श्रीपद्ममहापुराणस्योत्तरेकाण्डे गीतामाहात्म्यवर्णने सत्या ईश्वरसंवादे, शतषट्सप्तत्यधिकशतशष्ट्युत्तरशतकाध्याये समाप्ते, ईश्वरः पुनः उवाच—"अद्य ते संक्षेपेण पञ्चम्याः माहात्म्यं वक्ष्यामि, या लोके पूज्यते। शृणु प्रिये सावधानचित्ता। पुरुकुत्सानगरे ब्राह्मणः कश्चित् पिङ्गलः नाम, शुद्धकुले जातः, वेदविदां मध्ये प्रसिद्धः आसीत्। स तु स्वकुलधर्मान् वेदान् शास्त्राणि च परित्यज्य, वाद्यादिषु ताला-वाद्यादिषु च मनः न्यधत्त। गायन-नर्तन-वादने च कौशलं प्राप्य, स महान् कीर्तिं लब्ध्वा राजगृहं प्रविष्टवान्। तत्र स राजा सह स्थित्वा, परदारान् आकर्ष्य, तेषु एकचित्तः रमते स्म। तदनन्तरं स अतीव गर्वयुक्तः, निग्रहविहीनः, अन्येषां दोषान् सदा रहसि निर्दिशन्, तद् एव निरन्तरं अकरोत्। तस्य पत्न्यरुणा नाम, नीचकुले जाता, आसीत्। सा च प्रियस्य अन्विष्य, विघ्नान् विचिन्त्य, मध्यरात्रे स्वगृहे तं प्राप्तवती। सा तस्य शिरः छित्वा तं हत्वा भूमौ निलीनवती। स च प्राणान् विहाय यमसदनं गतः। तत्र स दुर्दान्तनरकान् अनुभूय, निर्जने वने गृध्रत्वं प्राप्तवान्। अरुणापि गुदरोगेण पीडिता, देहम् उत्सृज्य, तैः नरकैः यातना भुक्त्वा, तस्मिन्नेव वने शुकत्वं प्राप्य, तत्र तत्र धान्यलवाणि अन्विष्य विचचार। स गृध्रः पूर्वद्वेषं स्मृत्वा, तीक्ष्णनखैः तां पतन्तीं शुक्यां जलपूर्णशिरसि विदार्य, पुनः स्वयमपि तां शुकिं नखैः ताडयित्वा, तया वियुक्तः, स जलपूर्णशिरसि एव प्राणान् त्यक्तवान्। तत्र सा शुकिः मग्ना, स च क्रूरपक्षी तत्रैव पतितः। उभौ च यमदूतैः स्वकर्मस्मरणेन भीतौ पितृलोकं नीतौ। तत्र यमः, उभयोः घोरकृत्यानि दृष्ट्वा, तयोः मृत्युकाले तस्मिन्स्नानेन महान् पुण्यलाभः अभवत् इति ज्ञातवान्। ततः स तौ उभौ महापापपीडितचित्तौ अपि, इच्छितलोकं प्रति गन्तुमनुज्ञातवान्। तौ च स्वकृतदुष्कृतानि स्मृत्वा, विस्मितौ, वैवस्वतं प्राप्य प्रणम्य पप्रच्छतुः—"पूर्वं यद् अस्माभिः कृतं पापं निन्दनीयम्, कथं वयं सर्वेभ्यः वाञ्छितान् लोकान् प्राप्तवन्तः?" तयोः वचः श्रुत्वा, वैवस्वतः प्रोवाच—"गङ्गातटे कश्चित् ब्रह्मविदां श्रेष्ठः तपस्वी आसीत्। स एकाकी, निरासक्तः, शान्तः, रागद्वेषरहितः, सदा गीतायाः पञ्चम्याः पाठेन रमते स्म। तेन पुण्येन, तस्यात्मा विशुद्धः, सनातनं ब्रह्म अनुभूय, अत्रापि अधिकपापी तं श्रुत्वा शरीरे त्यक्ते विशुद्धः अभवत्। तस्य शिरोभ्यः जलं प्राप्य, गीतया शुद्धं, देहमनसा विशुद्धौ, युवां अपि विशुद्धौ जातौ। अतः गीतायाः पञ्चम्याः प्रभावेन, स्वाभिलषितलोकान् गच्छतम्।" एवं तयोः उपदिष्टे, तौ हृष्टौ दिव्ययानं समारुह्य विष्णुलोकं गतौ। इति श्रीपद्मपुराणे गीतामाहात्म्ये एकोनशतसप्तत्यधिकशतशततमोऽध्यायः समाप्तः। पुनः ईश्वरः उवाच—"अद्य ते, भवानि, संसारमोक्षाय गीतायाः चतुर्दशमं प्रकरणं प्रवक्ष्यामि। शृणु हसन्ति सावधानचित्ता। पृथिव्यां यत् सर्वोत्कृष्टं तद् कश्मीरदेशः, तत्र च सारस्वती पुरी रम्या वर्तते। तत्र वसन्ती वाग्देवी, हंसारूढा, सवितृस्तोत्रैः आहूता अपि, लोकाय ब्रह्मलोकं ददाति। तस्याः पादपद्मसेवां कृत्वा, कुम्कुमेन, दिशः हंसपक्षोत्पन्नरजसा पूज्यन्ते। तया, संस्कृतभाषिणां वाक् सदा त्वरितं च ग्राह्यते, इव उत्सवदिने। प्रातःकाले, गृहारमण्डले उत्पतितेन सिन्दूरधूलेन, सर्वत्र चन्द्रमण्डलं रक्तच्छायया आच्छन्नं दृश्यते। तत्र शौर्यवर्मा नाम राजा आसीत्, तेजोराशिः, उदितशरवृष्ट्या शत्रुसैन्यानि विनिघ्नन्। सिम्हलद्वीपे अपि सिंहपराक्रमः नाम राजा आसीत्, विक्रमवेताल इति ख्यातः, कलासम्पदां निकेतनं। उभयोः शनैः शनैः, स्वस्वदेशोत्पन्नैः दुर्लभैः श्रेष्ठैः उपहारैः, स्नेहः वर्धितः। कदाचित्, शौर्यवर्मा स्नेहात् सिंहपराक्रमाय महान् उपहारं प्रेषितवान्—द्वौ श्वानौ मृगयार्थं। सिंहपराक्रमः अपि मित्राय शौर्यवर्मणे, मदोन्मत्तान् गजान्, हयान्, रत्नैः चामरैः भूषितान् प्रेषितवान्। एकदा, पालकीमारूढः, मनोहरचामरैः सेवितः, सुवर्णशृङ्खलाभिः भूषितः, मृदङ्गदुन्दुभिनिनादेन सहितः, राजा मृगयाविलासे उत्सुकः, द्वौ श्वानौ गृहीत्वा, राजकुमारैः सह बहिर्वनम् अगच्छत्। तत्र, नियमानुसारं पणे स्थापिते, शशकः मोचितः, राजपुत्राणां मध्ये महान् कोलाहलः उत्पन्नः। इति श्रीपद्ममहापुराणे गीतामाहात्म्यवर्णनं, सत्या ईश्वरसंवादः, पुण्यकथाः च विराजन्ते।