तत्र ते विधिपूर्वकं स्नात्वा, पुत्रकाम्यया भक्त्या चन्दिकां पुष्पधूपदीपैः सम्यक् पूजयामासुः। सप्ताहमेकं श्रद्धया तया पूजिता अम्बिका तेषां प्रत्यक्षं स्पष्टचित्ता व्याजहार। पार्वती उवाच— "वणिक्पुत्र, दृढया भक्त्या त्वया तुष्टा अहम्। यं पुत्रार्थं त्वया यत्नः कृतः, तं पुत्रं दास्यामि। मा विलम्बं कुरु, इन्द्रखाण्डववनं गच्छ। तत्रैव परमं पुण्यक्षेत्रं इन्द्रप्रस्थं नाम। तत्र वेदप्रबोधकं पुण्यं सर्वकामदं क्षेत्रं बृहस्पतिना निर्मितं, तत्र पुत्रकाम्यया स्नानं कुरु। तत्र स्नानेन नूनं पुत्रं लप्स्यसे; अहं अपि तत्र स्नात्वा स्कन्दं सुरारातिनाशनं प्राप्तवती।" शिवशर्मा उवाच— "एवं भगवत्याः वचः श्रुत्वा, मम जनकः स्वपत्नीसमेतः तं पुण्यक्षेत्रं गत्वा, पुत्रकाम्यया तत्र स्नानं अकरोत्। तत्र शतं गवां पात्रसम्पन्नं द्विजातिभ्यः दत्तवान्, च बुद्धिमान्, तत्रैव देवपितॄन् विधिवत् तर्पयामास। सप्तरात्रं तत्र स्थित्वा, तौ भक्तिपरौ दम्पती स्वगृहं प्रत्यागच्छतुः, तयोः कामसिद्ध्याः हर्षविकसितमुखौ। तस्मिन्नेव वर्षे मम माता गर्भिणी अभवत्; नवमासानन्तरं शुभे दशमे मासि अहं जातः। यद् विष्णुशर्मणा पूर्वं उक्तं, तदहं यथावत् आख्यातवान्; सर्वं तद् पित्रोर्मुखात् विंशतिवर्षे श्रुतम्। एकदा गृहेषु कर्मण्युपयुक्तं मां दृष्ट्वा, मम पिता वैराग्यं प्राप्य गृहम् अददात्। स धर्मात्मा गोविन्दभक्तः, विषयासक्तिं निन्दन्, विष्णुभक्तिं पुनः पुनः स्तुवन्, माम् इत्युक्तवान्— 'मूढ, अहं वार्धक्यं प्राप्तः, केशाः श्वेताः। सतां सेवितं गोविन्दपादारविन्दं सेविष्ये। तस्य सेवया मनः शुद्धं स्थिरं च भवति; तादृशः स्वात्मन्येव तुष्टः किञ्चित् न कामयते। स निःस्पृहः सुखदुःखयोः, शुभाशुभयोः भोक्तृत्वं कृत्वा, तयोः अन्ते देहम् उत्सृज्य, अजः भवति। यावत् वस्तुं कामं वा प्राप्नोति, न तु चैतन्यानन्दं; तद् लब्ध्वा सर्वम् अन्यत् तुक्ष्णीकृतं, नवनीतमिवामृतस्य। एषा हरिमायाशक्तिः देहिनः मोहयति; स हितं न वेत्ति, मद्यपः यथा। स यथाकालं स्वेच्छया प्रवृत्तिं निवृत्तिं च, ज्ञानमज्ञानं च करोति; स भगवान् बालवत् क्रीडति। वेदविहितं कर्म फलकाङ्क्षया यः करोति, स परः प्रवासः, तस्य अर्पणं भगवतः। दग्धबीजानि यथा न वर्धन्ते, तथैव भगवत् समर्पितानि निष्कामानि कर्माणि न फलं जनयन्ति। सुखदुःखकारिणां कर्मणां लयः मोक्षः; तेषां उत्पत्तिः बन्धः—एवं शास्त्रनिश्चयः। अतः वेदविहितं कर्म फलासङ्कल्पं कृत्वा, हरिभक्तिं हृदि धारयन्, तीर्थेषु भ्रमिष्यामि। प्रवृत्तकर्म सहनं, अपरं निग्रहं च कृत्वा, साधुसङ्गामृतपानात् संसाररोगं नाशयिष्यामि।' शिवशर्मा उवाच— "एवं पितुः वाक्यं श्रुत्वा, अहं विष्णुशर्मा तस्मै एवमुक्तवान्—तद् शृणु।" वणिक्पुत्र उवाच— "एषः कष्टप्रसादः, स मम कीर्तिं न वदिष्यति। पापकुलात् पलाय्य स प्रस्थितः। एषा विष्णुजा नदी, त्रैलोक्यपावनी, दूरात् पापं नाशयति—किं त्वं तां त्यजसि? पापी जनः अपि यदि मगधदेशे मृतः, गङ्गायां मृतः स्वर्गं याति, दोषं विहाय। सगरस्य षष्टिसहस्रपुत्राः कपिलक्रोधदग्धाः, तस्याः संस्पर्शेन स्वर्गं गताः। एषा दिव्यनदी मुक्तिदायिनी, मोक्षकामैः सेव्यते—तां विहाय क्व यास्यसि? गङ्गां देवपूजितां समीपस्थां मा तिरस्कुरु; यद् इच्छसि, सा त्वां भक्तेभ्यः दास्यति। पशवः अपि अज्ञानिनः, तस्यां मृताः ब्रह्म भवन्ति—कथमिव त्वं तां परित्यजसि?" शिवशर्मा उवाच— "एवं वचः श्रुत्वा, सत्यप्रियः पिता तदा गृहे एव वर्तमानेषु सर्वेषु विषयेषु विरक्तः स्थितवान्। स प्रतिदिनं त्रिकालं गङ्गायां स्नात्वा, यत्र यत्र पुराणं गृहे, तत्रैव गच्छन्। एकदा यमुनातीर्थमहिमानं श्रुत्वा, स धीरः तस्य क्षेत्रस्य श्रुत्वा, पुत्र, तद्गौरवं श्रुतवान्। अविमुक्ताद् हरिद्वारात् प्रयागात् पुष्करात् अयोध्याद्वारकाकाञ्चीमथुराद् अन्यस्मात्—सर्वतीर्थसारयुक्तस्य अस्य क्षेत्रस्य पुण्यं शतगुणं श्रुत्वा, स पुत्रेण ज्ञानेन उक्तम्। स गृहम् अविज्ञातः त्यक्त्वा, अत्रैव पुण्यक्षेत्रे समायात्—स महात्मा गोविन्दपाददासः यथा वयम्। अत्र आगत्य, मम पिता मुक्तिकामी, वेदप्रबोधके तीर्थे त्रिकालं स्नानं कृत्वा, अत्रैव मासान् कतिचिद् उत्तमक्षेत्रे स्थितवान्।