवं स्थिति: मृत्युः प्रयासेन, जीवनं दुःखेन। गोविन्दपादयोः पूजा विना, धनं न जायते; यदि गृहस्थं धनं अस्ति, तस्य रक्षणस्य किम् प्रयोजनम्? यमदूतैः अपहृतस्य, किम् धनं सहगच्छेत्? अतः, हे द्विज, पुण्यकर्म च धनं सर्वसुखदायकम्। दानं स्वर्गस्य सीढी; दानं पापं नाशयति; गोविन्दभक्तिः, पूजा च, पुण्यं बहुलं कुर्यात्। यदि मनुष्यम् बलं अस्ति, तद् व्यर्थं न कुर्यात्; आलस्यं विना, हरिसमक्षं नृत्यं गीतं च कुर्यात्। यदस्ति, तत् कृष्णाय समर्पयेत्; कृष्णाय यद् समर्पितं, तद् शुभदं; अन्यत्र समर्पितं, सुखं न ददाति। नेत्राभ्यां श्रीहरिरूपं चाद्यं दर्शयेत्; कर्णाभ्यां कृष्णगुणनामानि दिवा रात्रिं श्रोतव्यानि। जिह्वया हरिपादोदकं रसयेत्; नासया गोविन्दपदतुलसीं घ्राणयेत्। त्वचा हरिभक्तस्य स्पर्शं कुर्यात्; मनसा तस्य पादयोः ध्यानं कुर्यात्; एवं प्राणी पूर्णत्वं प्राप्नोति—नान्यः विचारः आवश्यकः। धीरः तत्र एव मनः, चित्तं च स्थापयेत्; तत्र स्थितः, अन्ते तद् धाम प्राप्नोति—नान्यः विचारः आवश्यकः। यः मनसा ध्यानं कृत्वा, स्वधामं ददाति—नारायणः अनादि, अनन्तः—कः तं न सेवेत्? मनः सदा संयम्य, विष्णोः पदयोः सेवा कर्तव्या, भक्त्या स्थैर्येन च हरिसन्तोषाय; श्रद्धां च, सम्मानं च, तयोः पदयोः स्थापयेत्; स एव मनुष्यानां मध्ये सम्मानं लभते। सूतः उवाच—एवं जगति विष्णोः परमात्मनः, बहुरूपधारिणः, मोक्षकारणं महत्त्वं कथितम्।