एकः कश्चन महात्मा, एकाकी, निरामयः, शान्तचित्तः, रागद्वेषविवर्जितः, सदा भगवद्गीतायाः पञ्चमं अध्यायं श्रद्धया जपन् तिष्ठति स्म। तस्य जपस्य पुण्येन तस्यात्मा विशुद्धः सन् नित्यं ब्रह्म समधिगच्छत्। अपि च, यः कश्चन पापिष्ठतरः तं शुश्राव, सः अपि शरीरं त्यक्त्वा परमं शान्तिं प्राप्नोत्। भगवद्गीतामृतेन विशुद्धं तस्य कपालोदकं लब्ध्वा, तद् गृहीत्वा, शरीरमनोभ्यां विशुद्धौ युवां समभूताम्। अतः पञ्चमाध्यायमाहात्म्यविशुद्धौ युवां स्वेच्छानुगतान् लोकान् गच्छताम्। एवं तेन निर्देशेन, तौ हृष्टौ दिव्ययानमारुह्य विष्णोः लोकं जग्मतुः। एवं श्रीपद्मपुराणे उत्तरखण्डे गीतामाहात्म्ये एकशतान्नवतितमः अध्यायः समाप्तः। ततः परमेश्वरः उवाच—“शृणु, भवानि, संसारबन्धनमोक्षाय पुनरपि कथयामि। त्वं हसितमुखि, भगवद्गीतायाः चतुर्दशमं अध्यायं सम्यगवधारय।” पृथिव्यां यत् श्रेष्ठं, तत् कश्मीरदेशः, तद्विशेषतः नगरी सरस्वती, या परम रम्या अस्ति। तत्र सरस्वतीदेवी हंसारूढा सावित्रीस्तोत्रैः पूजिता, ब्रह्मलोकं ददाति। तस्या अर्चनायाः प्रसादेन, केसरसिक्तपदपद्मसेवया, दिशः हंसपक्षनिर्गतपुष्परजसा पूजिताः भवन्ति। या सरस्वती, संस्कृतभाषिणां वाणीं तत्क्षणमेव महोत्सववत् ग्राहयति। प्रातःकाले गृहेषु रजोनिर्गमनात् सर्वत्र चन्द्रमण्डलमपि रक्तवर्णं दृश्यते स्म। तत्र शौर्यवर्मा नाम राजा आसीत्, तेजोराशिः, यः शरवृष्ट्या शत्रुवर्गं विदारयामास। सिम्हलद्वीपे अपि सिंहपराक्रमः नाम राजा, विक्रमवेताल इति प्रसिद्धः, सर्वकलासम्पन्नः आसीत्। तयोः परस्परं दुर्लभदानैः मैत्री शनैः शनैः वर्धिता। एकदा, स्नेहात् शौर्यवर्मा तस्मै द्वौ श्वानौ प्रेषयामास। राजा विक्रमवेतालः तस्मै मित्राय रत्नमणिमुक्ताभूषितान् मदोन्मत्तगजान् अश्वांश्च दत्तवान्। कदाचित्, स्वर्णशृङ्खलाभिः भूषितः, मृदङ्गदुन्दुभिनिनादसहितः, राजन् पलङ्कीनिकाश्रितः, रमणीयचामरवातः, शिकारक्रीडायाः लोभेन, श्वद्वयं गृहीत्वा राजकुमारैः सह बगिचायां निर्गतः। तत्र, नियमानुसारं द्यूतं कृत्वा, एकः शशकः मुक्तः, राजपुत्रेषु महान् कोलाहलः अभवत्। तदा समवयस्केन राजपुत्रेण सह, राजा क्रीडायै महद्द्यूतं कृतवान्। ततः विजयस्रग्भारः राजा पलङ्क्याः अवतीर्य, शशकपृष्ठे घोषेण श्वानं मुमोच। राजपुत्रः अपि, सर्वप्रियः, महाबाहुः, स्वश्वानं मुक्त्वा, विजयस्रग्घोषं कृत्वा, तत्र स्थगितः। सर्वे राजानः पश्यन्तः, द्वौ श्वानौ अदृश्यवेगेन महाबलेन धावितुम् आरब्धवन्तौ। शशकः श्रान्तः महतीं छिद्रां पतितः, तथापि श्वा तं न गृहीतवान्। शनैः उत्थाय, शशकः पुनः धावितुम् आरब्धवान्, किन्तु राजश्वा कोपात् तं फेनिलं शशकं गृहीत्वा। पुनः, शशकः पतन् गच्छन्, राजपुत्रस्य श्वा ग्रीवायां जग्राह। कोलाहले ‘वयं निश्चितं जितवन्तः’ इति घोषे, श्वा भीतया शशकं मुखात् विससर्ज। तदा, दन्तक्षतशरीरः रक्तधाराभिः सिक्तः शशकः भूमौ कुतश्चिद्गुहायां निलीनः। सः श्वा, कोपेन धनलिप्सया भूमिं जिघ्रन्, दृष्टः सन्, भीतः हस्तमात्रं प्रचक्रमे। यत्र कर्पूरकदलीमृगव्याघ्रचिह्नानि, वस्त्रवलयमन्दपवनेन गण्डशोभायाम्, यत्र केतकिपुष्परजसा नेत्राणि रञ्जितानि, यत्र छायां याचमानाय मुक्तया दत्ताः, यत्र नारिकेलफलानि स्वयमेव पतन्ति, शाखामृगाः अपि पक्काम्रैः तृप्ताः, यत्र सिंहाः गजैः सह क्रीडन्ति, नागाः मयूरनिद्रायां निर्भयाः प्रविशन्ति। तत्रैव कस्यचित् आश्रमे वत्सः नाम ब्राह्मणः, जितेन्द्रियः, शान्तः, सततम् गीतायाः चतुर्दशमं अध्यायं पठन् उपविष्टः। तत्र तस्य शिष्यपादोदकेन क्षालितः, शशकः कष्टेन श्वासन्, पङ्के पतितः। केवलं तस्य पङ्कस्पर्शेन तस्य जन्ममृत्युसंसारः समाप्तः, दिव्यरथमारुह्य सः शशकः स्वर्गं गतवान्। तदा शुना अपि, पङ्कबिन्दुना लिप्तशरीरा, निराहारा, निर्तृष्णा, श्वशरीरं त्यक्त्वा, दिव्यरथमारुह्य, सुरसुन्दरीभिः शोभिता, गन्धर्वैः भूषिता, स्वर्गं गता। ततः सः बुद्धिमान् शिष्यः स्वकन्धरः नाम, पूर्वजन्मवैरहेतुं चिन्तयन्, विस्मयेन हसितुम् आरब्धवान्।