ससैन्यः साश्वः सधनः स वीर्यसम्पन्नः, दुर्गेभ्यः अपि दुर्गमेषु राजा तुल्यः अभवत्। कदाचित् तु राज्ये स्वयं अधिपत्यं काङ्क्षन्, स पापात्मा राजा पुत्रैः सह बलात् हन्तुं निश्चितवान्। तं कृत्यं कतिपयदिनेषु साधयितुं दृढनिश्चयः, अकस्माद् हैमधूमार्ग्येन पीडितः मृत्युम् उपागमत्। तस्य पापस्य फलात् अल्पकालेन, सिंधुदेशे उत्साहसम्पन्नः अश्वः सुकुक्षिः अभवत्। तं अश्वं अश्वस्वभावविद्यया कृतज्ञेन महद् मूल्येन क्रीत्वा, व्यापारीपुत्रः महता प्रयत्नेन आनयत्। व्यापारीपुत्रस्य मृत्युः अनन्तरम्, राजा स्वपौत्रैः स्ववंशजैः च कालक्रमेण वृद्धः, स्वराज्ये शासनं अनुवर्तयत्। व्यापारीपुत्रः तं अश्वं राज्ञे दातुं, राजद्वारे स्थितः, मिलनस्य प्रतीक्षां अकरोत्। द्वारपालः तं व्यापारीं ज्ञातम् अपि अन्तः प्रवेशयत्; पृष्टः 'किमर्थं आगतः?' स्पष्टम् उत्तरम् अत्तम्। 'भगवन्, त्रैलोक्यरत्नवत् अश्वं गुणैः महान्, महद् मूल्येन क्रीत्वा, तव समीपे आनयामि।' इत्युक्त्वा, राजा समीपस्थजनान् निरीक्ष्य, 'व्यापारीकृतः अश्वः आनय्यताम्' इति आज्ञापयत्। अश्वचिह्नविदः जनाः शिरांसि कम्पयन्तः, वीराणां मनांसि प्रेरयन्तः, महाश्वः तान् चालयामास। पृथिवीं शीघ्रगमनैः कीर्तिं अर्जित्वा, शुद्धतेजः लालयन्, लाला-फेनक्रीडया प्रकाशयामास। गुणैः स्वरूपेण च उच्छैःश्रवसम् तुल्यः, नम्रग्रीवः उज्ज्वलः विनीतः इव शोभितः। श्वेतचामरैः नित्यम् वीयमानः, श्वासः क्षीरसागरतरङ्गवत् चलति, उच्छैःश्रवसः इव। नीलछत्रद्वयं मेघसङ्घातच्छायया धृतम्, हिमालयशिखरम् मेघसमूहस्पर्शवत् शोभितम्। पृथिवीमण्डलं अग्निवत् स्पृशन्, सुग्रीवम् उत्थापयन् कम्पयन् च पुनः पुनः। शत्रून् भिन्दन्, विजयकीर्तिं घोषयन्, महाह्रस्वेन सर्वदिशासु कीर्तिम् उद्घोषयामास। उत्साहसञ्चयः, सिद्धमार्गलाभिनां निधिवत्; सौन्दर्यनिवासः, लक्षणसागरः। व्यापारी अश्वं राज्ञे उपनयत्, मन्त्रिवृन्देन अश्वलक्षणविशारदैः परिवृतः, अश्वः नानाविधं वर्णितः। व्यापारीस्य इच्छया, राजा सुवर्णं दत्त्वा, शीघ्रगमिनम् अश्वम् हर्षात् गृहीत्वा। ततः अश्वपालं आहूय, अश्वम् सम्यक् निरीक्ष्य, सभा विसर्ज्य, अन्तःपुरं जगाम। राजसदने बहुशः पृष्टः, राजा शस्त्रक्षतात् मालया भूषितः, धैर्यरूपः इव अभवत्। कदाचित् राजा शिकारसुखे रममाणः, उत्सुकः, अश्वम् आरोह्य वनम् प्रविष्टः। सैनिकान् परित्यज्य, सर्वत्र धावन्तः, मृगानुगमनम् कृत्वा, राजा तृष्णया ग्रस्तः। ततः, राजा अश्वस्य जलं अन्वेषन्, तं वृक्षशाखायाम् बद्ध्वा, शिलायाम् आरोहन्। तत्र, पञ्चदशाध्यायस्य गीता-श्लोकार्धम्, वायुनाः लिखितम् पतितम्, पत्रे स्थितम् अपश्यत्। राजा पत्रम् पठन्, गीतायाः शब्दमालाम् शृण्वन्, तस्मिन्न क्षणे अश्वः मोक्षम् प्राप्तः, त्वरितम् पतितः। ततः, बन्धम् विमोच्य, भूमौ नयन्, राजा अश्वम् उत्थापयितुम् प्रयत्नं अकरोत्, न उत्थितः, मृतः हि। ततः, दिव्यः पुरुषः सरभभेरुण्डः राजानम् मधुरया वाचया सम्बोधितवान्, दिव्यरथम् आरुह्य, देवलोकम् अगच्छत्। ततः, पर्वतम् आरोह्य, राजा उत्तमम् आश्रमम् अपश्यत्, पुणाग-बनन-मद्र-नारिकेलवृक्षैः शोभितम्। तत्र, द्राक्षारमाः, इक्षुकाननम्, ताम्बूल-नाग-केसर-चम्पकवृक्षाः, क्रीडमानः कुम्भस्थली, मृगाः, नृत्यमानाः मयूरवर्गाः च। कुटीमध्ये वसन्तम् द्विजं ऋषिम् प्रणम्य, राजा संसारवैराग्येन मुक्तः, श्रद्धया पृष्टवान्। 'किं कारणम्, मम अश्वः स्वर्गम् अगच्छत्?' इति पृष्ट्वा, द्विजः प्रत्युवाच। 'दीर्घकालात्, पूर्वपापात् अश्वः एवं जातः; किन्तु कत्रचित् पञ्चदशाध्यायस्य श्लोकार्धम् लिखितम्। ततः, त्वया पठितम् शृण्वन्, अश्वः स्वर्गम् अगच्छत्; तत्र, स्व attendantैः परिवृतः अभवत्।' इत्युक्त्वा, द्विजं प्रणम्य, रोमाञ्चितः, राजा तं गीता-पञ्चदशाध्याय-पत्रम् गृहित्वा निर्गतः। राजा हर्षपूर्णनेत्रः, तं पठित्वा, मन्त्रिपुरोहितैः सह, स्वं पुत्रम् अभिषिञ्चयत्। सिंहसदृशम् पुत्रम् सिंहासनस्थम् कृत्वा, विशुद्धचित्तः राजा मोक्षम् प्राप्तः। एवं श्रीपद्ममहापुराणे उत्तरखण्डे गीतामाहात्म्ये पंचपञ्चाशत्सहस्रग्रन्थे एकशतानवत्यधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। ततः शिवशर्मा आह— विष्णुशर्मा व्यापारी, पत्नी शरभया सह, पूजार्थसामग्रीं गृहित्वा, श्रीचण्डिकायाः देवालयम् अगच्छत्।