शृणुत भगवन्तः, धर्मस्य पावनं चरित्रं कथयामि। धर्मज्ञः नरः प्रवाहितं सरितं न अतिक्रामेत्, न च जले मैथुनं कुर्यात्। देववृक्षं न छिनत्ति, जले न तु निःक्षिपेत्। अस्थिभिः, भस्मना, कपालैः, केशैः, कंटकैः, तुषैः, अंगारैः, गोमये वा कदापि न उपविशेत्। विद्वान् अग्निं न अतिक्रामेत्, न च तस्य अधः किञ्चिद् स्थापयेत्; पादेन न स्पृशेत्, न च सुपेण वा वह्निं वाययेत्। वृक्षं न आरोहेत्, अशुचिं न पश्येत्; वह्निं वह्नौ न निक्षिपेत्, न च जले तं शमयेत्। स्वमित्रस्य मृत्युम् अन्येषां साक्षात् न निवेदयेत्, न च दूषितं वा कृतकं वस्तु व्यापाराय प्रयुञ्जीत। मलिनः सन् प्राणेन अग्निं न प्रज्वालयेत्; पुण्यतीर्थेषु वा जलाशये वा सीमाचिह्नानि न चालयेत्। पूर्वं कृतं संकल्पं न लंघयेत्, न पशून् व्याघ्रान् पक्षिणः वा परस्परं युध्येत्। अन्यान् जलवायुसूर्यादिभिः न हिंस्यात्, गुरून् च दत्तपुण्यं कृत्वा न विमोचयेत्। सायं प्रातश्च गृहद्वाराणि सुरक्षितानि कुर्यात्; न च बहिः भोज्यं भुञ्जीत, न पुष्पमाल्येन, न भार्यया सह। विवादात् पश्चात् प्रवेशनं वर्जयेत्; ब्राह्मणः नखान् न खादेत्, न चालापं कृत्वा हसन् तिष्ठेत्। स्वाग्निं हस्तेन स्पृशेत्, जले चिरं न तिष्ठेत्; पक्षेण वा सुपेण हस्तेन न वाययेत्। मुखेन अग्निं प्रज्वालयेत्, यतो मुखात् वह्निरुत्पन्नः; परस्त्रीं न संबोधयेत्, न चानर्हे यज्ञे ऋत्विक् भूयात्। ब्राह्मणः नित्यं न एकाकी विचरेत्, न च संगं वर्जयेत्; देवालयं विना प्रदक्षिणं न प्रविशेत्। वस्त्राणि न निःक्षिपेत्, न देवगृहे शयेते; एकाकी यात्रां न कुर्यात्, न चाधर्मिष्ठैः सह संगच्छेत्। रोगिणा, शूद्रेण, पतितेन, निःपादुकेन, जलवर्जितेन च सह न संगच्छेत्। द्विजो मार्गे श्मशानाग्निं न अतिक्रामेत्, न योगिनः सिद्धान् तपस्विनः वा निन्देत्। देवायतनस्य छायां, ऋत्विजां ब्राह्मणानां गवां वा छायां न स्पृशेत्। स्वच्छायां पतितस्य वा रोगिणः छायां न अतिक्रामेत्; न च अंगारभस्मकेशेषु तिष्ठेत्। झाडुना उत्पन्नं रजः, स्नानवस्त्रात् कुम्भात् वा जलं वर्जयेत्; द्विजः निषिद्धं न खादेत्, न च अपेयमपिबेत्। व्यास उवाच— ब्राह्मणः शूद्रात् अन्नं न भुञ्जीत, न मोहात् न कामात्; अन्यथा भुञ्जानः, विपत्तौ विना, शूद्रत्वं प्राप्नोति। द्विजः यदि षण्मासान् शूद्रस्य निषिद्धं अन्नं भुञ्जीत्, स जीवन्नपि शूद्रः भवति, मृतः श्वा भवति। ब्राह्मणक्षत्रियवैश्यशूद्राणां मध्ये, यः परान्नं भुक्त्वा मृतः, तस्य तदेव जन्म लभ्यते। राजन्याद्येभ्यः, वैश्यान्, नपुंसकात्, चर्मकारात्, संघात्, गणिकायाः, षडन्नात् च अन्नं वर्जयेत्। चक्रवृत्तिकात्, राजकुलात्, चौरात्, ध्वजिनः, गन्धर्वात्, लौहकारात्, मृतात् च अन्नं वर्जयेत्। कुम्भकारात्, चित्रकारात्, नापितात्, पतितात्, पुनर्भवात्, छत्रकारात्, शप्तात् च अन्नं वर्जयेत्। सुवर्णकारात्, नटात्, मृगयुक्, वन्ध्यात्, रोगिणः, वैद्यात्, गणिकायाः, दण्डितात् च अन्नं वर्जयेत्। चौरात्, नास्तिकात्, देवद्वेषिणः, सोमविक्रयिणः, विशेषतः श्वशाकात् अन्नं वर्जयेत्। अदत्तपत्नीको गृहस्थो, कुटुम्बे कामिन्यः, कञ्ज, उच्छिष्टभोजिनः, तेषां अन्नं वर्जयेत्। पापिनः, संघात्, शस्त्रजीविनः, भीतानां, रुदितानां, अवमानितानां, पीडितानां च अन्नं वर्जयेत्। द्विजद्वेषिणः, दुष्टरसिकस्य, पिण्डपितृयज्ञस्य, अपक्वस्य, मृतस्य, चतुर्वर्णात् च अन्नं वर्जयेत्। अपुत्रायाः, कृतघ्नायाः, शिल्पिनः, शस्त्रविक्रायिणः च अन्नं वर्जयेत्। सुरापानात्, गीतकारात्, वैद्यस्य, विद्वत्प्रजननात्, परिचारकात् च अन्नं वर्जयेत्। विशेषतः राज्ये इच्छुकस्य, अवमानितं, परित्यक्तं, कोपेन वा विस्मयेन दत्तं अन्नं न स्वीकरोत्। आचार्यस्य अपवित्रं अन्नं न भुञ्जीत्; सर्वे दोषाः हि अन्ने एव सन्निहिताः। योऽन्यस्य अन्नं भुञ्जाति, तस्य पापं एव भुङ्क्ते; अर्धं कुलमित्रगोपाश्वादिषु पतति। शूद्रेषु, यः स्वयमेव ददाति, तस्मात् एव अन्नं ग्राह्यम्; यथा नटात्, कुम्भकारात्, क्षेत्रकृतः च। शूद्रेषु, यत् न्यूनदोषं अन्नं पण्डितैः परीक्षितम्, तद् ग्राह्यम्; यथा क्षीरपाकम्, घृतपाकम्, क्षीरजन्यं, अपूपम्। तैलपिण्याकं तैलं च शूद्रात् द्विजैः ग्राह्यम्; वृन्ताकं, कमलनालं, कुसुम्भं, भास्मकं च। लशुनं पलाण्डुं, किण्वं, स्रावं, कुक्कुटं, वराहं, पक्वामृतं च वर्जयेत्। पलितं, निर्स्वादं, अपुष्पितं, कृष्णला, किंशुकं, कुम्भिकां च वर्जयेत्। एवं धर्मज्ञः सततं शुद्धाचरणः स्यात्, धर्मस्य पथं पालयन् आत्मानं च लोकान् च पावयति।