महाश्वः, अश्वलक्षणविदां शिरांसि कम्पयन्, पुनः पुनः वीराणां मनांसि अपि प्रेरयन्, तान् प्रमथ्य चालयामास। सः अश्वः, अखण्डितां पृथिवीं शीघ्रं शीघ्रं परिभ्रम्य यशः सम्पाद्य, स्वच्छसलिलफेनक्रीडया विशुद्धं तेजः विसृजन् बभौ। सः गुणैः स्वरूपेण च उच्छैःश्रवसम् उपमीयमानः, विनतग्रीवः, दीप्तः, लज्जितः इव स्वस्य कुलीनत्वं प्रादर्शयत्। श्वेतचामरैः नित्यं वीजनः, तस्य श्वासः क्षीरसागरतरङ्गवत् सञ्चलति स्म, यथा उच्छैःश्रवसः। नीलच्छत्रद्वयं मेघसन्निभच्छायायुक्तं वहन्, सः अश्वः घनमेघैः स्पृष्टः हिमालयशिखर इव बभासे। सः अग्निवत् पृथिवीमण्डलम् उपस्पृशन्, सुशोभनग्रीवां पुनः पुनः उत्थाप्य कम्पयामास। सर्वान् शत्रून् भित्त्वा, विजयस्य यशः घोषयन्, सः महाहिनादेन स्वकीयं कीर्तिं सर्वदिक् प्रख्यापयामास। सः अश्वः आत्मबलसमूहः, उन्नतानां मार्गप्राप्तानां निधिरिव, रूपस्य निवासः, लक्ष्णानां सागरः आसीत्। सः अश्वः वणिजा उपनियतः, अश्वलक्षणविशारदामात्यपरिवृतस्य राज्ञः समीपे दर्शितः, नानाविधं वर्णितः। वणिजः इच्छयानुसारं, राजा सुवर्णं दत्त्वा, शीघ्रगामिनं तम् अश्वं हर्षपूर्णचित्तः स्वीकृतवान्। ततः अश्वपालं आहूय, सम्यक् निरीक्ष्य, राजा सभां विसृज्य, स्वान्तःपुरं प्रविवेश। राजसभायां बहुधा पृष्टः, सः राजा खड्गक्लेशपङ्क्तिलाञ्छनैः भूषितः, शौर्यरूप इव बभौ। एकदा, मृगयायां रममाणः, कौतूहलहर्षपूर्णः, राजा अश्वं आरोह्य वनं प्रविवेश। सैनिकान् सर्वतः धावमानान् परित्यज्य, मृगानुगमनात् तृष्णया आक्रान्तः अभवत्। ततः, नदीं अतिक्रम्य, अश्वस्य जलार्थी सन्, शाखायां अश्वं बन्धित्वा, शिलातले आरूढः। तत्र, सः पश्यति—गीतायाः पञ्चदशाध्यायस्य अर्धश्लोकः, वायुणा क्षिप्तः, पत्रखण्डे स्थितः। राजा तं पत्रं पठन्, गीताशब्दमालां शृण्वन्, तस्मिन्नेव क्षणे अश्वः मोक्षं प्राप्य, त्वरया पतितः। ततः, बन्धनं विमोच्य, भूमौ नयन्, राजा अश्वं उत्थापयितुम् इच्छन्, नोत्थापयत्, मृतः सः। तदा, दिव्यः पुरुषः ‘शरभभेरुण्ड’ नाम, मधुरया वाचा राजानम् अभाषत; दिव्यरथमारुह्य, देवानां धाम गतः। अनन्तरं, पर्वतम् आरुह्य, राजा उत्तमं आश्रमं ददर्श, यः पुन्नागकदलीमाङ्गनारिकेलवृक्षैः शोभितः। तत्र द्राक्षावाटिकाः, इक्षुवाटिकाः, ताम्बूलनागकेसरचम्पकवृक्षाः, क्रीडन्तः शिशुगजमृगाः, नृत्यमानमयूरसमूहाः च आसन्। तत्र, कुटीस्थं द्विजर्षिं प्रणम्य, राजा संसारवैराग्ययुक्तः, श्रद्धया तम् अपृच्छत्— “कस्मात् कारणात् मम अश्वः स्वर्गं गतः?” इति पृष्टः, द्विजर्षिः प्रत्युवाच— “दीर्घकालं पापेन, अश्वः तादृशः जातः; किन्तु कस्यचित् स्थले गीतायाः पञ्चदशाध्यायस्य अर्धश्लोकः लिखितः आसीत्। तदनन्तरं, त्वया पठितश्रुतः सन्, अश्वः स्वर्गं गतः; पश्चात्, सः तत्र स्वजनैः परिवृतः।" एवं श्रुत्वा, द्विजर्षिं प्रणम्य, रोमाञ्चितः राजा, गीतायाः पञ्चदशाध्यायलिखितं तं पत्रम् आदाय निर्गतः। राजा, प्रमोदितलोचनः, तद् पठन्, मन्त्रिभिः पुरोहितैः सह, आत्मनः पुत्रं राज्याभिषेकेन सम्यक् संस्थाप्य। सिंहवत् पुत्रं सिंहासने स्थाप्य, शुद्धचित्तः राजा मोक्षं प्राप्तवान्। एवं श्रीपद्ममहापुराणे उत्तरखण्डे गीतामाहात्म्ये पंचपञ्चाशत्सहस्रसंहितायां एकशतानवत्यधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। ततः शिवशर्मा कथयति— विष्णुशर्मा वणिजः, भार्यया शरभया सह, पूजार्थसमग्रीं गृहीत्वा, श्रीचण्डिकायाः मन्दिरं ययौ। तत्र, नियमानुसारं स्नात्वा, पुत्रार्थं, श्रद्धया, पुष्पधूपदीपैः चण्डिकां सम्पूज्य। सप्तदिनं श्रद्धया पूजिता अम्बिका ताभ्यां प्रत्यक्षं प्रहृष्टचित्ता भाषितवती— पार्वती उवाच— “हे वणिक्! तव दृढया भक्त्या तुष्टा अस्मि। यत् प्रयत्नं कृतवांस् तस्मात् पुत्रं ते दास्यामि। गच्छ, विलम्बं मा कुरु, इन्द्रखाण्डववनं याहि; तत्र ‘इन्द्रप्रस्थ’ नाम परमपुण्यतीर्थम् अस्ति। तत्र ब्रहस्पतिना निर्मितं सर्वकामदं वेदप्रबोधकं तीर्थं अस्ति; तत्र स्नात्वा पुत्रकामो भव। तत्र स्नानेन एव पुत्रं लप्स्यसे; अहम् अपि तत्र स्नात्वा स्कन्दं प्राप्य, सुरारिशत्रुं लब्धवती।” शिवशर्मा उवाच— देवीवचनं श्रुत्वा, मम पिता भार्यया सह, तं पुण्यतीर्थं गत्वा, पुत्रार्थं तत्र स्नातवान्। तत्र शतं गावः साधनसम्पन्नाः द्विजातिभ्यः दत्तवान्; तथा, यथाविधि, देवपितॄन् च तर्पितवान्। सप्तरात्रं तत्र स्थित्वा, कामसिद्ध्याऽनन्दितमुखौ, गृहं प्रतिनिवृत्तौ। तस्मिन् एव वर्षे, मातरं गर्भं धृतवती; नवमासानन्तरं, शुभे दशमे मासि अहं जातः।