ततः पापनाशकं वामनं प्रति गत्वा, हरिं देवं प्रणम्य, मनुष्यः कदापि दुःखं न प्राप्नोति। ततः सर्वपापविमोचने भरताश्रमं गत्वा, तत्र कौशिकीं महापापकृत् सेवेत। तत्र राजसूयफलमवाप्य, धर्मज्ञ, ततः श्रेष्ठं चम्पकवनं गन्तव्यं। तत्रैकां रजनीं निवसन् सहस्रगोदानस्य फलं लभते; ततः परमपुण्यं गोविन्दतीर्थं प्राप्य, तत्रैकां रजनीं उपोष्य, अग्निष्टोमफलमवाप्नोति। तत्र महातेजस्विनं देवीसमेतं विश्वेश्वरं दृष्ट्वा, भरतश्रेष्ठ, मित्रावरुणलोकान् प्राप्नोति; तत्र त्रिरात्रोपवासेन अग्निष्टोमफलमवाप्नोति। कन्यागृहं समुपेत्य, संयताहारः सन्, मनुष्यः मनोः सुतस्य लोकान् प्राप्नोति, हे भरतश्रेष्ठ। कन्यास्थले यद् दत्तं किंचित् अपि, तदक्षयं व्रतानुष्ठानपराः ऋषयः वदन्ति। ततः त्रिषु लोकेषु प्रसिद्धं निष्ठाख्यं स्थानं गत्वा, अश्वमेधफलमवाप्य, विष्णुलोकं प्राप्नोति। निष्ठासंगमे दानं कुर्वन्तः पुरुषाः, नरशार्दूल, निर्मलमब्रह्मलोकं यान्ति। त्रिषु लोकेषु कीर्तिमन्तं वसिष्ठाश्रमं तत्रास्ति; तत्राभिषेकं कृत्वा, वाजपेयस्य फलं लभते। देवर्षिसंसेवितं देवकूटं प्राप्त्वा, अश्वमेधस्य फलं प्राप्नोति, स्वकुलं चोद्धरेत्। ततः कौशिकस्य मुनेः सरः गन्तव्यं; तत्रैव विश्वामित्रः कौशिकः परमसिद्धिं प्राप। यः कौशिक्यां मासमेकं स्थिरः वसति, स मासे अश्वमेधस्य पुण्यं लभते, हे भरतश्रेष्ठ। तत्र महती सरः, पुण्यतीर्थेषु श्रेष्ठः, यत्र वसन् न कदापि दुःखभाग् भवति, स च सुवर्णं प्राप्नोति। वीराश्रमस्थं कुमारं समुपेत्य, अश्वमेधस्य फलं लभते, इन्द्रलोकं च गच्छति। नन्दिन्याः कूपं देवैः सेवितं प्राप्त्वा, नरमेधस्य पुण्यं प्राप्नोति, कुरुश्रेष्ठ। कालिकाकौशिक्यरण्यसंगमे स्नात्वा, त्रिरात्रोपवासेन, प्राज्ञः सर्वपापैः प्रमुच्यते। उर्वश्याः तीर्थं, सोमाश्रमं, कुम्भकर्णाश्रमस्नानं च कृत्वा, नरः पृथिव्यां पूज्यते। कोकामुखे स्नानं कृत्वा, ब्रह्मचारी पूर्वजन्मस्मृतिं प्राप्नोति, एषा प्राचीनैः दृष्टा। नदीं केवलं एकवारं समुपेत्य, द्विजः सर्वपापविमुक्तात्मा सन्तुष्टः स्वर्गलोकं यान्ति। ऋषभद्वीपं प्राप्त्वा, क्रौञ्चारिं पूजयित्वा, सरस्वतीं स्पृष्ट्वा, दिव्यरथे उपविश्य शोभते। राजन्, औद्यानकं पुण्यतीर्थं मुनिसेवितं; तत्र स्नानं कृत्वा, सर्वपापैः विमुच्यते। ब्रह्मर्षिभिः पूजितं ब्रह्मतीर्थं प्राप्त्वा, वाजपेयस्य पुण्यं लभते, नात्र संशयः। ततः चम्पां गत्वा, भागीरथ्यां होमं कृत्वा, दण्डर्पणं प्राप्त्वा, सहस्रगोदानस्य फलं लभते। लविधिकं पुण्यतीर्थं सतां पूजितं गत्वा, वाजपेयस्य पुण्यं प्राप्य, दिव्यरथे स्थितः पूज्यते। नारद उवाच— ततः संध्यां ज्ञानतीर्थं प्राप्त्वा, शौचं कृत्वा, नरः निःसंशयं प्राज्ञो भवति। रामस्य प्रसादेन पुण्यतीर्थाधिपतिर्लौहित्यः प्राचीनकाले स्थाप्यत; तं प्राप्त्वा, सुवर्णं प्राप्नोति। करतोयं प्राप्त्वा, त्रिरात्रोपवासेन, अश्वमेधस्य फलं लभते, इन्द्रलोकं च गच्छति। गङ्गासागरसंयोगे, राजन्, अश्वमेधस्य दशगुणं पुण्यं पण्डिता वदन्ति। गङ्गायाः पारप्लवद्वीपं प्राप्त्वा, तत्र स्नात्वा त्रिरात्रोपवासेन, सर्वकामानवाप्नोति। ततो वैतरणीं पुण्यां नदीं गत्वा, विरजातीर्थं प्राप्त्वा, चन्द्रवत् शोभते। तस्य प्रभावेन कुलं शुद्ध्यति, सर्वपापं नश्यति; सहस्रगोदानस्य फलं प्राप्य, स्वकुलं पावयति। शोणाज्योतिर्अथ्ययोः संगमे शुचिना वसन्, पितृदेवाभ्यां तर्पणं दत्त्वा, अग्निष्टोमस्य पुण्यं लभते। शोणनर्मदयोः स्रोतसि, वंशवनं स्पृष्ट्वा, वाजिमेधस्य फलं प्राप्नोति, कुरुश्रेष्ठ। कोसलदेशे ऋषभतीर्थं गत्वा, त्रिरात्रोपवासेन, वाजिमेधस्य पुण्यं लभते। कोसलं गत्वा, कालतीर्थे शौचं कृत्वा, वृषभयज्ञस्य एकादशगुणं पुण्यं प्राप्नोति, नात्र संशयः। पुष्पवत्यां शौचं कृत्वा, त्रिरात्रोपवासेन, सहस्रगोदानस्य पुण्यं प्राप्य, कुलं उद्धरेत्। ततः बदरिकातीर्थे स्नात्वा, एकचित्तः सन्, दीर्घायुष्मान् स्वर्गलोकं यान्ति। ततः महेन्द्रं गत्वा, जमदग्निसुतसेवितं, रामतीर्थे स्नानं कृत्वा, वाजिमेधस्य पुण्यं लभते। एवं पुण्यतीर्थयात्रया, भक्त्या स्नानदानोपवासादिभिः, नरः सर्वपापविनिर्मुक्तः, स्वर्गलोकान् प्राप्नोति, कुलं च पावयति, चिराय सुखमश्नुते।