एवं सर्वमेतद् विज्ञाय, स राजा श्रद्धया युक्तः सम्पूर्णां गीतां अध्ययनं कृत्वा परमां गतिं प्राप्तवान्। इति श्रीपद्मपुराणे उत्तरखण्डे गीतामाहात्म्ये षडशीत्यधिकशतानां अध्यायानां समाप्तिः। ततः परमेश्वरः हिमगिरिसुतां विशाललोचनां प्राह—"शृणु, गीतायाः पञ्चदशाध्यायस्य माहात्म्यं ते कथयामि।" गौडदेशे कश्चन राजा आसीत्, नाम्ना कृपालुः, यो नरसिंहसदृशः प्रातः स्मरणीयः, युद्धे देवसैन्यानि अपि स्वशस्त्रधारया निहतानि कृतवान्। तस्य मदोन्मत्तद्विपानां दानधाराः ग्रीष्मकाले अपि सूर्यतापं सहन्ते स्म। भीषणयुद्धवेगेन त्रस्ताः ते गजाः तं शरणं गच्छन्तः पर्वतसदृशाः प्राभवन्। तेन दयालुना राज्ञा रक्षिताः गिरयः तस्य मदोन्मत्तद्विपानां घोषैः प्रतिध्वनितवन्तः। न तत्र किमपि आश्चर्यं यत् तस्य तुरगाणां वेगेन भूमिः भग्ना विकीर्णा च जाताऽभूत्। पुनश्च नागपतिना दिव्यं भाष्यं विरचितम्। तस्य सैन्ये कश्चन बुद्धिमान् शूरः अस्ति स्म, शस्त्रशास्त्रविशारदः, नाम्ना शरभभेरुण्डः, यस्य बाहूः अतिबलिनौ। स राजा इव कोशाश्वसैन्यैः शौर्येण च दुर्गेषु समः। कदाचित् स दुष्टः स्वराज्यलाभकाङ्क्षया राजानं पुत्रैः सह बलात् हन्तुम् उद्युक्तः। स निश्चित्य अल्पेषु दिवसेषु तद् कर्तुम् आचष्ट। किन्तु सहसा स हैमन्तिकया व्याध्या पीडितः मृत्युम् आपन्नः। क्षणेन तस्य पापकर्मणः फलात् स सन्धुदेशे अश्वभावेन पुनर्जातः, कृशोदरः। ततः कश्चन अश्वलक्षणवित् तं महतीनां मूल्येन क्रीत्वा, महान् प्रयत्नः कृत्वा, कश्चन वणिक्पुत्रः तं निनाय। वणिजः मृत्युः अनन्तरं, राजा स्वपौत्रैः स्वपौत्रपौत्रकैः च दीर्घकालं स्वराज्यं पालयन् वृद्धः अभवत्। स वणिक्पुत्रः अश्वं राज्ञे दातुम् आगतः, राजद्वारे स्थित्वा, सन्दर्शनस्य प्रतीक्षां कृतवान्। ज्ञातः सन् अपि द्वारपालेन प्रवेशितः। पृष्टः 'किमर्थं?' स स्पष्टम् उक्तवान्—"भगवन्, एषः अश्वः त्रैलोक्यरत्नवत् गुणैः युक्तः, अतः महता मूल्येन क्रीतः।" राजा समीपस्थानां मुखानि निरीक्ष्य, 'वणिजः अश्वः आनय्यताम्' इति आज्ञापयत्। अश्वलक्षणज्ञैः शिरः कम्पितानि, वीराणां मनांसि अपि प्रेरितानि, महाश्वः तान् सर्वान् हर्षयामास। बहुशः अक्षुण्णां पृथिवीं शीघ्रं संचरित्वा, तस्य लाला-फेनक्रीडया शुद्धतेजः प्रकटम्। गुणैः स्वरूपेण च उच्छैःश्रवसम् इव, विनयेन नतमूर्धन् शोभमानः। श्वेतचामरैः सततम् वीज्यमानः, तस्य श्वासः क्षीरसागरतरङ्गवत्। नीलछत्रद्वयं मेघसमानच्छायया युक्तम्, हिमगिरिशिखरमिव वर्षमेखलया शोभते। पृथिव्याः मण्डलं अग्निवत् स्पृशन्, पुनः पुनः शोभनग्रीवां कम्पयन्। शत्रूञ् विदार्य, विजयश्रीं घोषयन्, सर्वदिशः जयशब्देन कीर्तिं प्रकटयन्। सत्त्वराशिः, महोपायप्राप्तानां निधिरिव, रूपसम्पदां निकेतनं, लक्षणसागरः। वणिजा नीतः स अश्वः, मन्त्रिभिः परिवृतस्य राज्ञः समक्षं दर्शितः, विविधानि वर्णनानि कृतानि। वणिजः इच्छानुसारं राजा सुवर्णं दत्त्वा तं शीघ्रगं अश्वं हृष्टः स्वीकृतवान्। ततः अश्वपालं आहूय, परीक्ष्य, सभां विसृज्य, अन्तःपुरं प्रविष्टः। राजसभायाम् बहुशः पृष्टः, स राजा शस्त्रक्षतश्रेण्या भूषितः, शौर्यस्वरूपवत् बभौ। एकदा, मृगयायां रममाणः, कौतूहलवशात्, स राजा अश्वारूढः वनं प्रविष्टः। सैन्यं परित्यज्य, सर्वत्र धावन्तः सैनिकाः, मृगानुसरणेन स राजा तृषार्तः अभवत्। ततः, नदीं अतिक्रम्य, अश्वस्य जलार्थं राजा अन्विष्य, तं वृक्षशाखायाम् बद्ध्वा, शिलातले आरोहितः। तत्र, गीतायाः पञ्चदशाध्यायस्य अर्धश्लोकं, वायुनोपक्षितं पत्रे लिखितं, दृष्टवान्। राजा तं पत्रं पठन्, गीताशब्दमालां शृण्वन्, तस्मिन्नेव क्षणे अश्वः मोक्षं प्राप्तवान्, भूतलम् अपतत्। राजा ग्रन्थिं विमोच्य, भूमौ तं नीत्वा, उत्थापयितुम् इच्छन्, अश्वः नोत्थितः—सः मृतः। ततः दिव्यरूपधारी सरभभेरुण्डः, दिव्यरथमारूढः, मधुरया वाचा राजानम् उद्दिश्य, स्वर्गलोकं जगाम। राजा तदनन्तरं पर्वतम् आरोह्य, पुङ्नागकदलीआम्रनारिकेलैः शोभितं श्रेष्ठमाश्रमं दृष्टवान्।