ज्ञानं तावत् प्रवर्तते, यावत् तावत् प्रज्ञा जायते, यावत् तावत् शुद्धा बुद्धिः, या सर्वशास्त्राणि धारयति, तिष्ठति। जपः, तपः, तीर्थयात्रा, गुरुषु सेवा, संसारसागरस्य तीर्णभावनिश्च तावत् एव स्थायिनी। जागरणं तावत् एव, विवेकः तावत् एव, सत्सङ्गे स्पृहाति तावत् एव, पुराणेषु चाभिलाषः तावत् एव। यावत् स्त्रीणां चञ्चलदृष्टिः न पतति जनानाम् उपरि, द्विजश्रेष्ठ, तावत् धर्मस्य सर्वनाशः न भवति। ये तु हरिपदाम्बुजमधुना कृपया सम्पूजिताः, तेषां स्त्रीचञ्चललोचनपातः न भवति। ये च जन्मजन्मनि हृषीकेशस्य सेवा कृतवन्तः, द्विज, ये द्विजातिभ्यः दत्तवन्तः, होमं च कृतवन्तः, विविधानि स्थलेषु त्यागं च आचरितवन्तः— स्त्रीणां या शोभा कथ्यते, सा केवलं भूषणवस्त्रादिभिः अलङ्करणमेव। या स्त्रीरूपा, या निःस्पृहता आत्मज्ञानरहिताश्च, या पयः-मूत्र-पूरिष-रक्त-त्वक्-मेदः-दन्त-अस्थिमात्रसंयुक्ता, सा कथं शोभना स्मर्येत? एवं पृथक् विचिन्त्य, तस्याः स्पर्शात् स्नानं कृत्वा शुद्धः भवेत्। यदा तानि दुष्टद्रव्याणि तेन सह संयुज्यन्ते, तदा तदेव शरीरं जनानां मनसि शोभा इव दृश्यते; हन्त, द्विजोत्तम, एषा पुरुषाणां महती दैवदुर्बलता। पुरुषः स्त्रीं दृष्ट्वा, स्तनयुगलेन आच्छादितां, तदनुसारं आचरति; परं विचार्य, कः स्त्री, कः वा पुरुषः? अतः सत्पुरुषैः स्त्रीसङ्गं सम्यक् परिहर्तव्यम्; कः स्त्रीसमीपं गत्वा सिद्धिं लभते? स्त्रीसङ्गं च स्त्रीसङ्गिनां च संगं परित्यजेत्; तस्मात् दुःखं प्रत्यक्षं अनुभवति। अज्ञानलोभवशात् जनाः तत्र दैवेन मोह्यन्ते; स्त्रीयोनेः गर्भे नरः नरकपात्रे इव पच्यते। यथा पृथिव्यां आगतम्, तथा तत्रैव पुनः रम्यते, यत्र निरन्तरं मूत्रं शुक्रं चान्ये च मलाः जायन्ते। तत्रैव लोको रमते—कः तत्र शुद्धः? नूनं लोके दैवस्य महती हास्यलीला। पुनः पुनः तत्रैव रम्यते—हन्त, कियत् निर्लज्जता जनानाम्! अतः बुद्धिमान् स्त्रीदोषान् सम्यक् विचिन्तयेत्। मैथुनात् वीर्यनाशः जायते, निद्रा वर्धते, यौवनं क्षीयते; निद्रया ज्ञानात् वञ्चितः, अल्पायुष्को भवति। अतः पण्डितैः स्त्रीं स्वस्य मृत्युरूपेण ज्ञातव्यम्, चित्तं गोविन्दपदाम्बुजे रमयेत्। इह च परत्र च गोविन्दपादसेवायामेव सुखं; तदन्यथा, कः मूढः स्त्रीपादसेवां कुर्यात्? जनार्दनपादसेवा पुनर्जन्ममुक्तिं ददाति, स्त्रीयोनि-सेवा तु केवलं गर्भदुःखं। पुनः पुनः स्त्रीयोनि-पातनं यथा यन्त्रे पेष्यते; तथापि तत्रैव रागः—एषा दैवस्य महती हास्यलीला। उत्तानबाहुः अहं ब्रवीमि—मम परं वचनं शृणुत: गोविन्दे हृदयं स्थापयेत्, न तु दुःखदायिन्यां योनि। यः स्त्रीसङ्गं परित्यज्य निवर्तते, सः प्रतिपदं अश्वमेधफलं प्राप्नोति। यदि दैवयोगात् साध्वी स्त्री पतिं लभते, पुत्रं च जनयति, ततः सः तस्याः संगं त्यजेत्। एवं कर्तुः जगन्नाथः तुष्टः भवति—न संशयः; हि पण्डिताः स्त्रीसङ्गं निन्दन्ति। तस्मिन्सति, हरौ दृढा भक्तिर्न जायते; सर्वसङ्गं परित्यज्य, हरिभक्तिं संसेवेत। हरौ भक्तिरेव दुर्लभा लोकेऽस्मिन् परत्र च; यस्य हरौ भक्ति: सः निःस्पृहः, न संशयः। येन कर्मणा हरिः तुष्यति, तत् एव आचर्यं; यदा हरिः तुष्यति, तदा जगत् तुष्यति—हरौ तुष्टे, जगत् तुष्टम्। हरिभक्तिरहितस्य जन्म निष्फलं; ब्रह्मा, शिवः, देवाश्च अपि तं प्रेमार्थं सेवन्ते। कः नारायणं, अव्यक्तं, न सेवेत? तस्य माता धन्या, पिता च महात्मा। यो जनार्दनपादयुगलं हृदि धारयति—स जनार्दनः, येन लोकः पूज्यते, शरणागतानां करुणाकरः। एवं कुर्वाणाः मनुष्याः नरकं न गच्छन्ति; विशेषतः ब्राह्मणरूपेण हरिः प्रत्यक्षं सन्निहितः। यथाविधि पूजायाम्, हरिः तैः तुष्यति; विष्णुः ब्राह्मणरूपेण भूमौ विचरति। ब्राह्मणं विना न किञ्चित् कर्म सिद्ध्यति; ये श्रद्धया द्विजपादोदकं पीत्वा शिरसि स्थापयन्ति— तेन पितरः तृप्यन्ति, आत्मा च मोक्षं प्राप्नोति; यत् ब्राह्मणमुखे सम्यक् निवेद्य पूज्यते— तत् कृष्णमुखे समर्पितं, स एव हरिः भुङ्क्ते; विरलानि तानि लोकानि, यत्र केशवः ब्राह्मणे प्रकटः। जनाः प्रतिमादीन् सेवन्ते, तेषां अभावे तदाचरणं भवति; ब्राह्मणानां सन्निधानेन भूमिः पुण्यवती कथ्यते। यत् तेषां हस्ते दीयते, तत् हरिहस्ते समर्प्यते; तेषु नमस्कारेण पापराशिः क्षीयते। ब्राह्मणानां प्रणामेन ब्रह्महत्यान्यपापात् विमुच्यते; अतः ब्राह्मणः विष्णुरिव पूज्यः सतां मतः।