यदा कश्चन भूक्तशून्यं द्विजं तृप्त्यर्थं किंचित् मुखे ददाति, तस्य मृत्युः पश्चात् दशकोटियुगपर्यन्तं अमृतधाराभिः सिञ्चनं भवति। द्विजमुखं महती क्षेत्ररूपम्, शूलरहितं मलरहितं च; यत्र यत्किञ्चित् बीजं क्षिप्यते, तत्र शतकोटिगुणं फलप्राप्तिः स्यात्। यदि तस्य भोजनं घृतसमेतं दत्तं, तदा स युगपर्यन्तं सुखानुभवति; ये च विविधं स्वादिष्टं भोजनं द्विजसन्तोषाय ददति— तेषां महाभोगलोकाः सन्ति, शतकोटियुगान्ते मोक्षप्रदानं च; ब्राह्मणं पूजयित्वा, ब्राह्मणेन पाठयित्वा च— सदा पुराणश्रवणं कुर्यात्, यत् महापापानां दहनाय महाग्निरूपं; सर्वतीर्थेषु पुराणं परमं श्रेयस्करं कथ्यते। चतुर्थांशमपि श्रवणेन हरिः तुष्टो भवति; यथा सूर्यरूपं हरिः प्रकाशाय विचरति— सर्वलोकानां प्रकाशाय हरिः कारणं दृश्यते; एवं, अन्तःप्रकाशाय हरिः पुराणस्य अंशः। पुराणं परमपावनं जीवेषु विचरति; अतः, यदि हरिसुखोत्पादने चित्तं स्थाप्यते— पुराणं कृष्णरूपं सततं श्रवणीयं जनैः; विष्णुभक्तस्य शान्तस्यापि श्रवणं दुष्करम्। पुराणकथनं शुद्धं परमपावनं च; यत्र हरिः व्यासरूपेण वेदानां अर्थं संगृहीतवान्। हे ब्राह्मण, तस्मादर्थं पुराणं रचितम्; अतः, तदुत्तमम्। धर्मः पुराणे स्थापितः, धर्मः एव केशवः। अत एव, विष्णुः पुराणे रचिते श्रवणे च उपस्थितः; हे ब्राह्मण, हरिः स्वयम् तादृशे पुराणे साक्षात् अस्ति। एतेषां द्वयोः—हरिः च पुराणं—संपर्केण पुरुषः हरिरूपं भवति; यथा गङ्गाजले स्नानेन स्वपापं नाशयति। केशवः द्रवरूपेण भूमिं पापात् उद्धरति; यदि विष्णुभक्तः विष्णुपूजां इच्छति, तदनुसारं आचरितव्यम्। शुद्धं पावनं स्नानं गङ्गाजलेन कुर्यात्; गङ्गादेवी पृथिव्यां विष्णुभक्तिप्रदायिनी स्तुयते। सा गङ्गा विष्णुरूपा एव, लोकविस्तारकारिणी। ब्राह्मणेषु, पुराणेषु, गङ्गायाम्, गवाम्, अश्वत्थे च, नारायणचिन्तया निष्कामं भक्तिः कर्तव्या। एतानि सर्वाणि विष्णोरूपाणि विद्वद्भिः प्रत्यक्षं ज्ञायन्ते; अतः, विष्णुभक्त्यर्थं सदा पूजनं कर्तव्यम्। विष्णुभक्तिरहितस्य जन्म निष्फलं कथ्यते; कलियुगसागरः पापग्राहैः पूर्णः। इन्द्रियविषयावगाहनवर्तुलः, अत्यन्तदुर्गमः, महान्फेनयुक्तः, दुष्टजनसर्पैः पूर्णः, भीष्णः। केवलं हरिभक्तिप्रतिष्ठिताः तं दुर्गमं सागरं तरन्ति; अतः, जनाः विष्णुभक्त्यर्थं यत्नं कुर्युः। मिथ्याविषयध्यानात् जीवस्य किम् सुखं? स हरिचरित्रकथनात् आसक्तः भवति। हरिविलासकथासु, विविधविषयमिश्रितासु, यदि मनः इन्द्रियविषयासक्तं, ताः श्रवणीयाः। वा, यदि मोक्षाभिमुखं मनः, ताः अपि श्रवणीयाः, हे द्विज; यद्यपि असावधानश्रवणेन अपि हरिः तुष्टो भवति। हृषीकेशः निष्क्रियः सन्, भक्तानां हिताय, श्रवणे उत्सुकानां कृते, विविधानि कर्माणि अकरोत्। स वाजपेयशतैः वा, राजसूयदशसहस्रैः वा न प्राप्यते, यथा भक्त्या प्राप्यते। तत् परमं धाम, यत् मनसा सेवनीयम्, सततं साधुभिः अभ्यासितम्, भवसागरत्राणाय हरिपादाश्रयणीयम्। हे विषयलोभिनः, हे नीचाः, कठोराः जनाः, स्वकर्मणा रौरवायां किमर्थं पतिष्यथ? गोविन्दस्य सौम्यपादसेवां विना मा गच्छत; यदि दुःखत्राणं श्रमविना इच्छथ, कृष्णपादं पूजयत, यत् जन्ममृत्युमोक्षहेतुः; कः मानवः कुतः आगतः, कुत्र गच्छेत्? एवं विचार्य, बुद्धिमान् धर्मसंग्रहम् आश्रयेत्, यदि विविधानरौरवात् उद्धृतः। यदा वनस्पतिरूपं शरीरं लब्ध्वा, यदि पुण्येन पुनः मानवजन्मं प्राप्नोति, तत्र गर्भवासदुःखं अत्यन्तं महत्। ततः कर्मबलात्, यदि जीवः पृथिव्यां जन्मं लभते, तदा बाल्यादिदोषैः बहुभिः पीडितः भवति, हे द्विज। यौवनं प्राप्त्वा पुनः, दरिद्रता वा, तीव्ररोगः वा, अनावृष्टिः वा, तैः अत्यन्तं पीडितः। वार्धक्ये अकथ्यदुःखानुभवः, चित्तचञ्चलता रोगः च, ततः मृत्युं प्राप्नोति। संसारे ततोऽधिकं दुःखं नास्ति; ततः कर्मबलात्, यमलोकदुःखैः जीवः पीड्यते। तत्र तीव्रदुःखं भुक्त्वा, पुनः जन्मं लभते; जीवः जन्मं म्रियते, मृत्वा पुनः जन्मं लभते। ये गोविन्दपादपूजां न कृतवन्तः, तेषां स्थितिः एषा—मृत्युः श्रमेण आगच्छति, जीवनं दुःखेन। ये गोविन्दपादपूजां न कृतवन्तः, तेषां धनं न लभ्यते; यदि गृहस्थं धनं अस्ति, तस्य रक्षणस्य किम्? यदा यमदूतैः नीतः, कः धनः सह गच्छेत्? अतः, हे द्विज, पुण्यकर्म धनं च सर्वसुखप्रदं भवति।