ततः राजा अश्वपालं आहूय अश्वं सम्यक् परीक्ष्य, सभां विसर्ज्य स्वान्तःपुरं प्रविष्टः। राजसभायाम् बहुवारं पृष्टः, राजा शूरत्वं प्रतिपन्नः, तलवाराघातचिह्नैः शोभितः आसीत्। एकदा राजा वनविहाराय उत्सुकः, अश्वारूढः वनं प्रविष्टः। सैनिकान् इतरान् विहाय, मृगानुयायिनः, तृष्णया अभिभूतः अभवत्। तदनन्तरं अश्वार्थं जलं अन्विष्य, अश्वं शाखायाम् बद्ध्वा, राजा शिलायाम् आरोहितः। तत्र सः पञ्चदशाध्यायस्य गीतायाः अर्धश्लोकं वातेन पतितं पत्रे लिखितं दृष्टवान्। राजा तं पत्रं पठन् गीतायाः शृङ्खलितं शब्दं शृण्वन्, तस्मिन्नेव क्षणे अश्वः मोक्षं प्राप्तः शीघ्रं पतितः। ततः ग्रन्थिं विमोच्य, भूमौ अवरोप्य, राजा अश्वं उत्थापयितुम् यत्नं कृतवान्, किन्तु अश्वः मृतः नोत्थितः। तदा दिव्यः पुरुषः 'सरभभेरुण्डः' नाम्ना, राजानं मधुरया वाचा सम्बोध्य, दिव्यरथं आरुह्य, देवस्थानं गतः। ततः राजा पर्वतं आरोह्य, उत्तमं आश्रमं दृष्टवान्, यत्र पुण्डाग, कदली, आम्र, नारिकेलवृक्षैः शोभितम्। तत्र द्राक्षा, इक्षु, पान, नाग, केसर, चम्पकवृक्षाः, क्रीडन्ति बालहस्तिनः, मृगाः, नृत्यन्ति मोराः च। तत्र राजा द्विजर्षिं कुटीस्थं नमस्कृत्य, संसारवैराग्ययुक्तः, भक्त्या पृष्टवान्। "कस्य कारणेन मम अश्वः स्वर्गं गतः?" इत्युक्त्वा, द्विजः प्रत्युवाच। "दीर्घकालं, पूर्वपापेन अश्वः तत्र जातः; किन्तु कत्रचित् पञ्चदशाध्यायस्य अर्धश्लोकः लिखितः। ततः त्वया पठिते शृण्विते च, अश्वः स्वर्गं गतः; तत्र तस्य परिचारकैरुपासितः।" राजा द्विजं प्रणम्य, रोमाञ्चितः, तं गीतापञ्चदशाध्यायलिखितं पत्रं गृहीत्वा निर्गतः। राजा, हर्षविकसितनेत्रः, तद् पठित्वा, मन्त्रिभिः पुरोहितैः सह, स्वं पुत्रं अभिषिक्तवान्। सिंहसदृशं पुत्रं सिंहासनस्थं कृत्वा, शुद्धचित्तः राजा मोक्षं प्राप्तः। एवं श्रीपद्ममहापुराणे उत्तरखण्डे गीतामाहात्म्ये पंचपञ्चाशत्सहस्रग्रन्थसमाप्त्यां एकशतान्नवत्युत्तरशतान्नवत्यधिकशतम् अध्यायः समाप्तः। शिवशर्मा आह—ततः विष्णुशर्मा नाम वणिक्, पत्नी सरभया सह, पूजनद्रव्याणि गृहीत्वा, श्रीचण्डिकायाः देवालयं गतः। तत्र विधिवत् स्नात्वा, पुष्पधूपदीपैः चण्डिकां पूजितवान्, पुत्रकामनया, भक्त्या च। सप्तदिनानि श्रद्धया पूजितायाः अंबिकायाः, सा साक्षात् स्पष्टचित्ता तयोः उवाच। पार्वती उवाच—"हे वणिक्, तव दृढभक्त्या तुष्टास्मि। यत् प्रयत्नं कृतवान्, तव पुत्रं दास्यामि। गच्छ, विलम्बं मा कुरु, इन्द्रखाण्डववनं याहि; तत्र इन्द्रप्रस्थं परमं तीर्थम्। तत्र वेदप्रबोधकं सर्वकामप्रदं तीर्थं बृहस्पतिना कृतम्; तत्र स्नानं कृत्वा पुत्रकामनया। तत्र स्नानेन पुत्रं प्राप्स्यसि; अहं अपि तत्र स्नानं कृत्वा स्कन्दं प्राप्तवती।" शिवशर्मा पुनः—देव्याः वचनं श्रुत्वा, पिता मातया सह, तं तीर्थं गत्वा, स्नानं कृतवान्, पुत्रकामनया। शतं गोः द्विजातिभ्यः उपकरणयुक्तं दत्तवान्; देवपितृन् विधिना तत्र तर्पयामास। सप्तरात्रं तत्र स्थित्वा, भक्तियुक्तौ दम्पती स्वगृहं प्रत्यागच्छतुः, कामसिद्ध्याः हर्षविकसितमुखौ। तस्मिन्नेव वर्षे माता गर्भं धारयामास; नवमासे समाप्ते, दशमे शुभे मासे अहं जातः। यद् विष्णुशर्मा उक्तवान्, तत् पूर्वं यथावत् अहं निवेदितवान्; सर्वं पितुर्वचनात् विंशति वर्षे श्रुतवान्। एकदा, मां गृहे कार्यकुशलं दृष्ट्वा, पिता गृहम् उपदिश्य, वैराग्यं प्राप्तवान्। धर्मनिष्ठः गोविन्दभक्तः पिता, विषयासक्तिं निन्दन्, विष्णुभक्तिं पुनः पुनः स्तुत्वा, मां उवाच। "हे बुद्धिमन्, वृद्धावस्था प्राप्ता, केशाः श्वेताः। गोविन्दस्य पद्मपादौ सेविष्ये, ये पुण्यैः सेविताः। तया सेवया मनः शुद्धं स्थिरं च भवति; तादृशः आत्मन्येव तुष्टः, किञ्चिद् न इच्छति।" "निष्कामः, सुखदुःखानुभवन्, शुभाशुभकर्माणि भुञ्जन्, तेषां समाप्तौ देहं त्यजन्, अजः भवति। यावत् धनकामः, सुखकामः, तावद् न चैतन्यसुखम्; तद् प्राप्ते, सर्वं तुक्षीरं यथा अमृतं। हरिमायायाः एषा शक्तिः देहिनं मोहयति; हितं न अवगच्छति, मद्यपः यथा। सः यथाकालं, इच्छया, प्रवृत्तिनिवृत्तिं, ज्ञानाज्ञानं च करोति; सः भगवान् बालवत् क्रीडति।" "यदा वेदविहितं कर्म फलकामः करोति, तद् परमं प्रवृत्तिः, तस्य अर्पणं भगवति।" एवं पद्मपुराणस्य उत्तरखण्डे, गीतामाहात्म्ये, शिवशर्मणः कृतं पितृचरित्रं च, मोक्षमार्गं च, श्रुत्वा, धर्मानुष्ठानं, भगवद्भक्तिं, निःसङ्गं च, प्रतिपद्य, जीवनं यथावत् आचरितम्।