ऋषयः सूतमिदं पप्रच्छुः—“भगवन्, किमिदं कर्मास्ति यदनुष्ठेयम्? सर्वज्ञो ह्यसि, तद्वद।” सुत उवाच—“कर्ममार्गः हि वर्णानां द्विजातिप्रमुखानां विधीयते। तेषां कर्माणां नानाविधानि सन्ति, हे भाग्यवन्तः; तत्रापि एकं कर्म विशेषतया श्रेयस्करम्—तदस्ति भगवतः हर्याः भक्तिरेव, या मनसा वाचा क्रियया च सम्यक् विधीयते। एतया भक्त्या सर्वं जय्यते, सर्वं जय्यते, निःसन्देहं जय्यते; हरिरेव पूजनीयः, स देवदेवेश्वरः। हरिनाममहामन्त्रैः पापराक्षसो नश्यति; शुद्धभावेन एकवारं हरिं प्रदक्षिणीकृत्य, सर्वतीर्थस्नानफलमवाप्यते, नात्र संशयः। हरिमूर्तिदर्शनात् सर्वतीर्थफलप्राप्तिः स्यात्। विष्णोः परमाणि नामानि जपन्, सर्वमन्त्रफलमवाप्नोति; विष्णवे समर्पितां तुलसीं सुघ्राणात्, द्विजश्रेष्ठ, यमस्य भीषणं मुखं न पश्यति। यः कश्चित् एकवारमपि कृष्णं प्रणमति, स पुनः मातुर्दुग्धं न पिबति। येषां चेतांसि हरिपादेषु नित्यमेव लग्नानि, तानहं सततम् नमामि। पुल्कसाः, श्वपचाः, ये चान्ये बाह्यजाः, तेऽपि पूज्याः स्युः, यदि केवलं हरिपादसेवायामेव प्रवृत्ताः। किं पुनः पुण्ये ब्राह्मणे, राजर्षिषु भक्तेषु च? हरिभक्तिं संस्थाप्य, पुनर्जन्म न दृश्यते। हरिं पुरतः नृत्यन्, तस्य नामानि उच्चैरुच्चारयन्, स जनः गङ्गाद्युदकवत् जगत् पुण्यं करोति, हे विप्राः। दृष्ट्वा, स्पृष्ट्वा, अथवा भक्त्या संवादेन, ब्रह्महत्या-दोषादपि विमुक्तिः स्यात्, नात्र संशयः। हरिं प्रदक्षिणीकुर्वन्, तस्य नामानि उच्चैः श्लाघयन्, हस्तनिःस्वनैः मधुरध्वनिना, ब्रह्महत्यापि तेन हस्तध्वनिना नश्यति। यः हरिभक्तिं न वदति, किं तु कथाः श्रुणोति, तं दृष्ट्वा मानवः शुद्धो भवति। हे मुनीन्द्राः, यो नाम कृष्णस्य उच्चारितम्, तस्य पापानां किं चिन्ता? कृष्णनाम परमं तीर्थं, हे महर्षयः। ये कृष्णनाम गृणन्ति, ते जगत् पावयन्ति; तस्मात्, हे मुनीश्रेष्ठाः, न कोऽपि पुण्यः तस्मात् अधिकः विद्यते। विष्णुप्रसादशेषं भुक्त्वा, शिरसि निधाय, मर्त्यः विष्णुरेव भवति, यमदुःखस्य नाशकः। हरिरेव पूज्यः, नमस्यश्च, न संशयः; ये महाविष्णुं च महेश्वरं च एकत्वेन पश्यन्ति—तैः पुनर्जन्म न दृश्यते; तस्मात् विष्णुमेवाजन्मनोऽन्तस्य चैतन्यं विद्धि। हरिमेव पश्य, तमेव पूजय; ये हरिं अन्यैः देवैः समं पश्यन्ति—ते घोरनरकं यान्ति; बुद्धिमन्तः तान् न गणयन्ति, मूर्खान् वा पण्डितान् वा, केशवप्रियब्राह्मणं अपि। स्वयं नारायणः श्वपचमपि मोचयति; तस्मात् नारायणात् श्रेष्ठः कोऽपि नास्ति, स पापराशेः दावानलः। घोरपापं कृत्वापि, कृष्णनाम्ना मोच्यते; नारायणः स्वयं जगद्गुरुः स्वनाम्नि तिष्ठति। साधवः स्वातः अधिकं बलं स्थापयन्ति; ये तु अत्र विवादं कुर्वन्ति, सुलभदुर्लभफलमात्रदृष्ट्या, ते बहूनि नरकाणि यान्ति; तस्मात् हरौ भक्तिः, तस्य नाम्नि च निष्ठा कार्या। हरिनाम्नः महावज्रः पापाचलमपि विदारयति; यः प्रपन्नः, तं प्रभुः पृष्ठतः रक्षति, नामोच्चारकं वक्षसि रक्षति। ये पादाः तदर्थं गच्छन्ति, ते फलवन्तः; ये हस्ताः हरिपूजायां युज्यन्ते, ते एव पुण्याः। या शिरः हरौ नमति, सा उत्तमा; या जिह्वा हरिं स्तौति, सा पुण्या; या बुद्धिः तस्य पादानुगामिनी, सा श्रेष्ठा। ये रोमाञ्चिताः केशाः हरिनाम्नि उत्पद्यन्ते; ये नेत्रजलानि अच्युतकृपया स्रवन्ति। हन्त, जनाः दैवेन मोहिताः; नाममात्रेण मुक्तिः लभ्यते, तदपि न याचन्ते। ये स्त्रीसङ्गरागिणः, ते मोहिता अपवित्राः; कृष्णनामश्रवणे तेषां केशा न रोमाञ्चिताः। मूढाः, आत्मविवेकहीनाः, पुत्रादिदुःखविह्वलाः, ते बहुधा रुदन्ति, न तु कृष्णाक्षरस्तोत्रे। इह लोके जिह्वां प्राप्य, यदि कृष्णनाम न उच्चार्यते, तर्हि मुक्त्युपायमपि लब्ध्वा, प्रमादात् तस्मात् पतन्ति। तस्मात्, प्रयत्नेन विष्णुं कर्मयोगेन पूजयेत्; कर्मयोगेन पूजितः विष्णुः एव तुष्यति, नान्यथा। विष्णुपूजा सर्वतीर्थेभ्यः श्रेष्ठा; यत्फलं सर्वतीर्थस्नानपानमज्जनैः लभ्यते, तत् कृष्णसेवया लभ्यते; ये कर्मयोगेन हरिं पूजयन्ति, ते धन्याः। अतः, हे मुनीश्वराः, श्रीकृष्णं, परममङ्गलमूलं, पूजयध्वम्। इति श्रीपद्मपुराणे स्वर्गखण्डे ‘विष्णुभक्तिप्रशंसा’ नाम पञ्चाशत्तमोऽध्यायः समाप्तः। ऋषयः पुनः पप्रच्छुः—“हे सूत, कथं कर्मयोगः क्रियते येन हरिः पूज्यते, तुष्यति च? तद्वद, सर्वलोकानां रक्षार्थं धर्मसञ्चयाय च, येन प्रकारेण स भगवान् यथावत् पूज्यः, मोक्षकामैः?” इति।